Γνωρίζεις σε ποιας χώρας το σύνταγμα των πολιτών είναι αφιερωμένο στο όνομα του Θεού; Μήπως σκέφτεσαι Ιράν ή Αφγανιστάν ή κάποιο άλλο σκοταδιστικό καθεστώς; Τότε να σε βοηθήσω, θυμίζοντάς σου ότι στην ίδια χώρα ο αναρμόδιος υπουργός Εθνικής Άμυνας συσκεπτόμενος με τον πρωθυπουργό της χώρας αποφάσισαν το μάθημα των Θρησκευτικών να παραμείνει μάθημα κατήχησης, αδειάζοντας τον υπουργό Παιδείας. Στην ίδια χώρα ο ταλιμπάν υπουργός χρειάστηκε να εκμυστηρευτεί στον Ιερώνυμο: «Μακαριότατε, εάν εσείς μου ζητήσετε να ρίξω την κυβέρνηση, να ξέρετε ότι θα το κάνω». Μοιραία, η πρώτη πρόταση που διαβάζεις στο ελληνικό σύνταγμα είναι: Εις το όνομα της Αγίας και Ομοούσιου και Αδιαιρέτου Τριάδος.
Ξέρεις αν υπάρχει άλλη χώρα στην ΕΕ που στην προεκλογική ατζέντα των κομμάτων να είναι το θέμα διαχωρισμού κράτους - εκκλησίας εκτός από την Ελλάδα (προεκλογικά μόνο, γιατί μετά η κωλοτούμπα είναι συνήθης). Κάπως έτσι ο υπουργός Παιδείας, που είχε «αριστεύσει με 20» από τον πρωθυπουργό για τις κομματικές υπηρεσίες του στην παιδεία, κόπηκε στο μάθημα των Θρησκευτικών! Και επειδή το μάθημα των Θρησκευτικών είναι τόσο αντικειμενικό, έχουμε προβλέψει οι μαθητές άλλης πίστης να μπορούν να απαλλάσσονται από τη διδασκαλία του. Έτσι εξασφαλίζουμε ότι τα παιδιά των χριστιανών θα κατηχηθούν στα Θρησκευτικά και ότι τα παιδιά των μουσουλμάνων, των βουδιστών, των Αεκτζήδων θα μείνουν πιστοί στη δική τους θρησκεία και δεν θα διδαχτούν απολύτως τίποτα για τις άλλες θρησκείες. Και εμείς και αυτοί, εξασφαλισμένα τζιχαντιστές για πάντα. Για αυτό το λόγο δεν θα ακούσεις κανέναν εκπρόσωπο άλλης θρησκείας να ζητάει και αυτός το μάθημα των Θρησκευτικών να γίνει πραγματικά μάθημα Θρησκευτικών. Τους βολεύει ως έχει. Ο καθένας τα δικά του κατηχητικά.
Στην ίδια χώρα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενίοτε πιστεύει ότι οι πυρκαγιές θα σβήσουν με τη βοήθεια του Θεού και ενίοτε ότι «Παρά τις δυσκολίες μπορούμε, με τη βοήθεια και τη δύναμη της Παναγίας, να τα καταφέρουμε». Στην Παναγία, άλλωστε, ο λαός μας ακουμπά τον πόνο, τις αγωνίες, τις ελπίδες και τις προσευχές του». Κάπως έτσι βέβαια, χωρίς να το καταλαβαίνει, ακυρώνει το ρόλο των πολιτικών. Γιατί αν είναι έτσι τι θέλουμε και ψηφίζουμε κυβερνήσεις; Λογική κατάληξη η επιλογή του για μη διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας. «Μεταρρυθμιστική» κωλοτούμπα προεκλογική στο προφίλ του Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια. Από νωρίς για να συνηθίζουμε και για τις επόμενες. Αλίμονο, αν είναι χώρια εκκλησία και κράτος, πώς θα τα καταφέρει χωρίς τη βοήθεια του Θεού να μειώσει τον ΕΝΦΙΑ, όπως υποσχέθηκε, ο πρωθυπουργός σε αναμονή.
Και κάποιοι εκπρόσωποι της εκκλησίας μοιράζουν καρκίνους και ψόφους μαζί, όταν δεν ευλογούν τα χέρια των χρυσών ναζί. Όταν υποδέχεσαι με τιμές αρχηγού κράτους τη φλόγα, ε μοιραία θα συγκυβερνήσεις μαζί της.
Αύριο το πρωί τα παιδιά μας, σχεδόν τα μόνα στην Ευρώπη, θα κάνουν πρωινή προσευχή πριν μπουν για μάθημα, οι μάρτυρες στα δικαστήρια θα ορκιστούν στο Ευαγγέλιο, κάποιοι χιλιάδες συμπολίτες μας θα μετράνε τις ημέρες στο παλαιό ημερολόγιο (έτσι οι θέσεις των μητροπολίτων είναι διπλάσιες!), οι βουλευτές και οι υπουργοί θα ορκιστούν και αυτοί, όσοι πεθάνουν θα μπορούν να ταφούν αλλά όχι να καούν, οι κληρικοί θα πληρώνονται ως δημόσιοι υπάλληλοι (ο Κουράκης δεν ήταν αυτός στο Συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά», που υποσχόταν ότι τους ιερείς δεν θα τους πληρώνει το κράτος;), οι πιστοί θα περιφέρουν κάποιο νεκρό παλαιοημερολογίτη μητροπολίτη για προσκύνημα και όλοι θα παριστάνουμε ότι με προσευχές και κομποσκίνια η Ελλάδαρα θα βγει από την κρίση.
Κάπως έτσι το 75% των πολιτών στα γκάλοπτάσσονται υπέρ του διαχωρισμού κράτους - εκκλησίας αλλά ο Ιερώνυμος τρολάρει τους συριζαίους «Η Πολιτεία, αν το θελήσει και έχει τη συγκατάθεση αυτού του λαού, ας το επιχειρήσει». Και ο Φίλης λέει ότι τον έδιωξαν οι παπάδες, ενώ αυτός που τον σούταρε ήταν ο πρωθυπουργός του.
Πάνε περίπου 2000 χρόνια από τότε που ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ξεχώρισε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Ποιος ξέρει, ίσως με «τη βοήθεια του Θεού», καταφέρουμε να τα ξεχωρίσουμε και εμείς!
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
