Μα τι σχέση έχει η Αριστερά με τη βία;

Παίζοντας, συνειδητά η ασυνείδητα, το παιχνίδι των ξένων και ντόπιων κέντρων λήψης αποφάσεων και υπηρετώντας τα αντιλαϊκά τους σΚέδια κάποιοι δημοσιολογούντες συμπολίτες επιμένουν να συνδέουν (και) τα πρόσφατα επεισόδια στη Νομική και την Πολυτεχνειούπολη ή τις πρόσφατες επιθέσεις στα γραφεία των καθηγητών του ΕΚΠΑ με την αριστερά. Και το κάνουν παραγνωρίζοντας ότι η Αριστερά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη βία. Κι αν δεν πιστεύετε εμένα φαντάζομαι ο σεβάσμιος σύντροφος Γαβρόγλου θα σας πείσει: «δεν είναι στην κουλτούρα της Αριστεράς η βία» είπε με τη σιγουριά του ανθρώπου που λέει αλήθειες στην εκπομπή του Σταμάτη του Ζαχαρού στο One.

Και είναι ακριβώς έτσι. Ποτέ κανείς πραγματικός αριστερός ή αντιεξουσιαστής δεν θα σηκώσει χέρι ή στειλιάρι ή πυροσβεστήρα ή μολότοφ εναντίον άλλου ανθρώπου. Εκτός φυσικά αν ο άνθρωπος αυτός έχει απόψεις διαφορετικές από τον αριστερό ή τον αντιεξουσιαστή, εκτός δηλαδή αν είναι ένας ελεεινός υπηρέτης των αντιλαϊκών συμφερόντων. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, άνθρωπος είναι και ο αριστερός, μπορεί να αντιδράσει.

Γιατί τις ελάχιστες φορές που ένας αριστερός ξεφεύγει από το φιλειρηνικό, μετριοπαθές και δημοκρατικό πλαίσιο της κουλτούρας του, το πλαίσιο το οποίο έχει οριστεί από σπουδαίους δημοκράτες όπως ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Τρότσκι, ο Μάο και τόσοι άλλοι, η ευθύνη βρίσκεται στο σάπιο καπιταλιστικό και νεοφιλελεύθερο σύστημα. Το σύστημα το οποίο παρασύρει τους αγωνιστές της Αριστεράς προκειμένου μετά να συκοφαντήσει την πιο δημοκρατική παράταξη που έχει γνωρίσει ο κόσμος (θυμηθείτε μόνο τι οάσεις δημοκρατίας που υπήρξαν οι χώρες τις ανατολικής Ευρώπης).

Το σατανικό σΚέδιο του συστήματος είναι απλό: δημιουργεί συνθήκες ατιμωρησίας, στη συνέχεια βάζει τα πιόνια του να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από τις απόψεις της Αριστεράς (άρα απόψεις όχι απλώς λανθασμένες αλλά και εχθρικές για τα λαϊκά συμφέροντα) και κάποιοι πιο θερμόαιμοι αγωνιστές, μην μπορώντας να αντιληφθούν τη σατανική παγίδα, αντιδρούν πνιγμένοι από το λαϊκό δίκιο τους. Κι αμέσως το σύστημα βρίσκει την ευκαιρία να συνδέσει τα ασύνδετα: την Αριστερά με τη βία.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, μπορεί να χρησιμοποιούν τη λέξη «τσακίστε» πιο συχνά από τη λέξη καλημέρα. Μπορεί να διαδηλώνουν κρατώντας ρόπαλα και χτυπώντας με δύναμη τις αρβύλες τους στην άσφαλτο. Μπορεί να ποζάρουν με σηκωμένες τις γροθιές. Μπορεί να υπερασπίζονται τρομοκράτες. Μπορεί να παθιάζονται με τα αντάρτικα τραγούδια. Μπορεί να είναι κολλημένοι στον εμφύλιο. Μπορεί να χαρακτηρίζουν κάθε άνθρωπο με διαφορετική άποψη φασίστα, πουλημένο, πράκτορα και τσιράκι. Μπορεί να θαυμάζουν αιμοσταγείς δικτάτορες. Αλλά η κουλτούρα των αριστερών είναι εντελώς άσχετη με τη βία. Κι αν που και που παρασύρονται από τις παγίδες που τους στήνει στο σύστημα, όλοι καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός, ο πραγματικός ένοχος. Και μπράβο του.