Η κατάσταση στις φυλακές είναι ανησυχητική για όλους

Η εκτέλεση στον Δομοκό ήταν η δεύτερη εκτέλεση σε φυλακές σε ενάμιση μήνα και υπήρξε και μια αποτυχημένη απόπειρα. Εγκλήματα και συμμορίες καθοδηγούνται μέσα από κελιά. Όπλα, κινητά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ανακαλύπτονται σε κάθε έφοδο στις φυλακές. Ακόμα και η λέξη που χρησιμοποιούμε, η λέξη «έφοδος», λες και πρόκειται για κάποιον ιδιωτικό χώρο, κάποιο καταφύγιο, δείχνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά σε αυτό που (για χιούμορ μάλλον) ονομάζεται σωφρονιστικό σύστημα της χώρας. Οι φυλακές μοιάζουν να λειτουργούν περισσότερο ως λημέρια κακοποιών παρά ως χώροι που σωφρονίζουν ή τιμωρούν ή προστατεύουν την κοινωνία από τα χειρότερα μέλη της. Κι αυτό είναι πρόβλημα για όλους.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν με ενδιαφέρει καθόλου η σωματική ακεραιότητα ή η ζωή δολοφόνων. Δεν δίνω δεκάρα για την ασφάλεια ανθρώπων που ζουν απειλώντας την ασφάλεια των άλλων. Προφανώς μια στοιχειωδώς σοβαρή πολιτεία πρέπει να εξασφαλίζει την ασφάλεια ακόμα και των βαρυποινιτών αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο φαίνεται να λειτουργούν οι φυλακές όχι μόνο δεν προστατεύει την κοινωνία από το έγκλημα αλλά δείχνει και την αδυναμία (ή απροθυμία) προστασίας και έξω από τις φυλακές.

Μια φυλακή είναι ένας περιορισμένος και με σαφήνεια οριοθετημένος χώρος με αυστηρά μέτρα φύλαξης και ελέγχους. Είναι, τυπικά, ο πιο καλά φυλασσόμενος χώρος στην επικράτεια. Όταν σε αυτόν τον, με σαφήνεια οριοθετημένο και με αυστηρά μέτρα φύλαξης και ελέγχους, χώρο η πολιτεία είναι ανήμπορη (ή απρόθυμη) να επιβάλει τους κανόνες της, τότε καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό για την υπόλοιπη χώρα που ούτε φυλάσσεται ούτε ελέγχεται με τον ίδιο τρόπο. Με λίγα λόγια, αν το κράτος δεν μπορεί να κάνει καλά τους εγκληματίες που έχει μαντρωμένους, μπορεί να κάνει καλά αυτούς που κυκλοφορούν ελεύθεροι; Και τι νόημα έχει να μαντρώνεις επικίνδυνους εγκληματίες όταν τους επιτρέπεις να διοικούν τις εγκληματικές τους δράσεις μέσα από το μαντρί;

Οι φυλακές είναι άλλο ένα δείγμα της αποτυχίας της αντιεγκληματικής πολιτικής (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα). Είναι άλλο ένα δείγμα μιας αντίληψης που εχθρεύεται τους ελέγχους, σιχαίνεται την τάξη και δεν αντιλαμβάνεται την ασφάλεια των πολιτών ως την πρώτη προτεραιότητα.  Είναι το σύμπτωμα μιας αντίληψης που προσποιείται ότι σέβεται τους φυλακισμένους ενώ εξυπηρετεί μόνο τους πιο ισχυρούς από αυτούς, και που παριστάνει ότι προστατεύει τους πολίτες ενώ τους αφήνει απροστάτευτους. Και μπράβο της.