Οι κακομαθημένοι του καπνίσματος

Με ενδιαφέρον διαβάζω τις αναρτήσεις των ανθρώπων που ανησυχούν για την πιθανότητα να τους αφαιρεθεί η δυνατότητα να βρωμίζουν κάθε χώρο τον οποίο κοσμούν με το εθισμένο τους κορμί. Η κακομαθησιά τους δεν με παραξενεύει τόσο, όσο ο ιδεολογικός μανδύας με τον οποίο κάποιοι από αυτούς ντύνουν την απαίτηση τους να κάνουν ό,τι και όπως και όπου γουστάρουν αδιαφορώντας για τους γύρω τους. «Είναι άραγε φιλελεύθερο αυτό;» αναρωτιούνται εκείνοι οι συμπολίτες που αντιμετωπίζουν τον φιλελευθερισμό όπως οι πιστοί τους κανόνες της θρησκείας τους (η απάντηση είναι «χεστήκαμε αν είναι φιλελεύθερο, μας αρκεί που είναι λογικό») και από κοντά και οι άλλοι, οι πιο αριστεροί,  που στην απαγόρευση του καπνίσματος διακρίνουν «οικονομικά συμφέροντα που επιβάλουν την απαγόρευση» (ναι, αυτό το διάβασα ) και «απόπειρα ελέγχου του πληθυσμού» (κόντρα στις επαναστατικές καπνοβιομηχανίες που θέλουν να τον απελευθερώσουν).

Ως πρώην καπνιστής καταλαβαίνω τον εθισμό και τη δύναμη του και ξέρω πόση απόλαυση μπορεί να κρύβεται σε μια τζούρα. Ταυτόχρονα, όμως, ξέρω ότι η δύναμη και η απόλαυση δεν είναι υποχρεωτικό να μετατρέπουν τον εθισμένο σε ανόητο που προσπαθεί να βρει ιδεολογικά δεκανίκια προκειμένου να επιχειρηματολογήσει για την επιθυμία του να ενοχλεί ανενόχλητος. Οι συγκεκριμένοι συμπολίτες είναι απλώς εγωιστές και η επιθυμία να κερνάνε τα ντουμάνια τους στους δυστυχείς που προτιμούν να αναπνέουν αέρα χωρίς καπνό είναι απλώς έκφραση μιας προσωπικότητας που συνοψίζεται στη φράση: «εγώ να κάνω ό,τι γουστάρω κι όλοι οι άλλοι να πάνε να γα...» (η ακραία εκδοχή αυτού του είδους ανθρώπου είναι οι τύποι που ανάβουν τις, ακόμα πιο βρωμερές από το απλό τσιγάρο, πουράκλες τους εν μέσω κόσμου σε εστιατόρια ή γήπεδα ή όπου αλλού μπορεί η ατυχία να φέρει ανθρώπους να κάτσουν δίπλα σε εγωπαθείς νάρκισσους).

Φυσικά αυτούς τους ανθρωπους δεν μπορώ να τους αντιμετωπίσω διαφορετικά από κάποιον που απολαμβάνει το κλάσιμο σε κλειστούς χώρους και αδιαφορεί για την αηδία που προκαλεί στους γύρω του (ομολογώ ότι δεν ξέρω τέτοιο άνθρωπο, αλλά αν υπάρχει καταλαβαίνετε ότι καθόλου δεν θα διαφέρει από όσους τους αρέσει να καπνίζουν σε κλειστούς δημόσιους χώρους και ίσως να είναι και κάπως προτιμότερος αν κανείς σκεφτεί πως η κλανιά βρωμάει αλλά δεν είναι επιβλαβής). Και σίγουρα δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά τις διαμαρτυρίες τους για την ελευθερία που απειλείται γιατί τότε θα πρέπει να πάρω στα σοβαρά και μια διαμαρτυρία υπέρ της ελευθερίας κάποιου να αφήνει τις κουράδες του σκύλου του στο πεζοδόμιο ή της ελευθερίας να μπορεί να πηγαίνει με 200 στην στροφή καθώς τον ρωτάνε «μαμά;» ή κάθε ελευθερίας κάθε αντικοινωνικής ή επικίνδυνης συμπεριφοράς.

Ο εθισμένος στη νικοτίνη και το πιπίλισμα συμπολίτης μπορεί να ικανοποιεί τον εθισμό του στο σπίτι του (στην πραγματικότητα θα έπρεπε να μπορεί μόνο στην περίπτωση που δεν ζουν μαζί του παιδιά, αλλά αυτό είναι μια παράλειψη του νομοθέτη η οποία ελπίζω στο μέλλον να διορθωθεί). Μπορεί να ικανοποιεί τον εθισμό του σε χώρους τόσο ανοικτούς ωστέ να βρωμίζει μόνο τον εαυτό του. Μπορεί να ικανοποιεί τον εθισμό του οπουδήποτε δεν κάνει το δικό του πρόβλημα, πρόβλημα των υπόλοιπων. Και κυρίως και πάνω από όλα, είναι υποχρεωμένος να σέβεται τους κανόνες ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει γιατί ο σεβασμός στους κανόνες είναι απολύτως απαραίτητος για να είναι η κοινωνία κάτι παραπάνω από μερικά εκατομμύρια άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Κι αν δεν μπορεί να σεβαστεί τους κανόνες ας πασχίσει να σεβαστεί τους γύρω του κι ας κάνει με το τσιγάρο ό,τι κάνει και με τις κλανιές του. Ας τις κρατήσει για μια πιο ιδιωτική στιγμή.

Κι αν θέλει να βρει ένα πραγματικό επιχείρημα να συνεχίσει να βρωμίζει, ας αφήσει τις ιδεολογίες και τις ελευθερίες στην ησυχία τους και ας πει: μα εγώ είμαι Έλληνας. Αν σκεφτούμε ότι η ωραιότερη χώρα του κόσμου είναι η μοναδική στην οποία ψηφίστηκε ο αντικαπνιστικός χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί, αυτό είναι το μοναδικό επιχείρημα που κάπως στέκει. Και μπράβο του.