Σε βλέπω με φούστα

Σε βλέπω ανάμεσα στους φίλους σου να περπατάς φορώντας πάνω από το παντελόνι σου μια φούστα που ανεμίζει. Σας παίρνω από πίσω για λίγο. Καταλαβαίνω ότι ακούγεται λίγο creepy, αλλά ήθελα να δω πού βρισκόμαστε, πώς θα σε υποδέχονταν τα βλέμματα των άλλων, να κάνω μια πρόχειρη σφυγμομέτρηση της αθηναϊκής κοινωνίας. Όχι ότι σ’ ένοιαζε, εσύ ήσουν φυσικότατος και χαλαρότατος ανάμεσα στους φίλους σου. Εμένα ένοιαζε. Ε, λοιπόν, κανείς δεν γύρισε να σε κοιτάξει! Τεράστια ανακούφιση. Έζησα για λίγο μέρες Λονδίνου το 1985, όταν πήγα για το διδακτορικό μου και είδα με τεράστια έκπληξη ότι μπορούσες να κυκλοφορήσεις με γαλάζιο μαλλί και το βρακί σου και να μην κουνηθεί φύλλο στον δρόμο. Λονδίνο δεν γίναμε, εντάξει, δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Στο κέντρο της Αθήνας πάντως η φούστα είναι επισήμως ανεκτή κι αυτό είναι πρόοδος. Τώρα, αν πας Πάσχα στο χωριό της μάνας σου στην Άνω Μαγούλα θα σε συμβούλευα να είσαι έτοιμος να δώσεις μια μάχη με σημαία σου μια φούστα.