Μάνια, η μέλισσα

Η επικαιρότητα δεν δείχνει να κόπτεται και τόσο για τη Μάγια που μας ταξίδεψε με τις περιπλανήσεις της, για τη Μάνια που μας καθήλωσε με την υποκριτική της τέχνη ή για τη Μάνια που μας συγκίνησε με τους αγώνες της στο υγρό στοιχείο. Σήμερα μιλάμε για μια Μάνια διαφορετική, μια εργατική μέλισσα του facebook που προσέφερε απλόχερα τόνους πνευματικής ευεξίας με τις ψαγμένες αναρτήσεις της – κατά πώς λεν όσοι την είχαν φίλη. Μαθαίνω ότι με συστηματικότητα και παραγωγικότητα που θα ζήλευαν πολλοί χρήστες, η Μάνια Τέκου κατασκεύαζε αριστοτεχνικές συγγραφικές κυψέλες, χωρίς ποτέ να χαμηλώσει το πέταγμά της στα λασπόνερα της δικτυακής αντιπαράθεσης, εκεί όπου οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ως όπλο-επιχείρημα ακόμα και το γάλα που βύζαξαν από τη μάνα τους.

Ώσπου τις προάλλες, η μέλισσά μας σκηνοθέτησε τη μεγαλόπρεπη αποχώρησή της, μεταμορφώθηκε από ταπεινή εργάτρια σε μοναδική βασίλισσα και έκανε πάταγο με το φευγιό της. Πολλοί ένιωσαν το τσίμπημα του κεντριού της, καθώς ξεψύχαγε. Εικασίες και ξεσπαθώματα, που το εκλεπτυσμένο γούστο της δεν επέτρεψε να συμβούν όσο βρισκόταν επί σκηνής, βρήκαν τόπο να οργιάσουν. Όσοι νιώσαμε κάποια δόνηση με την είδηση, τύπου θυμό, ματαίωση ή έστω τη φαγούρα να σχολιάσουμε, δεν πέσαμε κι από τα σύννεφα. Ανήκουμε στην ηλικιακή ομάδα που, αν δεν έκανε ακόμη το εμβόλιο, περιμένει να πάρει σειρά όπου να ‘ναι, και που μονοπωλεί εμμονικά το facebook σε αντίθεση με τους νεότερους.

Η νεολαία έχει περάσει από καιρό σε άλλη πίστα, απολαμβάνοντας την ευκολία του instagram και του tik-tok και αφήνοντας χώρο στις παλιοσειρούλες να χτυπιούνται. Οι μακροσκελείς καβγάδες μας φαίνονται στους νέους τόσο ακαταλαβίστικοι, όσο ναρκισσιστική φαίνεται σ’ εμάς η αδιάλειπτη ανάρτηση φωτογραφιών και όσο ζαλιστικοί μας κάνουν οι πυροβολισμοί με βιντεάκια ολίγων δευτερολέπτων. Ενώ η γενιά Z τελειώνει με swipe out μία σχέση και πάει παρακάτω, απλώς αγγίζοντας την οθόνη, εμείς ποστάρουμε αναπολήσεις και αναλύσεις-σεντόνια και κάνουμε τη διαφορά. Θρηνούμε την εικονική προδοσία που μας επεφύλασσε η Μάνια, η οποία δεν ήταν παρά ο βασικός κανόνας που διδάσκει ο μάστορας Robert McKee στο «Σενάριο»: «Το ισχυρότερο μέσο αυτό-έκφρασης που διαθέτουμε είναι οι μοναδικές ανατροπές που βάζουμε σε μια ιστορία».

Στη μικρούλα, τόσο σύντομη ζωή μας, μπορούμε οι τυχεροί να ζούμε ταυτόχρονα πολλές ζωές, δικτυωμένοι και θρυμματισμένοι σε παράλληλες ιστορίες. Διαλέγουμε τον ρόλο μας, αντισόσιαλ-μονόλυκος, υπερσόσιαλ-επιφανειακός ή συνηθέστερα κάπου στη μέση και βουτάμε. Μόνοι μας. Δεν μας έσπρωξε κανείς. Η πρώτη ανάρτηση που αντικρίζουμε ρωτά: «Τι θα ήταν ο κόσμος χωρίς μέλισσες;» Ακολουθούν ανατριχιαστικές φωτογραφίες και πληροφοριακά στοιχεία που καταλήγουν στη βεβαιότητα πως χωρίς αυτές θα εξαφανιζόταν το ανθρώπινο είδος. Απαραίτητες, όπως κάθε οργανισμός στη φύση, ακόμα και ο ατελέστερος. Αντί να οικτίρουμε εαυτούς που χάσαμε μια μέλισσα, καλωσορίζουμε τις επόμενες που θα έρθουν. Άνοιξη έχουμε.