Νέο άρθρο στην ιστοσελίδα του Bloomberg, το οποίο υπογράφεται από τους συντάκτες του αμερικανικού δικτύου και απευθύνεται στους Ευρωπαίους ηγέτες και τον Αλέξη Τσίπρα, τονίζει την ανάγκη αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας.
Το κείμενο αναφέρει:
«Όταν συναντηθούν απόψε οι ηγέτες της Ευρωζώνης, η μοίρα του κοινού νομίσματος και της μεγέθυνσης του ευρωπαϊκού σχεδίου θα είναι στα χέρια τους. Η Ελλάδα και οι δανειστές της μπορούν, τελικά, να διορθώσουν τη ζημιά των τελευταίων μηνών – αν αρνηθούν να κινηθούν και συνεχίσουν να τζογάρουν, μοιραία θα υπονομεύσουν ολόκληρο το ευρωπαϊκό εγχείρημα.
Το να θέσουν τα πράγματα στη σωστή βάση δεν θα είναι εύκολο, καθώς υπάρχει ακόμη έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους υπόλοιπους. Ωστόσο, αυτή η κατάσταση μπορεί να ανακτηθεί. Η κουτή ακαμψία και οι προσβολές –έχουν υπάρξει άφθονες και από τις δύο πλευρές– πρέπει να σταματήσουν. Η συζήτηση πρέπει να αφήσει στην άκρη τις στενές τεχνικές λεπτομέρειες και να αναδείξει τις μεγαλύτερες πολιτικές φιλοδοξίες που διακυβεύονται.
Τρεις είναι οι αρχές που πρέπει να κυριαρχήσουν:
Πρώτον, οι πιστωτές θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η αποστροφή τους προς την απερίσκεπτη κυβέρνηση στην οποία έχουν αποδώσει όρους όπως «λεηλασία», «εγκληματική» και «τρομοκρατία», μιλώντας σε συνεργάτες τους, δεν δικαιολογεί την τιμωρία του ελληνικού λαού ή βάζοντας τις οικονομίες τους σε κίνδυνο.
Δεύτερον, θα πρέπει να παραδεχθούν ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν σωστός σε ένα ζωτικό σημείο: Το τρέχον πρόγραμμα διάσωσης έσωσε τους πιστωτές αλλά καταδίκασε τη χώρα σε μία μακροχρόνια οικονομική ένδεια. Έχει αποτύχει. Ακόμη και το ΔΝΤ αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς περαιτέρω αναδιάρθρωση του χρέους.
Τρίτον, κάθε δρόμος μακριά από αυτό το χάος θα είναι ακριβός και για τις δύο πλευρές. Η πρόκληση είναι να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και στη συνέχεια να εξηγηθεί το σκεπτικό στους ψηφοφόρους οι οποίοι μπορεί να είναι δύσπιστοι ή εντελώς εχθρικοί.
Για να γίνει αυτό, οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να σκεφτούν σοβαρά και να ζυγίσουν τις πιθανές συνέπειες ενός άσχημου ευρωπαϊκού διαζυγίου, από την άποψη τόσο της οικονομικής μετάδοσης, όσο και της γεωπολιτικής βλάβης. Θα πρέπει να προβληματιστούν από την Ιστορία. Ο Ψυχρός Πόλεμος ξεκίνησε όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Harry S. Truman αντιστάθηκε στη σοβιετική απειλή στην Ελλάδα. Την περασμένη εβδομάδα, ο Τσίπρας πήγε στη Ρωσία να υπογράψει μία συμφωνία για τον αγωγό φυσικού αερίου που οι ευρωπαϊκές Αρχές λένει ότι παραβαίνει τους όρους.
Εφαρμόζοντας αυτές τις τρεις αρχές, οι πιστωτές της Ελλάδας θα πρέπει να απελευθερώσουν το υπόλοιπο των τρεχόντων κεφαλαίων διάσωσης για να κρατήσουν την Ελλάδα στη ζωή μέσα στο καλοκαίρι και να προσφέρουν περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους, ως μέρος μίας νέας μακροπρόθεσμης συμφωνίας.
Σε αντάλλαγμα, η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί τις απαιτήσεις της Ευρωζώνης για δημοσιονομικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις κατά το υπόλοιπο του έτους και μετά. Αλλά δεδομένου ότι οι πιστωτές δεν εμπιστεύονται τον ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να υπάρξει μια νέα εκδοχή. Για να υπάρξει συμφωνία, ο Τσίπρας πρέπει να συμφωνήσει στη διενέργεια δημοψηφίσματος το συντομότερο δυνατόν (με διατύπωση που θα δέχονται οι πιστωτές) και το οποίο θα δίνει την ξεκάθαρη επιλογή των Ελλήνων ψηφοφόρων. Αποδοχή του συνόλου των όρων για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ ή απόρριψη και αποχώρηση.
Ο Τσίπρας θα έπρεπε ήδη να το είχε κάνει με δική του πρωτοβουλία. Δεν έχει εντολή να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ ή να την οδηγήσει σε χρεοκοπία, παρά το γεγονός ότι η διαπραγματευτική τακτική της καμένης γης δείχνει άλλα πράγματα. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν θέλουν τίποτα από όλα αυτά. Σε κάθε περίπτωση, οι πιστωτές χρειάζονται τη διαβεβαίωση ότι η χώρα είναι αποφασισμένη να τηρήσει τις δεσμεύσεις του νέου προγράμματος. Δεν έχει μείνει άλλη αξιοπιστία στον Τσίπρα και στην κυβέρνησή του και ο λόγος του δεν είναι αρκετός.
Θα ήταν το καλύτερο, ως μέρος αυτής της νέας συμφωνίας, να υπάρξει και ρητή μείωση του ελληνικού χρέους, αλλά αυτό μπορεί να είναι πολιτικά αδύνατο για τη Γερμανία και για μερικές άλλες χώρες. Αντ’ αυτού, η περαιτέρω επέκταση στη λήξη του ελληνικού χρέους και οι χαμηλότερες πληρωμές τόκων θα αρκούσαν να καταστήσουν τη δημοσιονομική θέση της Ελλάδας πολιτικά και οικονομικά βιώσιμη.
Εάν το ΔΝΤ δεν επιθυμεί να είναι μέρος της συμφωνίας, οι κυβερνήσεις της Ευρώπης θα πρέπει να αναλάβουν το μερίδιο του χρέους. Από την πρώτη στιγμή δεν θα έπρεπε να είχαν ζητηθεί τα δάνεια. Άλλωστε, δεν είναι αρμοδιότητά του (του ΔΝΤ) οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί για το μέλλον της Ευρώπης. Η συμμετοχή του ΔΝΤ ήταν ένα από τα πολλά λάθη. Συνολικά, το ελληνικό έπος ήταν γεμάτο από λάθη. Είναι καιρός να σπάσει αυτή η ακολουθία των λαθών».
17°
