Ποια ελευθερία του λόγου, βρε υποκριτές;

Κανονικά η ιστορία του κωμικού και της εταιρείας που τον πλήρωνε για να διαφημίζει τα προϊόντα της δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν στα σοβαρά. Όλοι θα καταλάβαιναν ότι οι κωμικοί θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να γελάνε με ό,τι τους φαίνεται αστείο και όσοι δεν γελούν με τα ίδια πράγματα απλώς δεν θα πηγαίνουν στις παραστάσεις τους (και μπορεί και να μην τους κάνουν και παρέα), και ταυτοχρόνως θα ήξεραν ότι η κάθε εταιρεία είναι ελεύθερη να συνεργάζεται με όποιον θέλει για την προώθηση των προϊόντων της και να διακόπτει τη συνεργασία με όποιον κρίνει ότι κάνει κακό στην εικόνα της (άρα και στην προώθηση των προϊόντων της).

Δυστυχώς σε κοινωνίες στις οποίες οι πολίτες μετατρέπονται σε οπαδούς η λογική βγαίνει για τσιγάρα και δεν επιστρέφει ποτέ. Έτσι πολλοί συμπολίτες ξεσπάθωσαν εναντίον ενός κωμικού επειδή πρόσβαλε τη σημαία, ενώ άλλοι ξεσπάθωσαν εναντίον της εταιρείας που αποφάσισε ότι δεν θέλει να τη διαφημίζει κάποιος που προσβάλλει την ελληνική σημαία, και τελικά όλοι μαζί επιτέθηκαν (είτε το κατανοούν είτε όχι) εναντίον της ελευθερίας. Οι μεν εναντίον της ελευθερίας να γελάμε με ό,τι θέλουμε (το «καλό» αστείο είναι υποκειμενικό όσο η γεύση) και οι δε εναντίον της ελευθερίας μιας εταιρείας που διαφημίζει την ελληνικότητά της να μην πληρώνει για τη διαφήμισή της κάποιον που χλευάζει την Ελλάδα (ασχέτως αν είναι ή δεν είναι άξια χλευασμού).

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί που θέλουν να βάλουν όριο στο γέλιο συχνά ξεσπαθώνουν εναντίον των ορίων στο γέλιο καταγγέλλοντας την πολιτική ορθότητα και τη woke ατζέντα που «δεν μας αφήνει να γελάμε με τίποτα» κι αυτοί που μιλούν για λογοκρισία ακόμα πιο συχνά ξεσπαθώνουν εναντίον όποιου ενοχλεί τα (αμέτρητα) ιερά και όσιά τους. Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που απαιτούν η Γλυκερία να μην ξαναδουλέψει ποτέ και που πριν από λίγο καιρό ζητούσαν την κεφαλή του Πορτοσάλτε επί πίνακι επειδή μίλησε άσχημα για την παλαιστινιακή σημαία.  

Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με μάχη ανάμεσα σε επίδοξους λογοκριτές που απλώς διαφωνούν στο τι θα πρέπει να λογοκρίνεται και τι όχι. Μιλάμε για ανθρώπους που, ακόμα κι όταν παριστάνουν ότι υπερασπίζονται την ελευθερία της έκφρασης, στην πραγματικότητα την έχουν στο στόχαστρό τους κι είναι έτοιμοι να πατήσουν τη σκανδάλη κάθε φορά που η ελευθερία της έκφρασης στρέφεται εναντίον τους. Μιλάμε δηλαδή για ανθρώπους που διαφημίζουν τις διαφορές τους μπας και ξεγελαστούμε και δεν δούμε τις ομοιότητές τους. Ανθρώπους που με τη στάση τους δεν προσφέρουν τίποτα ούτε στην πατρίδα ούτε στην ελευθερία του λόγου αλλά δίνουν περιεχόμενο στη λέξη υποκρισία. Και μπράβο τους.