Το ΚΙΝΑΛ, τα γενέθλια της ΝΔ και η κατσίκα του γείτονα

Αν ισχύει πως η προσωπική μας ευτυχία εξαρτάται από τη δυστυχία της κατσίκας του γείτονα, τότε η ΝΔ θα πρέπει να γιορτάζει σήμερα τα πιο ευτυχισμένα της γενέθλια. Η Κεντρική Επιτροπή του γείτονά της, που συνεδρίασε την Κυριακή, έμοιαζε με θέατρο αλληλοεξόντωσης. Δεν ψόφησε απλώς η κατσίκα. Αυχειριάστηκε ολόκληρη η τοπική πανίδα. Και αυτοχειριάστηκε με όλους τους κανόνες του θεάματος: Η Γεννηματά κατήγγειλε ότι «ανίερες συμμαχίες επιχειρούν να την αφήσουν εκτός β’ γύρου», άλλοι ότι ψήφισαν ακόμη και οι αστυνομικοί των βουλευτών, ο Καστανίδης τη Γεννηματά για «διαδικαστικό πραξικόπημα», ο Κεγκέρογλου τους ευρωβουλευτές ότι χρωστούν στο κόμμα συνδρομές 80 μηνών.

Εντάξει, η Κεντρική Επιτροπή δεν είναι συγκέντρωση θεωρητικών που συζητούν για το μέλλον της Κεντροαριστεράς τον 21ο αιώνα. Αν όμως η θεωρητική συζήτηση στο Κίνημα Αλλαγής εξαντλήθηκε στον μαξιμαλισμό του Λοβέρδου πως «δεν μπορεί να υπάρξει Ελλάδα χωρίς ΠΑΣΟΚ» και την απάντηση της Γεννηματά ότι «όποιος θέλει να μιλήσει για το ΠΑΣΟΚ να περάσει από τη Χαριλάου Τρικούπη να του πω όσα φωνήεντα θέλει», τότε το μέλλον του κόμματος είναι μάλλον χλωμό. Ακόμη και η εξίσου θεωρητική προσέγγιση της Γεννηματά πως η «μετακίνηση λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά θα σημάνει διχασμό και διάσπαση» δείχνει πόσο ανελαστικό, περιχαρακωμένο και φοβικό είναι το κομματικό περιβάλλον. Ένα βήμα να κάνουμε και μας έφαγαν.

Στο δίμηνο που ακολουθεί, ως τις εσωκομματικές εκλογές της 5ης Δεκεμβρίου για την ανάδειξη του νέου αρχηγού, δεν αντανακλάται μόνο ένα στοίχημα επιβίωσης. Οι υποψήφιοι δεν πρέπει να αποδείξουν μόνο πως η μοίρα της κατσίκας δεν είναι αναπόδραστη. Αλλά και πως το «χαμηλό επίπεδο» που έκανε την Καϊλή να εκφράσει τη θλίψη της δεν έχει και άλλη κλίση, και άλλη κατηφόρα. Δεν είναι εύκολο. Η προεκλογική εκστρατεία φαίνεται να μπατάρει, από τη μία πλευρά, σε μια υπόθεση αναβίωσης των συμβόλων. Αν ανατείλει ο πράσινος ήλιος, θα αναστηθεί το παλιό ΠΑΣΟΚ με έναν Ανδρέα, έστω και Λοβέρδο, να μας βρίσκεται πάντα πρόχειρος για να δοξάζουμε.

Στην άλλη πλευρά, η στρατηγική λέει πως για να μείνουν τα πάντα ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει τίποτε να θυμίζει ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειαζόμαστε το brand, αρκεί να θυμίζει την κληρονομιά ένα επίθετο που, μέσα στον χρόνο, απέκτησε αξία πολιτικής ιδιότητας. Η ταυτότητά μας είναι το όνομά μας - και αυτό είναι κάτι που ψιθυρίζεται μόνο με φωνήεντα και μόνο πίσω από τις κλειστές πόρτες της Χαριλάου Τρικούπη. 

Αν όμως όλη αυτή η σφαγή γίνεται στο Κέντρο, τότε εξηγείται γιατί οι ψηφοφόροι του Κέντρου μετατοπίζονται προς μια περιοχή που δεν θυμίζει σφαγείο αλλά όαση μετριοπάθειας. Εξηγεί γιατί ακόμη και οι παλαιοπασόκοι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ δεν βλέπουν στη ΝΔ τον παλιό εχθρό που έβλεπαν κάποτε αλλά έναν όμορο χώρο που σε πολλές περιπτώσεις τους εκφράζει. Εξηγεί και μια πολιτική κυριαρχία στον χώρο που κάνει τη ΝΔ να γιορτάζει τα γενέθλιά της αν όχι από θέση απόλυτης ισχύος, τουλάχιστον από θέση ασφάλειας που την κάνει να δει την κατσίκα του γείτονα ακόμη και με συμπάθεια.