Φυσικά και κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους

Φανταστείτε στο επόμενό του διάγγελμα ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης να εμφανιζόταν με ταγέρ. Ή στη δοξολογία της Ανάστασης ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος να εμφανιζόταν με μολύβι στα μάτια και κραγιόν. Ή την Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παρακολουθεί παρέλαση με ξυρισμένο κεφάλι και πίρσινγκ στα φρύδια. Τώρα φανταστείτε τι θα σκεφτόσασταν αν κάποιος σας έλεγε ότι δεν είναι σωστό να τους κρίνετε ή να τους κοροϊδέψετε γιατί δεν πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους και, πολύ περισσότερο, να τους κοροϊδεύουμε.

Αναγνωρίζω ότι τα παραδείγματα είναι ακραία αλλά αν «δεν κρίνουμε από την εμφάνιση» και «δεν κοροϊδεύουμε τις επιλογές», τότε δεν θα έπρεπε να κρίνουμε και να κοροϊδεύουμε σε κάθε περίπτωση ασχέτως πόσο ακραία μας φαίνεται. Αλλά αν τα συγκεκριμένα παραδείγματα είναι το πρόβλημα, να δώσω ένα λιγότερο ακραίο (αν και ίσως πιο τρομακτικό): Σκεφτείτε μια πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών βαμμένη με περισσότερη μπογιά από τον Pennywise, δόντια τόσο λευκασμένα που μοιάζουν με μικρό πορσελάνινο μπιντέ, νύχια γιαταγάνια που δημιουργούν απορίες για την αυτοεξυπηρέτηση στην τουαλέτα και ύφος (πέρα από όψη) πρωταγωνίστριας του Brazzers. Γιατί να μην κρίνουμε και να μην κοροϊδέψουμε αυτή την επίδειξη φτηνού γούστου, υπέρμετρης ματαιοδοξίας και έλλειψης μέτρου; Κι αν πούμε ότι το καλό γούστο είναι σχετικό (που από μερικά εκατοστά νυχιού και πέρα δεν είναι), δεν είναι μεγάλα ελαττώματα, ειδικά για έναν πολιτικό, η υπέρμετρη ματαιοδοξία και η έλλειψη μέτρου; Από πότε αυτά τα μεγάλα ελαττώματα τίθενται υπεράνω κριτικής όπως προσπαθούν να μας πείσουν όσοι ενοχλήθηκαν από τις (αναπόφευκτες και ανθρώπινες) αντιδράσεις στον διορισμό της παραλίγο νύφης του Τραμπ στην κεφαλή της αμερικανικής πρεσβείας;

Το πιο ενδιαφέρον (αν και αναμενόμενο από όποιον έχει υποψιαστεί τι συμβαίνει στα μυαλά των ανθρώπων) είναι ότι οι περισσότεροι ενοχλημένοι από το δούλεμα στη μπραζερόμορφη υποστηρίκτρια του Ντόναλντ είναι άνθρωποι που κατά τα άλλα δηλώνουν πολέμιοι της πολιτικής ορθότητας και υπερασπίστηκαν (σωστά) τον Μάρκο τον Σεφερλή στην επίθεση που δέχτηκε επειδή τόλμησε να κοροϊδέψει την εμφάνιση του νικητή της Γιουροβίζιον. Τόσο αστείο όσο και το ότι πολλοί εξοργισμένοι με το δούλεμα του Σεφερλή κορόιδεψαν με την καρδιά τους την Κίμπερλι την Γκίλφοϊλ. 

Σε κάθε περίπτωση εννοείται πως κοροϊδεύουμε την εμφάνιση των ανθρώπων. Ή, για να το πω πιο σωστά, εκείνα τα σημεία της εμφάνισης των ανθρώπων που οι ίδιοι καθορίζουν προδίδοντας έτσι τον χαρακτήρα ή το μυαλό τους. Το μόνο που είναι καλό να μένει μακριά από δούλεμα και κριτική είναι εκείνα τα φυσικά γνωρίσματα τα οποία κάποιος δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά ακόμα κι εκεί υπάρχει το όριο της αυτογνωσίας και της θέσης. Αν ένας κύριος ύψους 1 και 50 καμαρώνει συνεχώς για το ύψος του και είναι ένας φουκαράς της γειτονιάς, καλύτερα από οίκτο να μην τον πάρουμε στο ψιλό, αν όμως είναι βουλευτής εννοείται ότι πρέπει να φάει το δούλεμα της αρκούδας, όχι για το ύψος του αλλά για την υποτίμηση της νοημοσύνης μας και την αδυναμία του να αντιληφθεί την πραγματικότητα.

Με λίγα λόγια, τα όσα εμείς προσθέτουμε στην εξωτερική μας εμφάνιση δεν είναι απλώς «η εξωτερική μας εμφάνιση». Είναι ο χαρακτήρας, ο τρόπος σκέψης, οι αξίες μας και, τέλος, αυτά που θέλουμε να πούμε για τον εαυτό μας στον κόσμο. Δεν είναι κάπως τρελό να απαιτούμε από τον κόσμο να κάνει πως δεν ακούει όταν αυτά που του λέμε δεν του αρέσουν; Και μπράβο μας.

Υ.Γ.: Κι επειδή αυτά που αποκαλύπτουν οι παρεμβάσεις που κάνουμε στην εμφάνισή μας προδίδουν πολλά, η νέα πρέσβειρα έχει στην πλάτη της μια καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση (η οποία την οδήγησε σε αποχώρηση από το Fox News και το κανάλι σε εξωδικαστικό συμβιβασμό 4.000.000 δολαρίων) και κάποιες εμφανίσεις στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Τραμπ που δίνουν άλλη υπόσταση στη φράση «λαϊκίστικη υστερία».