Η Χριστίνα Τσαρδίκου συνεχίζει τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας στη Λατινική Αμερική
Μπορεί η ελληνική γλώσσα να κινδυνεύει από… μοναξιά; Αυτή η δραματική διαπίστωση έρχεται από την Αργεντινή και από τα χείλη μιας κορυφαίας ομογενούς μας, της χειρουργού Χριστίνας Τσαρδίκου, που ζει και εργάζεται στο Μπουένος Άιρες. Η Χριστίνα Τσαρδίκου είναι πρόεδρος της Ελληνικής Πολιτιστικής Οργάνωσης «Νόστος» της Αργεντινής και έχει συνεργαστεί με το Ράδιο Αrgentina, το Ράδιο Splendid και τον λατινοαμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό TV Mundo Digital. Πριν λίγες ημέρες μίλησε σε ένα παγκόσμιο διαδικτυακό φόρουμ για την ελληνική γλώσσα και στο πλαίσιο αυτής της συμμετοχής, είπε αλήθειες που αφυπνίζουν.
«Βαρκούλα πού θ' αράξουμε; Βαρκάκι πού θα πάμε;»
Πεκίνο, Αστυπάλαια/Αστροπαλιά, Σαγκάη, Καστελλόριζο, Λος Άντζελες, Σικάγο, Μπουένος Άιρες, Λονδίνο, Ιωάννινα, Λευκωσία, Νέα Υόρκη, Βόλος, Νάπολη...Ελληνική γλώσσα παντού. Ένα μοναδικό διηπειρωτικό webinar πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 5 Απριλίου, από το The Hellenic Center and Library of South California της Αμερικής, με ψυχή τον Καθηγητή Οικονομικών από το Λος Άντζελες κ. Φ. Τριβιζά και τη συμμετοχή του Καθηγητή του Queens College, Ν. Αλεξίου. Συμμετείχα κι εγώ εκπροσωπώντας το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με δυνατή συγκίνηση, ειδικά όταν άκουσα τη χειρουργό Χριστίνα Τσαρδίκου από την Αργεντινή να μας λέει ότι «Η ελληνική γλώσσα κινδυνεύει από τη μοναξιά», ενώ μας ενημέρωσε ότι η Λατινική Αμερική διψά για την ελληνική γλώσσα και όταν δεν υπάρχουν αίθουσες και σχολεία, οι άνθρωποι στη Βολιβία, το Περού και την Ουρουγουάη, μαζεύονται στα σπίτια για να μάθουν ελληνικά. Η Χριστίνα Τσαρδίκου είπε ακόμη ότι η Ελληνική Πολιτιστικής Οργάνωσης «Νόστος» της Αργεντινής υπέγραψε σύμφωνο με τις παραπάνω χώρες της Λατινικής Αμερικής να διδάσκονται δωρεάν τα ελληνικά από μικρές ομάδες Ελλήνων ομογενών, ακόμη και από νεαρούς μαθητές σε αρχάριους από το Περού,τη Βολιβία και την Ουρουγουάη...Γίνονται στ’ αλήθεια μικρά θαύματα. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη Βραζιλία, εκεί όπου μια ομάδα Βραζιλιάνων καθηγητριών, ανάμεσά τους η Fernanda Lemos De Lima, κατεβάζει παιδιά από τις φαβέλες και τα μαθαίνει αρχαίες ελληνικές τραγωδίες σε ελληνική προφορά.
Στιγμιότυπο από το διηπειρωτικό webinar
Οι φυσικοί ομιλητές φεύγουν μαζί με τις λέξεις τους…
Τι όμως εννοούσε η Χριστίνα όταν μιλούσε για τον κίνδυνο της μοναξιάς για την ελληνική γλώσσα μακριά από την εστία της πατρίδας. Αναφερόταν στο γεγονός ότι οι κοινότητες των Ελλήνων είναι πολλές αλλά συχνά απομακρυσμένες μεταξύ τους, ότι η αλληλεπίδραση δεν είναι πάντα εύκολη, ότι οι υποδομές, οι αίθουσες διδασκαλίας δεν φτάνουν και ότι τελικά ένας σημαντικός κίνδυνος για την ελληνική γλώσσα, είναι ο κίνδυνος του αυτονόητου, δηλαδή να μη μιλιέται, επειδή οι ομιλητές της δεν επικοινωνούν, επειδή οι άνθρωποι μεγαλώνουν, γεράζουν, κι όταν εκλείπουν, παίρνουν μαζί και τη γλώσσα τους…
Μαθήτρια στην Κίνα μαθαίνει ελληνικά
Αυτοδίδακτοι… πληροφοριοδότες για να σωθεί η γλώσσα
Η Χριστίνα Τσαρδίκου μαζί με άλλους Έλληνες ομογενείς θα συμμετάσχει τον Μάιο στις εργασίες του Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου στη Βοστώνη, που θα έχει ως θέμα του τα ομογενειακά μέσα ενημέρωσης και την προσφορά τους στη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού. Θα μιλήσει για τα μέσα ενημέρωσης των ελληνικών κοινοτήτων και φορέων της Αργεντινής, της Βραζιλίας, της Ουρουγουάης, της Χιλής, της Κολομβίας, της Βενεζουέλας, του Ισημερινού, του Περού. Όπως τονίζει, στο πρόσφατο παρελθόν, πριν την εμφάνιση του διαδικτύου, η ελληνική διασπορά στη Λατινική Αμερική ήταν απομονωμένη και θεωρούνταν κάτι το «εξωτικό» και σχεδόν «αόρατο» στη μητρόπολη, η οποία εστίαζε την προσοχή της στα μεγάλα μεταναστευτικά κέντρα των Ελλήνων στη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία ή την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι ελάχιστες πληροφορίες προέρχονταν από ευρυζωνικούς ραδιοφωνικούς δέκτες που λάμβαναν το σήμα του «The Voice of Greece».
«Η έλλειψη ενδιαφέροντος του τοπικού Τύπου για τη διάδοση της ελληνικής επικαιρότητας περιόρισε την ενημέρωση σε πρόχειρες αναφορές ορισμένων ανθρώπων που ταξίδευαν περιστασιακά στην Ελλάδα, σε μαρτυρίες ναυτικών ή/και σε οικογενειακές επιστολές. Η δίψα για πληροφόρηση μιας σημαντικής μάζας Ελλήνων πολιτών της διασποράς δημιούργησε ένα κοινωνικό φαινόμενο: τα μέλη των κοινοτήτων πήραν την απόφαση να γίνουν δημοσιογράφοι, πληροφοριοδότες, διαμορφωτές της γνώμης και διαμεσολαβητές πολιτισμού. Αυτοί οι αυτοδίδακτοι δημοσιογράφοι, για χρόνια, ήταν οι μόνοι που σε κοινοτικές εφημερίδες, περιοδικά ή αυτοσχέδιες ραδιοφωνικές εκπομπές μετέδιδαν ελληνικές ειδήσεις και επικαιρότητα και προσέφεραν τη δυνατότητα πρόσβασης στον σύγχρονο ελληνικό μεταπολεμικό πολιτισμό, παρουσιάζοντας νέους ποιητές, συγγραφείς, μουσικούς και συνθέτες» καταλήγει η ωραία και σπάνια Χριστίνα Τσαρδίκου, που συνεχίζει να δίνει τη μάχη της διάδοσης της ελληνικής γλώσσας «για να μη σπάσει το νήμα».
11°
