Οι συνταξιομάχοι

Οφείλω να το ομολογήσω. Θαυμάζω το πάθος τους. Εμπνευσμένοι. Ακούραστοι. Στρατευμένοι. Υπέρ του λαού. Με συγκινεί η προσήλωσή τους –σε βαθμό θρησκευτικής αφοσίωσης– στο δικαίωμα των ανθρώπων στη συνταξιοδότηση. Είναι πράγματι συγκινητικό ότι το πάθος τους δεν γνωρίζει όριο. Ούτε όριο ποσού. Ούτε όριο ηλικίας. Ούτε όριο απαρχής.

Είναι οι συνταξιομάχοι! Όλοι έχουν δικαίωμα στη σύνταξη. Αυτός είναι ο λόγος της ύπαρξής τους. Αν μπορούσαν, θα έστηναν γραφεία συνταξιοδότησης στο ΙΑΣΩ και στο ΜΗΤΕΡΑ. Είναι ιερό το δικαίωμα στη σύνταξη. Και, συνεπώς, για τους συνταξιομάχους θα έπρεπε να έχει καθολική εφαρμογή.

Οι συνταξιομάχοι αγνοούν τις συνθήκες της πραγματικής ζωής. Αδιαφορούν για τα μικροεμπόδια. Και προς Θεού! Μην τους θέτετε ποτέ ενοχλητικές ερωτήσεις. Μην τους ρωτάτε ποτέ για πρόωρες συντάξεις. Μην τους φέρετε ποτέ σε δύσκολη θέση με ερωτήματα όπως «πόση ανισότητα κρύβεται σε μια πρόωρη σύνταξη;» Μην τους θυμίζετε την έννοια της υποχρέωσης καταβολής εισφορών. Μην τους θυμίζετε ότι για να υπάρξουν συντάξεις χρειάζονται πόροι. Και κάποιοι πρέπει να εργάζονται για τη δημιουργία τους. Μην τους ταράζετε υπενθυμίζοντας ότι χωρίς παραγωγή πλούτου δεν υπάρχουν συντάξεις.

Οι συνταξιομάχοι δεν κρύβονται στα γραφεία τους. Είναι στους δρόμους, στις πλατείες και κυρίως στις οθόνες. Στα μαρμαρένια αλώνια της οθόνης αγωνίζονται οι συνταξιομάχοι. Μαζί τους και δίπλα τους υπερθεματίζουν ενθουσιασμένοι λαϊκοί αγωνιστές της μαχητικής δημοσιογραφίας. Ο κ. Παπαδάκης και ο κ. Αυτιάς διεκδικούν δικαίως την πρώτη θέση στις τάξεις των συνταξιομάχων. Δίπλα τους συμπαρατάσσονται γνωστοί υπερασπιστές του λαού.

Σε αυτό το οδυνηρό μέτωπο των συντάξεων, επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά αυτό που μας διδάσκει η ιστορία: Οι φίλοι του λαού είναι οι χειρότεροι εχθροί του.