Παύλος Μαρινάκης: Το σύνδρομο της Γενικής Συνέλευσης - Το άρθρο του Κυβερνητικού Εκπροσώπου στην εφημερίδα Καθημερινή
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης με άρθρο του στην εφημερίδα Καθημερινή και με αφορμή την επιστολική ψήφο, αναλύει το «Σύνδρομο της Γενικής Συνέλευσης», που διακατέχει ακόμη τις δυνάμεις της Αντιπολίτευσης, η οποία αγνοεί την βούληση των πολιτών.
Κατά τη διάρκεια του κοινοβουλευτικού διαλόγου για νόμο, με τον οποίον δίνεται το δικαίωμα στους Έλληνες εκλογείς εντός και εκτός Ελλάδας να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές μέσω επιστολικής ψήφου, διαφάνηκε επί της αρχής μια όχι και τόσο συνηθισμένη συναίνεση.
Ήταν η στιγμή για μια ιστορική καμπή, σε ένα απολύτως συναφές νομοσχέδιο, στο κλίμα της συναίνεσης να συμφωνήσουμε για μια φορά στα αυτονόητα και να δείξουν όλα τα κόμματα την ωριμότητα για την οποία τους εμπιστεύθηκαν οι πολίτες και να διευρύνουν το δικαίωμα για την επιστολική ψήφο στους Έλληνες του εξωτερικού, όχι μόνο για τις ευρωεκλογές, αλλά και για τις εθνικές εκλογές.
Αντί όμως να λειτουργήσουν όλοι ως επιτάσσει το κοινοβουλευτικό καθήκον προς όφελος των πολιτών, μακριά από μικροπολιτικές και ενστάσεις επί της διαδικασίας - την οποία σεβόμαστε, τηρούμε και τιμούμε - οι δυνάμεις της Αντιπολίτευσης και κυρίως εκείνες που είχαν δηλώσει την διάθεση να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο κυριεύθηκαν, για μια ακόμη φορά, από το «Σύνδρομο της Γενικής Συνέλευσης».
Όπως τον καιρό που συμμετείχαν σε Γενικές Συνελεύσεις στα Πανεπιστήμια, με τεχνάσματα, προφάσεις ή με το «έτσι θέλω» αγνοούσαν τη βούληση των φοιτητών και έβαζαν μπροστά το κομματικό ή το «αγωνιστικό» συμφέρον, δυστυχώς και τώρα στη Βουλή καταφεύγουν στις ίδιες μεθόδους. Θα ήταν δικό τους πρόβλημα, αν με τη στάση τους δεν κρατούσαν πίσω τη χώρα, την στιγμή που η κοινωνία μας καλεί να πάμε συντεταγμένα μπροστά.
Η συναίνεση ήταν καλοδεχούμενη, παρόλο που το νομοσχέδιο για την επιστολική ψήφο στις ευρωεκλογές θα ψηφιζόταν και χωρίς αυτήν. Την ώρα, όμως, που έπρεπε να αποδείξουν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης - και κυρίως εκείνα που πιστεύουν πως μπορούν να αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας - ότι η συναίνεση που ήθελαν να δείξουν δεν ήταν συναίνεση των λόγων αλλά των έργων κατέφυγαν σε τεχνάσματα και προσκόμματα.
Αν όντως συμφωνούσαν με το νομοσχέδιο και όχι με την τροπολογία, θα μπορούσαν να καταψηφίσουν μόνο το σημείο με το οποίο διαφωνούσαν. Δεν συμφωνείς ή διαφωνείς α λα καρτ με έναν νόμο. Δεν παίζεις με τις ζωές των πολιτών, δεν αλλάζεις την άποψή σου απ’ την μια στιγμή στην άλλη.
Είναι αυτή η αντίληψη που μας κράτησε δέσμιους σε λογικές του παρελθόντος, εκείνη που πήγε πίσω δεκάδες μεταρρυθμίσεις στην χώρα μας, εκείνη που μας έκανε σε κάποιες περιπτώσεις αρνητικό παράδειγμα παγκοσμίως. Εκείνη που δεν επέτρεψε στα μη κρατικά πανεπιστήμια να γίνουν νωρίτερα πράξη στη χώρα μας, εκείνη που υποχρέωνε για χρόνια τους Έλληνες πολίτες να μπαίνουν σε πλοία και αεροπλάνα για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, ενώ θα μπορούσαν να το κάνουν χρόνια πριν από τον τόπο μόνιμης κατοικίας τους.
50 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, είχαμε την ευκαιρία να λύσουμε μια και καλή μια ακόμα εκκρεμότητα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης την έχασαν, όπως την έχασαν και οι συμπολίτες μας που ζουν στο εξωτερικό, σχετικά με τις βουλευτικές εκλογές. Ελπίζουμε όταν επανέλθουμε με την κατάθεσή της να την υπερψηφίσουν.
Ο δογματισμός αυτός κι η στείρα αντιπολίτευση μόνο και μόνο για να αντιταχθούν κάποιοι στην - όποια - Κυβέρνηση είναι που για χρόνια καλλιεργούν την απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και στο πολιτικό σύστημα. Αυτή που απομακρύνει τους νέους από τις εξελίξεις στην πολιτική. Αυτή είναι η απάντηση στο «γιατί;» που αναρωτιόμαστε όλοι.
Ο καθένας κρίνεται από τη στάση του, με βάση τις πράξεις και όχι τα λόγια. Και είναι οι πολίτες οι μόνοι οι οποίοι θα κρίνουν αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης έπραξαν ορθά ή όχι καταψηφίζοντας την τροπολογία. Είναι οι πολίτες εκείνοι που εμπιστεύονται και επικροτούν τον δρόμο των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών και δεν θέλουν πλέον να μένουν κολλημένοι στο παρελθόν.
Και το έχουν αποδείξει σε περισσότερες από μια εκλογικές διαδικασίες, ανοίγοντας τον δρόμο των τομών και της προόδου. Το σύνδρομο της Γενικής Συνέλευσης και οι εκπρόσωποί του ανήκουν πια στο παρελθόν. Τώρα είναι η στιγμή που αναμετρόμαστε με την Ιστορία και πρέπει να πάμε μπροστά.
Από τον τραμπισμό και την άνοδο της Κίνας έως τον κίνδυνο ενεργειακού σοκ και τη δημοκρατική φθορά, ο Μάρτιν Γουλφ χαρτογραφεί έναν κόσμο αυξημένης αβεβαιότητας
17°
