Η θεσμοθετημένη μαρξιστική κατήχηση στα σχολεία

Μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν σε ένα σχολείο είχε κληθεί να μιλήσει ένα από τα παιδιά του Αουγκούστο του Πινοσέτ; Μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν μια σχολική εκδήλωση είχε ως σκοπό την διαφήμιση του έργου του δικτάτορα Φράνκο; Φυσικά και μπορείτε. Όπως μπορείτε να καταλάβετε και γιατί οι αντιδράσεις θα ήταν δικαιολογημένες. Τουλάχιστον αν είστε από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τα σχολεία δεν πρέπει να είναι χώροι ιδεολογικής κατήχησης. Εκτός φυσικά αν κατήχηση είναι μαρξιστική/κομμουνιστική.

Γιατί σε αντίθεση με κάθε άλλου είδους κατήχηση, η κατήχηση στη μια από τις δύο πιο φονικές ιδεολογίες των τελευταίων αιώνων είναι απολύτως θεσμοθετημένη στα ελληνικά σχολεία. Αν δεν ήταν θεσμοθετημένη, οι υπεύθυνοί για την ομιλία της διευθύντριας του «Κέντρου Μελετών Τσε Γκεβάρα» της Κούβας, της Αλμέιδα Γκεβάρα, σε σχολείο της Βέροιας θα είχαν ήδη απομακρυνθεί από τις θέσεις τους. Αλλά αυτοί παραμένουν στη θέση τους περιμένοντας (σίγουρα χασκογελώντας) το πόρισμα μιας ΕΔΕ η οποία θα έχει την τύχη κάθε άλλης ΕΔΕ που έχει διαταχθεί στο δημόσιο.

Μπορεί η Αλμέιδα Γκεβάρα (κόρη ενός ήρωα-αγίου της αριστεράς του οποίου το μοναδικό κατόρθωμα ήταν ότι βοήθησε στο να αντικατασταθεί μια τυραννία με μια άλλη) να προπαγάνδισε σε σχολείο υπέρ μιας δικτατορίας αλλά αυτή η δικτατορία είναι μαρξιστική. Δηλαδή μια καλή δικτατορία της οποίας η ηγεσία εκτελεί, βασανίζει και φυλακίζει «με ένα ιδανικό για τον Άνθρωπο» (όπως θα έλεγε και ο σύντροφος Μπαλαούρας) που θα ήταν άδικο να την τοποθετήσουμε μαζί με τις δικτατορίες των οποίων οι ηγεσίες  εκτελούν, βασανίζουν και φυλακίζουν επικαλούμενες άλλα ιδανικά.

Σε μια χώρα που η αριστερά και ειδικότερα το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι υπεράνω του νόμου επειδή οι κυβερνήσεις το αντιμετωπίζουν ως το κακομαθημένο φωνακλάδικο παιδάκι που καλύτερα να μην το ζορίζουμε γιατί θα μας πάρει τ’ αυτιά, σε μια χώρα στην οποία θεωρείται μεμπτό το να είσαι αντικομουνιστής επειδή δεν έχει εμπεδωθεί ότι σε έναν δημοκράτη δεν μπορεί να αρέσει κανένα αντιδημοκρατικό κήρυγμα, είναι λογικό στα σχολεία να έχει θεσμοθετηθεί η μαρξιστική/κομμουνιστική κατήχηση και να καλούνται να μιλήσουν απολογητές μαρξιστικών δικτατόρων.

Δεν ξέρω τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν το υπουργείο της Παιδείας και η κυβέρνηση (αν και υποψιάζομαι ότι δεν θέλουν να κάνουν και πολλά) αλλά ξέρω ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να προστατευτούν τα παιδιά από τις ορέξεις κάθε εκπαιδευτικού (είτε ακροδεξιού, είτε αριστερού, είτε θρησκόληπτου, είτε αναρχικού, είτε σαϊεντολόγου) που βρίσκει στα ανυπεράσπιστα μυαλά των μαθητών ευκαιρίες στρατολόγησης. Και μπράβο τους.