Οι ποιητές του ΣΥΡΙΖΑ

Τα μεγάλα, τα κυβερνητικά, κόμματα είναι αναπόφευκτα πολυσυλλεκτικά. Πράγμα που σημαίνει ότι στους υποστηρικτές τους μπορεί να βρεθούν πολλών καρυδιών καρύδια. Πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει πως ανάμεσα στους υποστηρικτές τους θα έχουν και κάποιους που μοιάζουν περισσότερο με οργανωμένους οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων. Ένα λούμπεν κομμάτι το οποίο θα βρίζει, θα συκοφαντεί και γενικά θα κάνει ασχήμιες που θα κάνουν τους υπόλοιπους κάπως να διαχωρίζουν τη θέση τους. Συνήθως το κομμάτι αυτό είναι μειοψηφικό. Στον ΣΥΡΙΖΑ όχι απλώς είναι κυρίαρχο, αλλά συμμαχεί και με άλλα λούμπεν οπαδικά κομμάτια της κοινωνίας προκειμένου να κάνει τη μόνη αντιπολίτευση που μοιάζει να είναι ικανό να κάνει το μεγαλύτερο κόμμα της ελληνικής αριστεράς: τη γηπεδική.

Τελευταία έκφραση αυτής της κυριαρχίας των λούμπεν οπαδικών στοιχείων είναι η μαζική απόπειρα των συντρόφων μαζί με εθνικιστές, βελοπουλικούς, χρυσαυγίτες και λοιπούς ψεκασμένους να γράψουν μικρά ποιηματάκια που θα τελειώνουν με τη διαπίστωση ότι ο Μητσοτάκης κάνει σεξ. 

Το ασυνήθιστο εδώ δεν είναι ο κλισέ σεξισμός του λούμπεν οπαδικού κόσμου (δεν είναι πλεονασμός, ο οπαδός είναι πάντα λούμπεν αλλά το λούμπεν έχει πολλές εκφράσεις) που αντιλαμβάνεται το σεξ ως κάτι το απαξιωτικό ή ως τιμωρία. Ούτε το ότι οι τάχα προοδευτικοί σύντροφοι ξαναποδεικνύονται θεματοφύλακες του καθημερινού σεξισμού και της συντήρησης που αυτός εκφράζει. Δεν είναι καν η συμπόρευση της μεγαλύτερης δύναμης της ελληνικής αριστεράς με την ακροδεξιά και τον εθνικοσοσιαλισμό. Το ασυνήθιστο είναι το εύρος (για μεγάλο κόμμα) των συντρόφων οι οποίοι συμμετέχουν σ’ αυτή την «αντιπολιτευτική» επιχείρηση. Εκτός από τα αναμενόμενα τρολ και τους συνήθεις χαβαλέδες, βλέπουμε να ασκούνται στην υβριστική-γηπεδική ποίηση και επώνυμοι συριζαίοι. Καθηγητές πανεπιστημίου, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κάνουν επίδειξη οπαδικής νοοτροπίας και σεξιστικών αντιλήψεων, επιβεβαιώνοντας αυτό που έχουμε καταλάβει από την αρχή: στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει σοβαρό κομμάτι και, αν υπάρχει, είναι τόσο μικρό και ανίσχυρο που είναι αμελητέο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν γήπεδο που δεν έχει ξεχωριστή κερκίδα χουλιγκάνων γιατί όλοι οι θεατές φέρονται σαν να είναι χουλιγκάνοι.

Φυσικά και η Νέα η Δημοκρατία έχει λούμπεν οπαδικό κομμάτι, αλλά μπορείς να το διακρίνεις. Δεν διαχέεται και σίγουρα δεν κυριαρχεί. Το ίδιο και παλιότερα στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στους χουλιγκανικής νοοτροπίας πασόκους και τους υπόλοιπους ήταν μάλλον σαφής. Η μόνη άλλη περίπτωση κυβερνητικού κόμματος της μεταπολίτευσης στο οποίο κυριάρχησε το λούμπεν οπαδικό στοιχείο είναι το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα από τα μέσα του 1980 και μετά, τότε που όλο το κόμμα είχε αποκτήσει το ύφος και το ήθος της Αυριανής. Αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά σε εκείνο το διαβόητο φύλλο της εφημερίδας στο οποίο σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ αλλά και «εκπρόσωποι του πνευματικού κόσμου της χώρας» κατέκριναν τον Μάνο Χατζηδάκι επειδή είχε τολμήσει να μιλήσει εναντίον του Αυριανισμού, επιτιθέμενος έτσι (σύμφωνα με τους επικριτές του) στην ελευθερία του τύπου (σας θυμίζει κάτι αυτή η παρέλαση ονομάτων προς υπεράσπισην του αυριανισμού με άλλοθι την «ελευθερία του τύπου»;)

Μόνο που εδώ σταματούν οι ομοιότητες (αν και υπάρχει πάντα η πιθανότητα ειδικού δικαστηρίου στο οποίο, αν θυμάστε, κατέληξε εκείνο το ΠΑΣΟΚ). Ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής της δεκαετίας του 1980 ήταν επιλογή του Παπανδρέου. Ήταν μια επιλογή που θα μπορούσε να είχε αποφύγει καθώς είχε στελέχη που το επίπεδό τους ήταν πιο πάνω από τον βούρκο της Αυριανής. Αντιθέτως ο εκχυδαϊσμός της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναπόφευκτος. Οι σύντροφοι δεν επιλέγουν να αντιπολιτευθούν φωνάζοντας υβριστικά ποιηματάκια αγκαλιά με εθνικιστές και χρυσαυγίτες. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Δεν ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο. Αυτοί είναι.

Και είναι οι αντίπαλοι που κάθε κυβέρνηση προσεύχεται να έχει. Γιατί κάθε κυβέρνηση προτιμά τα υβριστικά ποιηματάκια από μια αντιπολίτευση με πραγματικά στοιχεία και ρεαλιστικό σχέδιο. Γιατί, όταν θα έρθει η ώρα να ψηφίσεις, μάλλον θα αποφύγεις αυτόν που ό,τι φαιά ουσία είχε την ξόδεψε για να σκαρώσει σκαμπρόζικα ποιηματάκια. Κι αν κάποτε ο Μητσοτάκης αποφασίσει να μιλήσει ειλικρινά για το πού οφείλει την κυριαρχία του, το μόνο που θα έχει να πει είναι «μα στον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά». Και μπράβο του.