Φοβισμένοι πολίτες εν μέσω χιονοθύελλας

Αυτές τις δύο μέρες στο Facebook κάποιοι παρακολουθούσαμε τις φίλες μας στο κτήμα Αρότρια έξω από τη Χαλκίδα, που ανησυχούσαν για τα ζώα τους που έχουν σε κοντινό κτήμα. Είχαν κάνει όλες τις απαραίτητες ετοιμασίες για τις μέρες που θα έμεναν αποκλεισμένα, είχαν ωστόσο την αγωνία τους, και την έχουν ακόμα μια που οι δρόμοι είναι κλειστοί από το χιόνι και έχει παγετό. Μία από τις πολλές ιστορίες της κακοκαιρίας «Ελπίς» από την επαρχία. Στο κέντρο της πρωτεύουσας ήταν η αγωνία των εγκλωβισμένων οδηγών σε κάποιους από τους πιο βασικούς δρόμους. Κανείς δεν αποχωρίστηκε μια τέτοια μέρα με τη θέλησή του τη θαλπωρή του σπιτιού του, και γιατί να έχει αλυσίδες για να πάει στην Κηφισίας, ποιος του είπε ότι απαγορεύεται η κυκλοφορία στην πόλη χωρίς αλυσίδες προκειμένου να πάει στη δουλειά του; Τι κάνει, λοιπόν, σε μια τέτοια περίπτωση, ζητάει άδεια ασθενείας γιατί το βλέπει δύσκολο, ή λέει, θα πάω αφού είναι ανοιχτοί οι δρόμοι; Οι δρόμοι τη Δευτέρα το πρωί είχαν μια αίσθηση κανονικότητας. Μαζί με τους συμπολίτες σου στο κέντρο της πρωτεύουσας νιώθεις μια ασφάλεια παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν είσαι στην ερημιά, κάποια στιγμή μπαίνεις και στον πιο σύγχρονο δρόμο της πόλης, θα πάω από εδώ, σκέφτεσαι, που είναι το πιο σίγουρο.

Τίποτε δεν πήγε καλά, όπως αποδείχθηκε, και δεν είναι μόνο οι ώρες ταλαιπωρίας για τόσους χιλιάδες πολίτες. Είναι κυρίως ότι πλήττεται η θεμελιώδης αίσθηση ασφάλειας που έχουμε στην καθημερινότητά μας, ότι κλονίζεται η εμπιστοσύνη μας στην έννοια της οργανωμένης πολιτείας που είναι εκεί πρωτίστως για να μη μας αφήσει να πάμε στη δουλειά αν υπάρχει κίνδυνος να ταλαιπωρηθούμε ή να κινδυνεύσουμε. Όσοι έμειναν εγκλωβισμένοι στην Αττική οδό, στη Μεσογείων, την Κηφισίας, την Κατεχάκη εκείνη τη μέρα εν μέσω χιονοθύελλας ένιωσαν ανήμποροι και εγκαταλειμμένοι από το κράτος. Το ίδιο και οι επιβάτες της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Φοβισμένοι πολίτες μέσα σε αυτοκίνητα στους πιο κεντρικούς δρόμους και σε βαγόνια στο σιδηροδρομικό δίκτυο. Η σφοδρότητα της κακοκαιρίας ήταν πρωτοφανής, σίγουρα, όμως από εδώ και πέρα με κρίσεις ακραίων φαινομένων θα πορευόμαστε. Αλίμονο αν δεν έχουμε την προσδοκία, που είναι και απαίτηση, κυβέρνηση και κρατική μηχανή να μας προστατεύουν: να προνοήσουν, να απαγορεύσουν, να συντονίσουν, να συντρέξουν, να δώσουν σαφείς οδηγίες του τι πρέπει να κάνουμε μπροστά στον ενδεχόμενο κίνδυνο.

Τώρα που μιλάμε, υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά να γίνει: να καθαρίσουν κλειστοί από το χιόνι δρόμοι και παγωμένα πεζοδρόμια ώστε αύριο η πόλη να ξαναμπεί σε κυκλοφορία, και κυρίως να αποκατασταθεί το ρεύμα σε ακόμα 3.000 σπίτια (τρίτη μέρα, την Τετάρτη, χωρίς ρεύμα με τέτοια παγωνιά!) από τα 200.000 που ήταν αρχικά. Δεν είναι μόνο τι και ποιοι έφταιξαν, ποιοι θα αναλάβουν τις ευθύνες, ποιος θα παραιτηθεί, ποιοι θα δώσουν χρηματικές αποζημιώσεις. Η αποτυχία διαχείρισης δεν δημιουργεί μόνο χάος στους δρόμους, αλλά μας αφήνει και με μια αίσθηση ανυπεράσπιστου για την επόμενη φυσική καταστροφή που θα χτυπήσει την πόρτα μας. Πλέον καταλαβαίνουμε όλο και περισσότερο ότι το να μη δουλεύει ο κρατικός μηχανισμός μεταφράζεται σε ιστορίες ανθρώπων με ονοματεπώνυμο που ταλαιπωρούνται, που κινδυνεύουν να παγώσουν στην κυριολεξία μέσα στο σπίτι τους ή στο αυτοκίνητό τους, που μένουν χωρίς φαγητό, νερό και φάρμακα, που κοιμούνται στα πατώματα του ξενοδοχείου όπου μεταφέρθηκαν έχοντας εγκαταλείψει τα αυτοκίνητά τους. Είναι η αίσθηση της ανημπόριας και του θυμού που θα εγγραφούν σε όσους τα έζησαν, και η ιδέα του πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι χωρίς μια πολιτεία που να μπορεί να εγγυηθεί ούτε στα βασικά την ασφάλειά μας.