Ο απολιτίκ λαϊκισμός του Στέφανου

Όταν κάποιος στον οποίο σκέφτεστε να αναθέσετε μια σημαντική και δύσκολη δουλειά σας πει «κανονικά αυτή η δουλειά πληρώνεται πολύ ακριβά αλλά εγώ δεν θέλω τίποτα» τότε έχετε να κάνετε είτε με έναν χομπίστα που δεν θέλει να του ζητήσουν τα ρέστα αν τα κάνει θάλασσα είτε με κάποιον που θέλει να σας καλοπιάσει για να του δώσετε τη δουλειά γιατί έχει βρει τρόπο κάνοντας τη δουλειά να βγάζει περισσότερα λεφτά από αυτά της αμοιβής. Και στις δύο περιπτώσεις καλό είναι να βρείτε κάποιον άλλο και γενικώς καλό είναι το τζάμπα να το εμπιστεύστε μόνο εκεί που το αποτέλεσμα δεν έχει και μεγάλη σημασία. Μπορείτε να δείτε μια θεατρική παράσταση χωρίς εισιτήριο (με προϋπόθεση να μπορείτε να φύγετε πριν τελειώσει) αλλά καλό είναι να αποφύγετε έναν οδοντογιατρό που θα σας προτείνει να σας βάλει εμφυτεύματα χωρίς καμία αμοιβή.

Με δεδομένο ότι η δουλειά ενός βουλευτή και πολύ περισσότερο ενός πρωθυπουργού είναι ιδιαιτέρως σημαντικές θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις η δέσμευση του γοητευτικού Στέφανου να μην πληρώνεται σε περίπτωση που γίνει βουλευτής ή πρωθυπουργός (κι εγώ γελάω αλλά μετά θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης και δειχνω κατανόηση και μετά σκέφτομαι τον Λεβέντη και τρομάζω). Το λέει επειδή θέλει να μπορεί να πει «μη με ζαλίζετε ,με παρατηρήσεις και κριτική, στο κάτω-κάτω σας το κάνω τσάμπα» ή γιατί σκέφτεται ότι πρόκειται για δουλειές από τις οποιες – αν το επιδιώξεις - μπορείς να έχεις έσοδα πολλαπλάσια του μισθού;

Δεν ξέρω τι έχει ο γοητευτικός Στέφανος στο βάθος του μυαλού του (πιθανότατα τίποτα) αλλά νομίζω ότι αυτό που τον κάνει να λέει τέτοιες μπούρδες είναι ο απολιτίκ λαϊκισμός του. Ένας λαϊκισμός πολύ κοντά στο πρότυπο του Τραμπ και που περισσότερο έχει να κάνει με τηλεπωλήσεις παρά με την πολιτική. 

Ο γοητευτικός Στέφανος, σαν τηλεπωλητής, απευθύνεται στο πιο εύπιστο κομμάτι του κοινού. Σε συμπολίτες που μπορούν να εμπιστευτούν κάποιον που λέει ότι θα κάνει τη δυσκολότερη δουλειά σε μια χώρα χωρίς αμοιβή, που πιστεύουν ότι κάποιος που επιμελώς έχει αποφύγει να υπηρετήσει τη θητεία του θέλει στ’ αλήθεια να υπηρετήσει στην παραμεθόριο, που συγκινείται όταν τον βλέπει να κάνει μια και μοναδική φτυαριά για τις κάμερες στις λάσπες μιας πλημμύρας, που δεν τους φαίνεται παράξενο ο νέος πρόεδρος ενός κόμματος να παρατάει το κόμμα και τη χώρα σε ημέρα εκλογών για να πάει να παντρευτεί και που μασάνε αμάσητη την ιστορία του φτωχού έφηβου που σπουδάζει στα ακριβότερα σχολεία των ΗΠΑ, γίνεται πετυχημένος επιχειρηματίας και ξαφνικά τα παράταει όλα για να γίνει πρόεδρος ενός κόμματος σε παρακμή παρότι φανερά άσχετος με την (ελληνική τουλάχιστον) πολιτική.

Το μόνο ερωτημα είναι αν στην Ελλάδα το κομμάτι του κοινού που μπερδεύει την πολιτική με το τηλεμάρκετινγκ είναι τόσο μεγάλο ώστε να δίνει ελπίδες στον Στέφανο να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Αφελείς υπάρχουν αλλά είναι αρκετοί για να τον κάνουν αληθινό πρωταγωνιστή της πολιτικής και όχι το comic relief της; Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπησεις η απάντηση είναι μάλλον όχι.

Δυστυχώς για το ίδιο, ο ίσως καλός για Αμερική, απολιτίκ λαικισμός του γοητευτικού Στέφανου δεν πολυπουλάει (προς το παρόν τουλάχιστον) στην Ελλάδα Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του ή τον κηδεμόνα του, τον σύντροφο Πολάκη, των οποίων ο ακραίος λαϊκισμός έχει πολιτικό πρόσημο και πατάει στην παπανδρεϊκή-αυριανιστική πάραδοση, ο δικός του λαικισμός είναι κατάλληλος μόνο για εκλογές κάποιου τοπικού σωματείου. Ή για εκλογές δεκαπενταμελούς σε όχι ιδιατέρως πολιτικοποιημένο σχολείο και το μόνο στο οποίο μοιάζει να χρησιμεύει είναι η διασκέδασή μας. Και μπράβο του.