Και υπέρ του Ζελένσκι και εναντίον του Μαδούρο

Δεν θέλω να στεναχωρήσω τους οπαδούς καμίας πλευράς (έτσι το γράφω… καθόλου δεν με ενδιαφέρει αν θα τους στεναχωρήσω), αλλά η σύλληψη του Μαδούρο δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Προφανώς και τα δύο γίνονται στο πλαίσιο της άσκησης επιρροής δύο υπερδυνάμεων, αλλά κάπου εκεί οι ομοιότητες σταματούν. Γιατί στην περίπτωση της Βενεζουέλας έχουμε μια ουσιαστικά αναίμακτη σύλληψη ενός δικτάτορα, χρηματοδότη τρομοκρατικών οργανώσεων και πιθανού μεγαλεμπόρου ναρκωτικών, και στην περίπτωση της Ουκρανίας έχουμε μια πολύνεκρη στρατιωτική εισβολή σε μια χώρα με δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη, βομβαρδισμούς αμάχων και κατοχή εδαφών. Συνεπώς φράσεις του τύπου «εσείς που είστε υπέρ του Ζελένσκι γιατί δεν είστε και υπέρ του Μαδούρο» είναι πιο ανόητες και από άνθρωπο που νομίζει ότι το κίνητρο του Τραμπ είναι η αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα.

Γιατί προφανώς, όπως απέδειξε και μετά την ήττα του το 2020, ο φίλος του Έπσταιν ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία όσο και ο δικτάτορας της Βενεζουέλας. Το πετρέλαιο, ο ανταγωνισμός με την Κίνα και η δημοτικότητά του μάλλον ενδιαφέρουν τον Τραμπ πολύ περισσότερο από την ελευθερία των Βενεζουελάνων ή τη διακίνηση των ναρκωτικών. Πράγμα που σημαίνει ότι και αυτοί που αντιμετωπίζουν τη σύλληψη Μαδούρο ως νίκη της δημοκρατίας μάλλον είναι βαθιά νυχτωμένοι (αν δεν είναι υποκριτές όσο οι κωμικοί σύντροφοι που ξαφνικά θυμήθηκαν το διεθνές δίκαιο).

Η πραγματική ζωή είναι μια διαρκής μάχη συμφερόντων και, ελλείψει ανώτερης εξωπλανητικής δύναμης που θα μπορούσε να επιβάλει τους κανόνες, η τήρησή τους βασίζεται πάντα στην ισορροπία δυνάμεων

Όπως βαθιά νυχτωμένοι μου φαίνονται και εκείνοι που ξαφνικά ανακαλύπτουν την επικράτηση του «δίκιου του ισχυρού» ή την «καταπάτηση του διεθνούς δικαίου». Δεν ξέρω σε ποιον πλανήτη έλειπαν, αλλά εδώ στη Γη, σε επίπεδο κρατών, το μόνο δίκιο που επιβάλλεται είναι του ισχυρού και το περίφημο «διεθνές δίκαιο» είναι ένα ευχολόγιο, το οποίο επικαλούνται όσοι και όποτε τους συμφέρει. Καλώς ή κακώς η πραγματική ζωή στον πλανήτη δεν είναι ένα επιτραπέζιο με σαφείς κανόνες που, όταν παραβιάζονται, αποβάλλεται αυτός που τους παραβιάζει ή σταματάει το παιχνίδι. Η πραγματική ζωή στον πλανήτη είναι μια διαρκής μάχη συμφερόντων και, ελλείψει ανώτερης εξωπλανητικής δύναμης που θα μπορούσε να επιβάλει τους κανόνες, η τήρησή τους βασίζεται πάντα στην ισορροπία δυνάμεων.

Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά είναι η πραγματική ζωή. Και στην πραγματική ζωή ο Μαδούρο είναι ένας δικτάτορας που θα έχει το τέλος που αξίζει σε δικτάτορες. Ο Τραμπ δεν είναι υπέρμαχος της δημοκρατίας και η Ελλάδα θα πρέπει να φροντίσει να κάνει αυτό που με επιτυχία κάνει τα τελευταία 100 χρόνια: να διαλέξει την καλύτερη πλευρά, με μοναδικό κριτήριο την ευημερία των πολιτών της (η οποία περιλαμβάνει και την ελευθερία της έκφρασης). Και είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, η ευημερία (στην οποία περιλαμβάνεται και η ελευθερία της έκφρασης) προς το παρόν υφίσταται μόνο σε αυτό που αποκαλούμε «Δύση». Δηλαδή αυτό στο οποίο επιτίθενται ο Μαδούρο και οι φίλοι του. Αυτό το οποίο υπερασπίζεται ο Ζελένσκι και οι δικοί του φίλοι. Και μπράβο τους.