Αυτός ο Σαλονικιός αξίζει άγαλμα (video)

Κάθε σπουδαίο ιστορικό γεγονός έχει τους ήρωές του. Έχει τους ανθρώπους εκείνους που στο πρόσωπό τους καθρεφτίζονται οι πιο σημαντικές πτυχές του γεγονότος αυτού. Στη μάχη με την πανδημία στην Ελλάδα ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο καθηγητής Τσιόδρας. Είναι, θα λέγαμε, ο στρατηγός της μάχης. Υπάρχουν όμως και ήρωες κάπως πιο αφανείς, λιγότερο προβεβλημένοι, αλλά σε καμία περίπτωση με μικρότερη επιρροή ή χαμηλότερη αξία.

Ένας τέτοιος ήρωας είναι ο Θεσσαλονικιός ο οποίος, πιθανότατα εμπνεόμενος από τη μαντινάδα του συντρόφου Πολάκη η οποία προτρέπει σε μια yolo αντιμετώπιση της πανδημίας («Εμείς θα το γλεντίζομε κι όπου το βγάλει η βράση ή που θα σιάξει η δουλειά ή που θα σιοχαλάσει»), παρότι διαγνωσμένος με κορωνοϊό βγήκε από το νοσοκομείο για να τσιμπήσει κάτι.

Όταν τον είδα για πρώτη φορά νόμιζα ότι κάνει πλάκα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι χωρίς τέτοιους ανθρώπους, χωρίς αυτήν τη χωρίς αύριο ελαφρότητα και αντικοινωνική αδιαφορία, η Θεσσαλονίκη δεν θα αντιμετώπιζε ποτέ το πρόβλημα που αντιμετωπίζει. «Η τόσο μεγάλη εξάπλωση του κορωνοϊού δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τέτοιους ανθρώπους» σκέφτηκα και υπό αυτήν την έννοια, ο συγκεκριμένος συμπολίτης είναι μια κεντρική μορφή της πανδημίας. Είναι η απάντηση σε πολλά από τα «γιατί;» που ακούστηκαν και θα ακουστούν.

Με λίγα λόγια είναι ένας ήρωας. Αρνητικός μέν, ήρωας δε. Κι επειδή αυτή η στάση ζωής, αυτή η εγωκεντρική τύφλωση του «σ’ όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε» δείχνει να κερδίζει συνεχώς έδαφος παγκοσμίως, νομίζω πως του πρέπει μια αναγνώριση πολύ μεγαλύτερη από ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση ή ένα άρθρο σε σάιτ.

Γι’ αυτό προτείνω ένα άγαλμα. Ένα μνημείο στον σπουδαιότερο σύμμαχο του κορωνοϊού:  τον εγωκεντρισμό.    

Απολαύστε τον, αναρωτηθείτε αν ακούσατε καλά, ξαναπολαύστε τον και δεχθείτε ότι τέτοιοι άνθρωποι (ίσως όχι τόσο σπουδαίοι όσο ο συγκεκριμένος, αλλά εξίσου χαμένοι στον εαυτό τους) ζουν ανάμεσά μας και τίποτα δεν μπορεί να μας προστατεύσει από αυτούς. Και μπράβο τους.