Γιατί η ισχυρή αυτοδυναμία του Μητσοτάκη συμφέρει τους πολλούς

Το ότι ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης και η Νέα η Δημοκρατία θα κερδίσουν και τις εκλογές της 25ης Ιουνίου δεν το αμφισβητεί ούτε ο πιο φανατικός οπαδός του Πολάκη (για τον ίδιο τον Πολάκη, αν θυμηθώ τι πίστευε πριν τις εκλογές της 21ης Μαΐου, δεν είμαι σίγουρος). Κατά πάσα πιθανότητα η νίκη θα συνοδεύεται και από αυτοδυναμία. Μόνο που αν αυτή αυτοδυναμία εξασφαλίζεται με 151 ή 152 η 153 βουλευτές, δηλαδή αν μονίμως θα κρέμεται από μια κλωστή, δεν θα είναι και πολύ συμφέρουσα. Όχι για τόσο για τον ίδιο τον Μητσοτάκη και τη Νέα τη Δημοκρατία, όσο για τη χώρα και τους κατοίκους της. Ή, για να το πω πιο σωστά, τους περισσότερους κατοίκους της αφού τα στελέχη της αντιπολίτευσης, κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές και κάποιοι κάπως πιο ισχυροί συμπολίτες μπορεί να τρίβουν τα χεράκια τους με μια αδύναμη κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα τη χώρα και τους περισσότερους από εμάς, ειδικά όσους, μη έχοντας περιουσίες και αποκούμπια στο εξωτερικό, εξαρτιόμαστε από την πορεία της χώρας, μας συμφέρει ο Μητσοτάκης να γίνει πρωθυπουργός κυβέρνησης η οποία θα στηρίζεται σε όσο το δυνατόν περισσότερους από 160 βουλευτές για δύο βασικούς λόγους:

1. Σε αντίθεση με αυτό για το οποίο προσπαθεί να πείσει η προπαγανδιστική κατασκευή της αντιπολίτευσης, μια ισχυρή αυτοδυναμία δεν προσφέρει καμία «παντοδυναμία». Αντιθέτως (και αυτό είναι που ενοχλεί τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ ώστε να το βαφτίζουν «παντοδυναμία και να το χρησιμοποιούν ως μπαμπούλα) δίνει τη δυνατότητα στον πρωθυπουργό να κυβερνήσει (γιατί, ενώ ο «παντοδύναμος πρωθυπουργός» είναι μια κατασκευή της προπαγάνδας, ο αδύναμος πρωθυπουργός είναι μια πραγματικότητα της οποίας τις συνέπειες τις έχουμε βιώσει). Να κάνει αυτά για τα οποία εξελέγη χωρίς να ανησυχεί για έναν ή δύο ή τρεις δυσαρεστημένους βουλευτές που θα μπορούν να εκβιάζουν απειλώντας την κυβερνητική σταθερότητα. Χωρίς να ανησυχεί για τα τοπικά μικροσυμφέροντα τα οποία μπορεί να αναγκάσουν τοπικούς βουλευτές να προκαλέσουν (η να απειλήσουν με) κυβερνητική κρίση. Χωρίς να ανησυχεί για εκείνους τους ισχυρούς συμπολίτες που έχουν τόση δύναμη ώστε να μπορούν να ελέγχουν δυο-τρεις βουλευτές (προφανώς τέτοια πράγματα σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνουν στη χώρα μας και εννοείται πως αναφέρομαι στην υποθετική περίπτωση που γίνουν πραγματικότητα στο μέλλον και αν κάτι από όσα γράφω σας κάνει να σκεφτείτε το αντίθετο διαχωρίζω τη θέση μου από τα γραφόμενά μου). Ισχυρή αυτοδυναμία σημαίνει δυνατότητα διακυβέρνησης από αυτόν που εξελέγη για να κυβερνήσει και τίποτα περισσότερο. Και αυτή ακριβώς η δυνατότητα οδηγεί στον επομενο λόγο για τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να στηρίζεται σε ισχυρή αυτοδυναμία:
2. Με ισχυρή αυτοδυναμία ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης δεν θα έχει καμία απολύτως δικαιολογία. Οτιδήποτε κάνει ή δεν κάνει δεν θα είναι αποτέλεσμα της πίεσης που μπορεί να ασκήσουν λίγοι βουλευτές αλλά της δικής του επιθυμίας. Με 151, 152, 153 βουλευτές θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλές φορές το γνωστό «ήθελε ο Κυριάκος αλλά...», το οποίο μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή να είναι μια φτηνή δικαιολογία, αλλά με π.χ. 165 βουλευτές δεν θα έχει σημασία γιατί αυτό το «αλλά» και η δικαιολογία που το συνοδεύει πάει περίπατο. Όταν κάτι που πρέπει να γίνει δεν γίνεται, δεν γίνεται επειδή δεν το θέλει ο πρωθυπουργός ο οποίος δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από βουλευτές και κυβερνητικές σταθερότητες ούτε να πιπιλίσει την χιλιοπιπιλισμένη καραμέλα των «αντιδράσεων της αντιπολίτευσης». Ο Μητσοτάκης θα είναι απολύτως υπεύθυνος και υπόλογος  για την διακυβέρνηση του χωρίς «εγώ ήθελα, αλλά...».

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν συμπολίτες που τους συμφέρει μια αδύναμη και ανήμπορη κυβέρνηση, που έχουν κέρδος από την αστάθεια. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν συμπολίτες που δεν τους ενδιαφέρει αν η κυβέρνηση θα είναι ανήμπορη ή αδύναμη γιατί η οικονομική τους βάση είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να αντέξει πολλά. Οι περισσότεροι όμως δεν είμαστε έτσι. Και όταν διαλέγουμε κάποιον για κυβερνήτη, θέλουμε να μπορεί να κυβερνήσει. Και θέλουμε να μην έχει καμία δικαιολογία σε περίπτωση που δεν τα καταφέρει. Και μπράβο του.