Ο Μαρκ Ρούτε αποφεύγει να συγκρουστεί μετωπικά με τον Τραμπ για τον πόλεμο στο Ιράν, ωστόσο η πολιτική χαμηλών τόνων δεν δείχνει να αποδίδει πλέον
Ο πόλεμος στο Ιράν φέρνει στο προσκήνιο νέες εντάσεις στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ, δοκιμάζοντας τα όρια της μέχρι πρότινος επιτυχημένης στρατηγικής του γενικού γραμματέα, Μαρκ Ρούτε, απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ. Η τακτική των χαμηλών τόνων και της παρασκηνιακής διαπραγμάτευσης, που είχε συμβάλει στη διατήρηση της συνοχής της συμμαχίας (σ.σ. κρίση στη Γροιλανδία), φαίνεται πλέον να βρίσκεται υπό πίεση.
«Η τακτική του Ρούτε δεν αποδίδει», επισημαίνεται σε ανάλυση της Wall Street Journal. Αφορμή για τη νέα κρίση αποτέλεσαν οι δηλώσεις του Τραμπ, ο οποίος χαρακτήρισε τους συμμάχους «πολύ ανόητους» επειδή δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του για στρατιωτική στήριξη με στόχο την ασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ.
Παράλληλα, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επανεξέτασης του ρόλου των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, εντείνοντας την ανησυχία για τη συνοχή της συμμαχίας, σε μια χρονική συγκυρία έντονων προκλήσεων στην Ευρώπη λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Απέναντι σε αυτήν την πίεση, ο Ρούτε επιλέγει να μην απαντήσει δημόσια και να αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση. Αντίθετα, επιμένει σε μια πιο διακριτική προσέγγιση, αποφεύγοντας την κλιμάκωση της ρητορικής και επιδιώκοντας λύσεις μέσω διπλωματικών διαύλων. Ωστόσο, η στάση αυτή δεν είναι εύκολο να αποδώσει σε μια συγκυρία όπου τα κράτη-μέλη εμφανίζονται βαθιά διχασμένα ως προς τη στάση τους απέναντι στον πόλεμο ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν.
Το ΝΑΤΟ δεν ακολουθεί τον Τραμπ στον πόλεμο με το Ιράν
Η απουσία κοινής γραμμής στην ΕΕ αποτελεί βασικό εμπόδιο για οποιαδήποτε συλλογική δράση, συνεχίζει στην ανάλυσή της η αμερικανική εφημερίδα. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν εκφράσει επιφυλάξεις ή είναι ξεκάθαρα αντίθετες στη στρατιωτική εμπλοκή (σ.σ. η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ και η Γαλλία του Εμανουέλ Μακρόν), ειδικά από τη στιγμή που οι ΗΠΑ επέλεξαν να επιτεθούν στο Ιράν χωρίς προηγούμενη ουσιαστική διαβούλευση με τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ.
Ένας ακόμη ανασταλτικός παράγοντας για μεγαλύτερη εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην περιοχή είναι ότι η Συμμαχία έχει περιορισμένες αρμοδιότητες στην περιοχή, καθώς η Μέση Ανατολή δεν εντάσσεται άμεσα στη ζώνη ευθύνης του, ενώ δεν πληρούνται και οι προϋποθέσεις ενεργοποίησης της ρήτρας συλλογικής άμυνας (σ.σ. Άρθρο 5).
Ο πόλεμος στο Ιράν εξασθενεί την άμυνα στην Ευρώπη
Αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο τόσο στη στήριξη της Ουκρανίας όσο και στη γενικότερη προετοιμασία της Ευρώπης απέναντι σε πιθανές απειλές, ιδίως από τη Ρωσία. Ενδεικτική είναι η δήλωση Ζελένσκι για τις ελλείψεις πυραύλων που αντιμετωπίζει η Ουκρανία λόγω του πολέμου στο Ιράν.
Το «καρφί» στον Ρούτε και ο φόβος για τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη
Παράλληλα, δεν λείπουν και οι επικρίσεις προς τον Μαρκ Ρούτε, με ορισμένους Ευρωπαίους αξιωματούχους να τον κατηγορούν για υπερβολικούς συμβιβασμούς και υποχωρητική στάση απέναντι στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ.
Και προειδοποιούν ότι η προσπάθεια διατήρησης αυτής της «εύθραυστης» ισορροπίας μπορεί να εκληφθεί ως ευθυγράμμιση με τις αμερικανικές θέσεις. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να φέρει χώρες της Ευρώπης αντιμέτωπες με την επανάληψη των εφιαλτικών καταστάσεων στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αι. (σφαγή στα γραφεία του Charlie Hebdo, μακελειό στο Μπατακλάν, χτυπήματα στις Βρυξέλλες, τρομοκρατικές επιθέσεις με φορτηγό σε Νίκαια και Βερολίνο).
Σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, ο γενικός γραμματέας Μαρκ Ρούτε καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη διατήρησης της ενότητας στο ΝΑΤΟ και στις αυξανόμενες πιέσεις που δέχεται από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Ωστόσο, όσο ο πόλεμος στο Ιράν παρατείνεται και αυξάνεται ο κίνδυνος για αποστολή χερσαίων δυνάμεων, οι εσωτερικές αντιθέσεις βαθαίνουν και οι αντοχές του ΝΑΤΟ δοκιμάζονται ακόμα περισσότερο.
Ο μικρός – και στο παρελθόν εξόχως προβληματικός – γιος του Τζο Μπάιντεν εξελίσσεται σε ένα νέο comeback kid, διαταράσσοντας τις εσωκομματικές και μη ισορροπίες
17°
