Όχι άλλες πορείες στο κέντρο

Τους τελευταίους δύο μήνες σημειώνω τις μέρες εκείνες στις οποίες κάποια ομάδα συμπολιτών επιβάλει το κλείσιμο των κεντρικών οδών του κέντρου της πρωτεύουσας προκειμένου να πραγματοποιήσει μια περιπατητική εκδήλωση διαμαρτυρίας, δηλαδή μια «πορεία». Από τις περίπου 45 εργάσιμες ημέρες το κέντρο έχει κλείσει τις 25 προκειμένου κάποιοι συμπολίτες ανενόχλητοι να περπατήσουν και να φωνάξουν εν χορώ συνθήματα που η μόνη δύναμη που έχουν είναι να σε ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο.  

Κάποιες από αυτές τις πορείες αφορούσαν αιτήματα σοβαρά (π.χ. οι πορείες για την κακή κατάσταση των δημόσιων νοσοκομείων) και κάποιες άλλες ήταν απλώς εξοργιστικές (π.χ. οι πορείες των δημοτικών υπαλλήλων) αλλά όλες έχουν ένα κοινό: Δεν κατάφεραν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ σε σχέση με τα αιτήματα των διαμαρτυρόμενων. Μερικές εκατοντάδες συμπολίτες ταλαιπωρούν πιο συχνά από μέρα παρά μέρα δεκάδες χιλιάδες και το αποτέλεσμα για τις (δήθεν) επιδιώξεις τους είναι μια τρύπα στο νερό. Και αυτή την τρύπα στο νερό οι διαμαρτυρόμενοι συμπολίτες την ανοίγουν με την ίδια σαδομαζοχιστική επιμονή εδώ και χρόνια.

Δεν λέω ότι οι πορείες αυτές δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης. Φυσικά και έχουν. Μπορεί να μην ωφελούν καθόλου τους σκοπούς για τους οποίους γίνονται, αλλά ωφελούν πολύ αυτούς που τις διοργανώνουν. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ηγεσίες των σωματείων παριστάνουν ότι κάνουν τη δουλειά για την οποία ψηφίστηκαν, είναι ο τρόπος που οι κολλημένοι στον 20ό αιώνα εργατοπατέρες δικαιολογούν τις θέσεις τους και (κάποιοι από αυτούς) προετοιμάζουν την κομματική τους ανέλιξη. Και φυσικά είναι μια κάποια εκτόνωση για εκείνους τους συμπολίτες που νομίζουν πως πεντακόσιοι ή χίλιοι άνθρωποι που κλείνουν το κέντρο της πόλης μπορεί να καταφέρουν οτιδήποτε πέρα από το να αυξήσουν την κατανάλωση καυσίμων των παγιδευμένων στην κίνηση οχημάτων.   

Με βάση τα παραπάνω, η κυβερνητική πρόθεση να περιοριστεί η δυνατότητα να κλείνουν οι δρόμοι κάθε φορά που κάποιοι συμπολίτες θέλουν να δικαιολογήσουν τη θέση τους ή να εκτονωθούν μου ακούγεται πολύ καλή. Και φυσικά δεν έχω καμία απολύτως ψευδαίσθηση ότι η πρόθεση αυτή θα γίνει πράξη. Ακόμα κι αν ψηφιστεί ο σχετικός νόμος που θα επιβάλει στους διαδηλωτές των μικρών πορειών (στη συντριπτική πλειοψηφία δηλαδη) να χρησιμοποιούν το πεζοδρόμιο, δεν νομίζω πως το σαδομαζοχιστικό έθιμο των πεντακοσίων που βασανίζουν δεκάδες χιλιάδες θα πάψει. Στο κάτω κάτω ζούμε σε μια χώρα στην οποία η εφαρμογή και η επιβολή των νόμων είναι επιλεκτική. Αλλά και μόνο που ακούγεται η σκέψη είναι ένα βηματάκι προς την λογική.

Και ίσως να γίνει και μια ευκαιρία γα τους διαμαρτυρόμενους να οργανώσουν διαμαρτυρίες από τις οποίες να μπορεί – έτσι για αλλαγή – να παραχθεί κάποιο αποτέλεσμα. Και μπράβο τους και φτάνει.