Ο Μάνος Βουλαρίνος γράφει για όλα αυτά που (δεν) γίνονται για την ασφάλεια των πολιτών στην Ελλάδα.
Δημοσιογράφος ξυλοκοπείται από ακροδεξιούς διαδηλωτές στην πλατεία του Συντάγματος μέρα μεσημέρι. Αστυνομικοί πέφτουν θύματα ενέδρας ακροαριστερών οι οποίοι τους επιτίθενται μέσα από τη Νομική (ακόμα άσυλο;... περίεργα πράγματα) με μολότοφ. Δεκάδες αυτοκίνητα και αρκετά ΑΤΜ καταστρέφονται σε διάφορα σημεία του λεκανοπεδίου. Βόμβες εκρήγνυνται σε μια καφετέρια και μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων. Δύο εγκληματίες που γευματίζουν σε ταβέρνα στα Βλάχικα της Βάρης εκτελούνται από 4 εκτελεστές μπροστά στα μάτια των οικογενειών τους και όσων είχαν την ατυχία να βρίσκονται εκείνη την ώρα (7 το απόγευμα) στην ταβέρνα.
Όλα τα παραπάνω δεν έγιναν σε διάστημα εβδομάδων. Έγιναν το Σαββατοκύριακο που πέρασε και όχι σε κάποια λατινοαμερικάνικη πρωτεύουσα, αλλά στο κέντρο και την ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Είναι μόνο τα εγκλήματα που βρήκαν χώρο στα δελτία των ειδήσεων και αποδεικνύουν πως η μάχη εναντίον του εγκλήματος της Κυβέρνησης και της Ελληνικής Αστυνομίας λήγει (αν ξεκίνησε ποτέ), η Κυβέρνηση με την ΕΛΑΣ τον πίνουν, αλλά οι πραγματικοί ηττημένοι είναι οι πολίτες που θέλουν να ζουν χωρίς να αισθάνονται πως οι άνθρωποι που απειλούν τη ζωή, την περιουσία και τη σωματική τους ακεραιότητα, αντί να βρίσκονται στην φυλακή, κυκλοφορούν ελεύθεροι και δρουν ανενόχλητοι.
Για να καταλάβετε (λες και δεν το ξέρετε) το μέγεθος της νίκης του εγκλήματος και της αδιαφορίας, του κράτους, να σας πω πως ο ξυλοδαρμός του Γερμανού δημοσιογράφου έγινε παρουσία αστυνομικών (που ήταν εκεί για να ελέγχουν τους συγκεντρωμένους ακροδεξιούς) οι οποίοι έκαναν 0 συλλήψεις. Να σας πω επίσης πως ο ένας από του δύο εκτελεσμένους στη Βάρη, ήταν καταζητούμενος από την Ιντερπόλ εδώ και 4 χρόνια τα οποία φαίνεται πως βοήθησαν να χτιστεί η εμπιστοσύνη του στην Ελληνική Αστυνομία. Μια εμπιστοσύνη που του επέτρεπε να τρώει χαλαρά το απογευματάκι σε μια πολυσύχναστη περιοχή*.
Προφανώς συλλήψεις δεν είχαμε ούτε στις επιθέσεις των ακροαριστερών συμπολιτών, ούτε στις περιπτώσεις των εμπρησμών και των εκρήξεων. Γενικά δεν είχαμε συλλήψεις, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει καθώς, ακόμα και στις περιπτώσεις που υπάρχουν συλλήψεις, αυτές έχουν περισσότερο εθιμοτυπικό χαρακτήρα.
Όπως ας πούμε στην περίπτωση των 21 μελών μιας σπείρας τα οποία συνελλήφθησαν την Παρασκευή χωρίς αυτό να είναι κάτι που τους ανησυχεί ιδιατέρως καθώς οι συγκεκριμένοι συμπολίτες είχαν ήδη άθροισμα συλλήψεων που ξεπερνάει τον αριθμό 100. 100 φορές είχαν συλληφθεί (όχι ο καθένας, άθροισμα λέμε) αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στην ελευθερία και τη δράση τους.
Αν τώρα σε όλα τα παραπάνω συνυπολογίσετε τον αριθμό των μικροκακοποιών που δρουν ανενόχλητοι και των συμπολιτών οδηγών που μπορεί να μην κατατάσσονται στην κατηγοριά «εγκληματίες» αλλά εγκληματούν (και σκοτώνουν) καθημερινά επίσης ανενόχλητοι, καταλαβαίνετε πως η Ελλάδα έχει γίνει ο παράδεισος των εγκληματιών και των παραβατικών πράγμα που σημαίνει πως όλοι οι υπόλοιποι είμαστε υποψήφια θύματα εν αναμονή. Και μάλιστα υποψήφια θύματα εντελώς απροστάτευτα αφού είναι ολοφάνερη η πλήρης απροθυμία της ελληνικής πολιτείας να κάνει κάτι για να μας προστατεύσει.
Αν εξαίρεσουμε την, τηλεοπτικής φύσεως, εμμονή με τις καταλήψεις και τα παχιά λόγια, αυτή η κυβέρνηση δεν διαφέρει πολύ από την προηγούμενη στο ζήτημα της ασφάλειας. Και αυτή διατηρεί (με ελάχιστες αλλαγές) τη νομοθεσία που μέλημα της φαίνεται να είναι η διευκόλυνση του εγκληματία και όχι η προστασία της κοινωνίας. Και αυτή αντιμετωπίζει το πρόβλημα της συμφόρησης στις φυλακές, όχι χτίζοντας καινούργιες, αλλά επιταχύνοντας την αποφυλάκιση των καταδικασμένων εγκληματιών. Και αυτή συνεχίζει την πολιτική του «μην ενοχλείτε το έγκλημα παραπάνω απ’ όσο το έγκλημα μπορεί να αντέξει» (ακόμα και ο ψευτοπόλεμος με τους αντιεξουσιαστές περιορίζεται στις καταλήψεις την ώρα που κατά τα άλλα εγκληματούν ανενόχλητοι).
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, ο αγώνας εναντίον του εγκλήματος, εναντίον κάθε είδους εγκλήματος, είναι ένας αγώνας υπέρ των πολιτών. Δυστυχώς, οι άνθρωποι που τη δίνουν εκ μέρους μας, οι άνθρωποι που πληρώνονται για να αγωνιστούν για μας, δεν φαίνονται πρόθυμοι ούτε στο γήπεδο να κατέβουν. Και μπράβο τους.
*Σε μια από τις ταβέρνες της περιοχής έφαγε την προηγούμενη ημέρα ο νέος μας φίλος Χαφτάρ. Καταλαβαίνετε πως τα χειρότερα τα γλιτώσαμε από τύχη (αν δεν ήταν θέμα τύχης τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα).
Μετά το συνέδριο, εκείνο που έχει σημασία είναι η πολιτική αναμέτρηση με την κοινωνία και τους πολίτες που περιμένουν από την αξιωματική αντιπολίτευση μια καθαρή πρόταση διακυβέρνησης της χώρας
Ο κόσμος προχωράει αλλά το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στο παρελθόν. Και το πρόβλημα όποιου επιστρέφει στο παρελθόν είναι ότι όλοι καταλαβαίνουμε πως δεν έχει μέλλον.
17°
