Δεν είναι η οπαδική βία, είναι η κρατική ανεπάρκεια

Είμαι βέβαιος οτι η δολοφονία του 29χρονου στη Νέα Φιλαδέλφεια θα οδηγήσει σε πολλά περισπόυδαστα λογίδρια και κατεβατά για «το πρόβλημα της οπαδικής βίας» το οποίο για άλλη μια φορά θα είναι «ζήτημα παιδείας» και η αντιμετώπισή του θα είναι μια «μεγάλη συζήτηση» γιατί «οι κοινωνικοί λόγοι» και μπλα μπλα μπλα μπλα. Όλα αυτά θα ήταν λιγότερο ενοχλητικά (καθόλου ενοχλητικά αποκλείεται να είναι) αν το πραγματικό πρόβλημα ήταν όντως η οπαδική βία.

Στην πραγματικότητα το πρόβλημα, η αιτία που ο συμπολίτης έχασε τη ζωή του από την επίθεση των Κροατών χούλιγκαν και των Ελλήνων συνεργών τους, είναι η απροθυμία (ή/και ανικανότητα) της ελληνικής πολιτείας (εν προκειμένω της κυβέρνησης και της αστυνομίας) να προστατεύσει τους πολίτες αυτής της χώρας από τη δράση των εγκληματιών. Είναι η πλήρης απροθυμία (ή/και ανικανότητα) επιβολής του νόμου. Είναι η πολιτική που κάνει την Αστυνομία να μην είναι τίποτα περισσότερο από άλλη μια δημόσια υπηρεσία στην οποία το δόγμα που κυριαρχεί είναι το «πού να τρέχεις τώρα». Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρώπη στην οποία οι εγκληματίες να είναι σίγουροι ότι το μόνο που μπορεί να τους εμποδίσει από το να εγκληματίσουν είναι η δική τους διάθεση. Από τους οδηγούς που παίζουν το «Fast και Furious» μέχρι τους συζύγους με το βαρύ χέρι, από τους εμπρηστές μέχρι τους διακινητές παράνομων μεταναστών, όλοι ξέρουν ότι μπορούν να δουν ανενόχλητοι. 

Παρότι το πρόβλημα της ελευθερίας κινήσεων που απολαμβάνουν οι εγκληματίες είναι προϊόν διακομματικής συνέναισης προφανώς τη (με διαφορά) μεγαλύτερη ευθύνη έχει η τωρινή κυβέρνηση. Όχι μόνο γιατί κυβερνά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά και γιατί εκλέγεται για δεύτερη συνεχόμενη φορά υποσχόμενη την επιβολή του νόμου και της τάξης. Πρόκειται δυστυχώς για μια υπόσχεση που δεν φαίνεται διατεθειμένη να τηρήσει ούτε στη δεύτερη τετραετία και παρά τον θρίαμβό της σε βάρος της αστυνομοφοβικής αντιπολίτευσης. Η μεγάλη εκλογική διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε σε τίποτα την απουσία μέριμνας για την ασφάλεια των πολιτών και η κωμικοτραγική αντίδραση του ανοργάνωτου τσίρκου που ονομάζεται ΕΛ.ΑΣ. στην παρέλαση των Κροατών χούλιγκαν, που ανενόχλητοι διέσχισαν όλη την Ελλάδα για να σκοτώσουν, δείχνει ότι το μήνυμα της κυβέρνησης προς την Αστυνομία (η οποία θυμίζω δεν είναι ανεξάρτητη αρχή, αλλά απολύτως εξαρτημένη από την κυβέρνηση) παραμένει το «παρακολουθούμε αλλά δεν επεμβαίνουμε προσευχόμενοι να μην υπάρξουν θύματα».

Αλλά επειδή οι προσευχές δεν εισακούγονται πάντα, χθες η «διακριτική παρακολούθηση» της ΕΛ.ΑΣ. στοίχισε μια ζωή. Ή, για να το πω πιο σωστά, άλλη μια ζωή (σκεφτείτε μόνο τους εκατοντάδες συμπολίτες που σκοτώνονται στην άσφαλτο από την απροθυμία επιβολής του ΚΟΚ). Μια ζωή που αν δεν είχε χαθεί δεν θα είχε κουνηθεί φύλλο και η ευκολία με την οποία οι Κροάτες χουλιγκάνοι πέρασαν τα σύνορα και κατέβηκαν μέχρι την Αθήνα δεν θα είχε εξοργίσει τον υπουργό Οικονόμου – ο οποίος θα πρέπει να εξηγήσει τι ακριβώς κάνει ο ίδιος και η κυβέρνησή του για την προστασία των πολιτών. Διαφορετικά ας συνεννοηθεί με τον πρωθυπουργό και ας αλλάξουν την ονομασία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη σε Υπουργείο Εγκατάλειψης του Πολίτη στη Μοίρα του. Τουλάχιστον για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις για τον ρόλο της ΕΛ.ΑΣ. και την κυβερνητική πολιτική στο θέμα της ασφάλειας. Και μπράβο τους.

ΥΓ: Επειδή υπάρχει πιθανότητα ο πρωθυπουργός να θέλει να κάνει κάποιες δηλώσεις με τις οποίες να στείλει άλλο ένα ηχηρό μήνυμα, να πω ότι δεν είναι απαραίτητο να κουραστεί να σκεφτεί κάτι καινούργιο να πει. Μπορεί απλώς να επαναλάβει όσα είχε πει μετά τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού τον Φεβρουάριο του 2022.