Οι σταθμάρχες που αφήνουν τα τρένα να περνούν

Επί οκτώ ώρες συνεδρίαζε η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Επί οκτώ ώρες οι ομιλητές υποστήριζαν ότι για ό,τι συνέβη ευθύνονται οι πρώην και οι επόμενοι αλλά όχι οι ίδιοι. Και όπου αυτή η επιχειρηματολογία προσέκρουε βάναυσα στη κοινή λογική, επέρριπταν την ευθύνη στις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους και στις δεσμεύσεις των διαδικασιών.

Έτσι αναλώθηκαν οκτώ ώρες στο τι έγινε και τι έπραξε η κάθε πλευρά από το 2015 έως το 2019 για τους μεν και από το 2019 έως το 2023 για τους δε. Στην πραγματικότητα ήταν οκτώ χαμένες ώρες για όλους. Γιατί δεν δόθηκε καμία ουσιαστική απάντηση στα πελώρια ερωτήματα που έχει εγείρει η πολύνεκρη τραγωδία των Τεμπών. Έφταιξαν οι παθογένειες; Έφταιξαν οι διαδικασίες; Έφταιξαν οι σταθμάρχες; Έφταιξε ο Καραμανλής; Έφταιξε ο Σπίρτζης; Έφταιξαν όλοι μαζί και όλα μαζί;

Ασφαλώς έφταιξαν όλοι μαζί και όλα μαζί. Και αυτό ήταν το μόνο που δεν ακούστηκε αυτές τις οκτώ ώρες, στις οποίες συζητήθηκε η τραγωδία των Τεμπών. Κάνοντας επιλεκτικές επιλογές εγγράφων ο Κ. Καραμανλής, ο Χρ. Σπίρτζης, ο Γ. Γεραπετρίτης, ο Μ. Χρυσοχοΐδης και οι βουλευτές, που έλαβαν το λόγο, απέφυγαν να μπουν στην ουσία των γενικότερων προβλημάτων που ανέδειξε το σιδηροδρομικό δυστύχημα. Προτίμησαν να αναλωθούν σε ανώδυνες για τους ίδιους  αντιδικίες αμοιβαίας επίρριψης ευθυνών. Και βέβαια να μη θέσουν το απλό ερώτημα ποιος τελικά ευθύνεται για  τις παθογένειες και τις προβληματικές διαδικασίες, που συστηματικά επικαλέστηκαν, ποιος δεν έκανε τίποτε για να τις αντιμετωπίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Έτσι δεν έγινε λόγος για το κομματικό - πελατειακό σύστημα, που τοποθετεί ανίκανους ανθρώπους σε καίριες θέσεις, με βασικό κριτήριο τη κομματική ταυτότητα. Είτε πρόκειται για έναν τοπικό σταθμάρχη είτε για προέδρους, διοικητές, διευθύνοντες συμβούλους Οργανισμών και Αρχών. Δεν έγινε λόγος για τις ευθύνες των πολιτικών προϊσταμένων τους, που επίσης από ανικανότητα άφηναν τις καταστάσεις να σέρνονται και τα προβλήματα να σωρεύονται. Είτε πρόκειται για υπουργούς και υφυπουργούς είτε και για τους ίδιους τους πρωθυπουργούς, που τοποθετούσαν εμφανώς ανίκανα στελέχη σε καίρια υπουργεία, μόνο και μόνο για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών ή προσωπικών πολιτικών αντιπαροχών. Δεν έγινε λόγος για μία αυτοακυρωμένη Δικαιοσύνη, που παραλάμβανε τις καταγγελίες για αυταπόδεικτους κινδύνους των σιδηροδρομικών μεταφορών και τις έβαζε στο Αρχείο. Δεν έγινε λόγος για κυκλώματα μεγαλοεργολάβων που λυμαίνονται τα δημόσια έργα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Δεν έγινε λόγος για διεφθαρμένους ανώτερους και ανώτατους υπαλλήλους και διεφθαρμένους συνδικαλιστές, που διευκολύνουν και συγκαλύπτουν αυτά τα κυκλώματα. Δεν έγινε λόγος και για ενδεχόμενη διακίνηση μαύρου πολιτικού χρήματος μέσα από αυτές τις αδιαφανείς διαδικασίες.

Μπορεί να μην έγινε λόγος για όλα αυτά στην οκτάωρη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας. Αυτά όμως  συζητά σήμερα όλος ο κόσμος. Αυτά διαμορφώνουν τώρα απόψεις και αντιλήψεις. Και με αυτά θα αναμετρηθούν τα κόμματα εξουσίας στις προσεχείς εκλογές. Είτε το θέλουν είτε όχι το δυστύχημα των Τεμπών αποτέλεσε μία ακτινογραφία της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Έδειξε ότι δεν υπάρχει μόνον ο σταθμάρχης των Τεμπών. Αντίστοιχοι σταθμάρχες υπάρχουν παντού. Στο πολιτικό σύστημα, στα υπουργεία, στους οργανισμούς, στη δημόσια διοίκηση, στη Δικαιοσύνη. Εξ ίσου ανίκανοι, εξ ίσου ανεύθυνοι και με παρόμοια άγνοια κινδύνου. Και όλοι μαζί αφήνουν τα τρένα να περνούν. Άλλοι από άγνοια και ανικανότητα και άλλοι από δόλο και συμφέρον.