Η θεία απ’ το Σικάγο

Η αγορά μιας αθλητικής ομάδας είναι επένδυση ή φιλανθρωπία; Οι παίκτες σε μεγάλες ομάδες πληρώνονται ή παίζουν για τη φανέλα; Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω ιδέα πώς βγάζουν χρήματα οι ιδιοκτήτες ομάδων. Αν όντως οι αθλητικές ομάδες είναι μια επιχείρηση προσοδοφόρα, οποιοσδήποτε διαθέτει χρήματα μπορεί να κάνει το business plan του και να πάρει τις αποφάσεις του. Καλή απόσβεση και καλά κέρδη να ευχηθούμε. Αναφέρομαι στη δήλωση του Γιάννη Αντετοκούνμπο, ο οποίος, μεταξύ αστείου και σοβαρού, δήλωσε πως αν επέστρεφε ποτέ στην Ελλάδα, δεν θα έπαιζε ποτέ στον Παναθηναϊκό ή στον Ολυμπιακό, γιατί και οι δύο ομάδες τον απέρριψαν όταν ήταν μικρός. Ευχαρίστως, όμως, θα αγόραζε μία από τις δύο, αν έβγαιναν προς πώληση. Φαντάζομαι ότι τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Ολυμπιακός  έχουν ήδη μετανιώσει για την απόρριψη που έριξαν στον υπεραθλητή, όταν ήταν παιδί. Και αυτές τις μέρες συνειδητοποίησαν ότι του έχουν αφήσει μεγάλο τραύμα. Ας πρόσεχαν.

Η στάση πετυχημένων αθλητών και Ελλήνων του εξωτερικού θυμίζει τη Θεία απ’ το Σικάγο

Η στάση των πετυχημένων Ελλήνων του εξωτερικού από την άλλη, όταν τίθεται το ερώτημα της επιστροφής τους, έχει μια υπεροψία που θυμίζει τη θεία απ’ το Σικάγο ακόμα κι από εκείνους που το περιμένουμε λιγότερο. Η επιστροφή στην Ελλάδα μετά από ένα πετυχημένο ταξίδι στη χώρα του πλούτου και της δόξας συνοδεύεται από ένα αίσθημα εκδίκησης και αισθήματος «τώρα θα σου δείξω εγώ».

Το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο οποίος, αφού η Ελλάδα πτώχευσε αυτόν και την οικογένειά του, επιστρέφει για να την κυβερνήσει. Ναι μεν εκλέχθηκε με δημοκρατικές διαδικασίες, ωστόσο ο λόγος και τα έργα του δείχνουν ότι όσα έμαθε στο εξωτερικό τού έδωσαν τη δύναμη να αλλάξει μέχρι και την ούγια του κόμματος (σπανίως λέμε ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον, λέμε ο Κασσελάκης).

Ας επιστρέψουμε στα αθλητικά, που δεν φεύγουν ποτέ εκτός επικαιρότητας. Η ταύτιση του μέσου Έλληνα πολίτη με τις επιτυχίες ενός αθλητή δεν είναι νέο φρούτο. Ας σκεφτούμε την ευκολία με την οποία πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, πριν παραιτηθεί από το κόμμα του, κατέβηκε υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Μισή ντροπή του υποψηφίου και μισή του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Μένει να δούμε αν οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ μέσα στην ευδαιμονία της κατάκτησης του πρωταθλήματος θα στηρίξουν τον Ζαγοράκη, περί ου ο λόγος, στο νέο του «σπίτι» το προοδευτικό, το μεταρρυθμιστικό, το παντοτινά αγαπημένο κόμμα της μεταπολίτευσης. Η ύπαρξη στα ευρωψηφοδέλτια ολυμπιονικών, πρωταθλητών και λοιπών που έχουν κατακτήσει παγκόσμιους τίτλους, δείχνουν την επιδραστικότητα των αθλητών στον κόσμο ανεξάρτητα από τις γνώσεις που διαθέτουν σε θέματα οικονομίας, περιβάλλοντος, γεωπολιτικής και διακυβέρνησης.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι δηλώσεις του «κακού παιδιού» του τένις Στέφανου Τσιτσιπά μοιάζουν αγλάισμα. «Παθιάζομαι με την ανάπτυξη του τένις στην Ελλάδα και ελπίζω στο μέλλον να βρω τον χρόνο, γιατί είναι κάτι που με απασχολεί πολύ τους τελευταίους μήνες. Η έλλειψη ελεύθερου χρόνου είναι αυτό που με κρατάει στάσιμο. Εύχομαι στο μέλλον να βρω τον χρόνο για να το κάνω». Είναι η μόνη δήλωση σε ενδεχόμενη επιστροφή πετυχημένου αθλητή εν ενεργεία που δεν περιέχει αγοραπωλησία. Βέβαια, σε μια χώρα που τα ιδρύματα μεγάλων πλούσιων οικογενειών συμπληρώνουν τα κενά του προϋπολογισμού της χώρας σε βασικές υποδομές με χορηγίες, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τους απόδημους και όσους δραστηριοποιούνται με επιτυχία εκτός, ως μάννα εξ ουρανού εντός. Την απάντηση στον ακκισμό που εκδηλώνει ο μέσος Έλληνας στους μέγιστους και δισεκατομμυριούχους έδωσαν οι ηλικιωμένοι συνταξιούχοι στην επαρχία, που δώρισαν το εφάπαξ και το κομπόδεμα από το υστέρημά τους στην αγορά ασθενοφόρων. «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο» είπαν με τον τρόπο τους, χωρίς μετάλλιο στον λαιμό, χωρίς κύπελλο στα χέρια.