Τα δύο άκρα στην υπηρεσία του σουλτάνου

Από την απέχθεια στη Δύση μέχρι τις θεωρίες συνωμοσίας και από το αντιευρωπαϊκό κόμπλεξ μέχρι τη συμπάθεια για αυταρχικούς κυβερνήτες, οι πολύ δεξιοί και οι πολύ αριστεροί συμπατριώτες έχουν δείξει πως αυτά που τους ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Οι διαδηλώσεις στις πλατείες της αγανάκτησης, η μάχη για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, η αντικοινοβουλευτική πάλη είναι μόνο μερικοί από τους αγώνες τους οποίους το δεξί και το αριστερό άκρο έχουν δώσει πλάι-πλάι τα τελευταία χρονια και η ωραία αυτή συνεργασία θα ήταν κρίμα να μη συνεχιστεί και στο πλαίσιο της τεχνητής μεταναστευτικής κρίσης.

Λέω την κρίση τεχνητή, όχι γιατί δεν υπάρχει μεταναστευτικό ή προσφυγικό ζήτημα, αλλά γιατί η κρίση την οποία βιώνουμε εδώ και κάποιες μέρες με επίκεντρο τα σύνορα του Έβρου είναι μια κρίση που στήθηκε και διευθύνεται από το τουρκικό κράτος και έχει κυρίως να κάνει με την πρόθεση του Ερντογάν να εκβιάσει την Ένωση.   

Σε αυτή λοιπόν την τεχνητή κρίση, οι πολύ δεξιοί και οι πολύ αριστεροί συμπολίτες έχουν γίνει οι καλύτεροι υπηρέτες του ερντογανικού εκβιασμού. Έχουν γίνει οι πιο πολύτιμοι σύμμαχοι του ημιδικτατορικού καθεστώτος μιας χώρας για την οποία, αν κάποιος ήθελε να γράψει ένα βιβλίο με θέμα τη νεότερη ιστορία της, θα μπορούσε να του δώσει τον τίτλο «Τουρκία: Ένας αιώνας γενοκτονιών, εισβολών και τραμπουκισμών λαών και γειτόνων και τίποτα περισσότερο».      

Κι επειδή ο καταμερισμός εργασίας φέρνει πάντα καλύτερα αποτελέσματα, το κάθε άκρο υπηρετεί τον Ερντογάν με τον δικό του τρόπο, συμπληρώνοντας το ένα το άλλο:

Οι πολύ αριστεροί συμπολίτες διαδηλώνοντας υπέρ των ορθάνοιχτων-ανεξέλεγκτων συνόρων (όπως ακριβώς είναι και το τουρκικό αίτημα) και διαδίδοντας την τουρκική προπαγάνδα σύμφωνα με την οποία το απάνθρωπο ελληνικό κράτος παραβιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και αδικαιολόγητα κλείνει τα σύνορα στους δυστυχισμένους Σύρους πρόσφυγες. Και σα να μην έφτανε αυτό απειλεί με κάθε τρόπο τη σωματική ακεραιότητα αθώων γυναικόπαιδων (ή όπως είναι η συριζαϊκή ορολογία «μωρομάνων»).

Το ότι στο τάχα προσφυγικό αυτό ρεύμα έχουμε, κυρίως, να κάνουμε με απροσδιόριστης εθνικότητας ανθρώπους οι οποίοι μεταφέρθηκαν εκεί από το καθεστώς του Ερντογάν στο πλαίσιο ενός εκβιασμού και ότι στην πρώτη γραμμή βλέπουμε ανθρώπους οι οποίοι απαιτούν την ελεύθερη είσοδο στην Ευρώπη με καδρόνια, πέτρες και τη βοήθεια των δακρυγόνων των τουρκικών ΜΑΤ, δεν παίζει κανέναν ρόλο για τους πολύ αριστερούς συμπολίτες. Ούτε φυσικά το ότι διαδίδοντας την τουρκική προπαγάνδα και διαδηλώνοντας υπέρ των επιδιώξεων της Άγκυρας, αυτοί οι δήθεν εχθροί του εθνικισμού γίνονται υπηρέτες ενός από τους πιο δολοφονικούς εθνικισμούς: του Τουρκικού.

Οι πολύ δεξιοί συμπολίτες, με τη σειρά τους, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους (θα έλεγα «το μυαλό τους» αλλά όπως ξέρουμε δεν διαθέτουν) προκειμένου να επαληθευτεί η τουρκική προπαγάνδα που διαδίδεται από τους πολύ αριστερούς: οργανώνουν στρατοκαυλικά τάγματα με ονόματα όπως «Τιμωροί Λαθρομεταναστών» και άλλα ηλίθια, παίρνουν τα κουμπούρια τους και κάνουν περιπολίες, πλακώνουν στο ξύλο υπαλλήλους ΜΚΟ και στη Λέσβο φτάνουν στο σημείο να βάλουν φωτιά σε δομή εκπαίδευσης προσφύγων (προφανώς, η άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης στο θέμα των κλειστών δομών έδωσε το κατάλληλο σινιάλο στους τραμπούκους της περιοχής).

Το ότι έτσι επιβεβαιώνουν την τουρκική προπαγάνδα που θέλει την Ελλάδα μια χώρα τραμπούκο η οποία αδιαφορεί για το διεθνές δίκαιο, το ότι έτσι τα φώτα της παγκόσμιας δημοσιότητας φεύγουν από το απάνθρωπο σχέδιο του Ερντογάν και πέφτουν στην απάνθρωπη Ελλάδα, το ότι έτσι απαλλάσσουν τους Τούρκους από τον κόπο να στήνουν ρεπορτάζ κακοποίησης, όλα αυτά αφήνουν αδιάφορους τους πολύ δεξιούς συμπολίτες. Όπως τους αφήνει αδιάφορους το ότι με όλα όσα κάνουν, αυτοί οι δήθεν τουρκοφάγοι, γίνονται υπηρέτες της τουρκικής πολιτικής.

Δεν νομίζω πως οι, πολύτιμες για το ερντογανικό καθεστώς, υπηρεσίες που παρέχουν οι πολύ αριστεροί και οι πολύ δεξιοί συμπολίτες παρέχονται συνειδητά. Αλλά αυτό δεν έχει και καμία ιδιαίτερη σημασία. 

Δεν έχει καμία σημασία αν οι υπηρεσίες στον Ερντογάν παρέχονται από δόλο ή από ηλιθιότητα. Σημασία έχει ότι παρέχονται. Σημασία έχει ότι για άλλη μια φορά τα άκρα χορεύουν αγκαλιασμένα τον χορό της καταστροφής (προσπάθησαν για την οικονομική, γιατί να μην επιχειρήσουν και μια εθνική;) και για άλλη μια φορά αποδεικνύουν πόσο επικίνδυνα είναι για τη χώρα και τους κατοίκους της. Και μπράβο τους.