15 σκέψεις για να σας ζεστάνουν τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Όπως ίσως έχετε μάθει από τα δελτία ειδήσεων, τον χειμώνα κάνει κρύο και χιονίζει. Και όταν κάνει κρύο και χιονίζει οι άνθρωποι προσπαθούν να ζεσταθούν. Προμηθεύονται πετρέλαιο, αγοράζουν αερόθερμα, βάζουν ηλεκτρικό υπόστρωμα και 12.00 με 13.00 φροντίζουν να μην ακούν ραδιόφωνο στον ΣΚΑΪ.

Εγώ κάνω και κάτι ακόμα. Κάνω σκέψεις που εκτός από το σώμα καταφέρνουν να ζεστάνουν και την παγωμένη μου καρδιά. Παραδείγματος χάρη σκέφτομαι...

→ Τον Αλέκση και τα «ευαίσθητα» στα λόγια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, να ζουν για έναν χειμωνιάτικο μήνα στις σκηνές και τα παραπήγματα που έχουν στήσει  για πρόσφυγες και λαθρομετανάστες στο στρατόπεδο εξόντωσης της Μόριας.

→ Το εσωτερικό των σπιτιών (ή των δωματίων) των συμπολιτών που μουτζουρώνουν δημόσιους χώρους, γεμάτα με συνθήματα και μουτζούρες άλλων συμπολιτών. Αυτών που τόσα χρόνια είναι αναγκασμένοι να αντικρίζουν παντού τη δημόσια αφόδευση που τα Όρκ ονομάζουν «έκφραση».

→ Τον Τέρενς τον Κουίκ χωρίς τη δυνατότητα για δωρεάν ταξίδια σε εξωτικές χώρες της υφηλίου (πράγμα σκληρό για τις εξωτικές χώρες τις υφηλίου που θα στερηθούν μια μοναδική ψυχαγωγία).

→ Τον κυρ-Φώτη τον Κουβέλη χωρίς εξουσία και χωρίς κατουρημένες ποδίτσες που φιλώντας τις μπορεί να ελπίσει οτι κάποιος θα του ξαναχαρίσει λίγη.

-Τους συμπολίτες που κλείνουν πεζοδρόμια και διαβάσεις για να μην κουνήσουν τα σάπια κορμιά τους (και τα ακόμα πιο σάπια μυαλά που περιέχουν) μερικά μέτρα παραπάνω, σε αναπηρικό καροτσάκι για ένα τρίμηνο (όχι για πάντα, δεν είμαι τόσο κακός).

→ Το πάρκινγκ του αρχηγού της ΕΛΑΣ κλεισμένο από παράνομα παρκαρισμένο φορτηγό και τον διοικητή της τροχαίας κλεισμένο σε ένα δωμάτιο στο οποίο μαρσάρει συμπλεγματικός συμπολίτης που δηλώνει την υπάρξή του με τον ήχο της εξάτμισης της μηχανής του. Η σκέψη ζεσταίνει και με τον συμπλεγματικό συμπολίτη δεμένο σε καρέκλα και υποχρεωμένο να ακούει όπερα (ναι, το ξέρω πως καμιά φορά γίνομαι απάνθρωπος)  

→ Τον δήμαρχο Πατούλη, πεζό, να προσπαθεί να περπατήσει στα πεζοδρόμια και να διασχίζει τους δρόμους του Μαρουσιού μια μέρα που βρέχει.

→ Τους συμπολίτες που επιθυμούν επιστροφή στη δραχμή να εξηγούν τι είναι πληθωρισμός. 

→ Να αλλάζω ρόλους με έναν πωλητή σε κατάστημα ρούχων και να του λέω εγώ πόσο πολύ του πάει (και πόσο θα μπει στο πλύσιμο) το τρία νούμερα μεγαλύτερο φούτερ που δοκιμάζει.

→ Τον Παππά χωρίς ισχυρό φίλο να τον κάνει υπουργό και τον μπαμπά του Παππά χωρίς ισχυρό γιο.

→ Τους αντικαπιταλιστές συμπολίτες χωρίς υπολογιστές, κινητά, ιατρικά μηχανήματα, αφθονία ειδών πρώτης ανάγκ... για να μην τα πολυλογώ κι επειδή ο κατάλογος είναι μακρύς, τους αντικαπιταλιστές συμπολίτες να ζουν στην Κούβα, τη Βενεζουέλα ή τη Βόρεια την Κορέα. 

→ Τους συμπολίτες που πιστεύουν ότι δεν πρέπει τίποτα να αλλάξει στον καπιταλισμό να δουλεύουν με ασταθές ωράριο και τον κατώτατο μισθό με τον οποίο πρέπει να ζήσει η τριμελής τους (το κάνω λάιτ) οικογένεια.   

→ Τον Καραμανλή να πρέπει να εργαστεί.

→ Τα παιδιά των υπουργών όλων των κυβερνήσεων μόνο σε δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια και τους ίδιους μόνο σε δημόσια νοσοκομεία.

→ Τον Πολάκη και τον Καμμένο χωρίς βουλευτική ασυλία.

Και μπράβο μου.