Η καθόλου ανεξήγητη άνοδος της ακροδεξιάς

Είναι ανησυχητική η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη; Φυσικά και είναι. Όπως ανησυχητική θα ήταν και η άνοδος της μαρξιστικής αριστεράς. Κάθε άνοδος, κάθε άκρου, είναι όχι απλώς καμπανάκι αλλά μια τεράστια καμπάνα συναγερμού την οποία αυτοί που πρέπει να αντιδράσουν πρώτοι στον κίνδυνο (οι «συστημικοί» πολιτικοί) συνήθως ακούνε όταν είναι ήδη αργά.

Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η απροθυμία των ανησυχούντων να αντιληφθούν τις πραγματικές αιτίες του φαινομένου κι έτσι να το αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά. Αρκεί να θυμηθείτε πόσες φορές έχετε ακούσει δημοσιογράφους να μιλούν για την ανησυχητική άνοδο της ακροδεξιάς χωρίς ποτέ να δίνουν μια πειστική εξήγηση, ακόμα κι όταν η εξήγηση είναι μπροστά στα μάτια τους για να καταλάβετε το μέγεθος του προβλήματος, το οποίο δεν οφείλεται σε κάποια ανικανότητα, αλλά στη δογματική προσήλωση σε μια αυτοεπιβαλλόμενη «πολιτική ορθότητα» η οποία όχι μόνο δεν έχει τίποτα το ορθό αλλά είναι ό,τι πιο κοντά υπάρχει στον στρουθοκαμηλισμό.

Το βασικό πρόβλημα των «εξηγήσεων» αυτών είναι ότι δεν κατανοούν τους ανθρώπους που στρέφονται στους δημαγωγούς της ακροδεξιάς. Η βολική υιοθέτηση του δίπολου «καλοί μετανάστες» - «κακοί ισλαμοφοβικοί» δεν αφήνει πολλά περιθώρια κατανόησης του δικαιολογημένου φόβου των ανθρώπων απέναντι σε μια κουλτούρα η οποία δεν είναι απλώς διαφορετική αλλά συχνά εχθρική στις αξίες για τις οποίες καμαρώνουμε στη Δύση.

Μια γυναίκα που είναι υποχρεωμένη να κρύβει τη μορφή της ή μια γυναίκα που, για να κάνει μπάνιο στη θάλασσα, είναι υποχρεωμένη να ντυθεί σαν δύτης, δεν είναι απλώς κάτι το «διαφορετικό», είναι ευθεία απειλή στη θεσμοθετημένη στη Δύση ισότητα των φύλων. Μια αντίληψη που θεωρεί την ομοφυλοφιλία άξια σκληρής τιμωρίας δεν είναι μια απλή πολιτισμική διαφορά, αλλά μια πολιτισμική διαφορά που απειλεί αυτό που στη Δύση αντιλαμβανόμαστε ως πολιτισμό. Δεν υπάρχει κοινός τόπος στον οποίο μπορούν να συναντηθούν όσοι αδιαφορούν για τη σεξουαλική κατεύθυνση των άλλων με όσους πιστεύουν ότι κάθε παρέκκλιση από το συνηθισμένο πρέπει να τιμωρείται με αυστηρότητα. Δεν είναι ζήτημα «καλών» και «κακών», είναι ζήτημα αδυναμίας συνύπαρξης, το οποίο δεν είναι παράξενο να οδηγήσει σε αισθήματα ανασφάλειας.

Συνδυάστε αυτά τα αισθήματα με την απροθυμία να αναγνωριστούν ως δικαιολογημένα και άξια συζήτησης, βάλτε μέσα και την τυφλή και πέρα από κάθε λογική υπεράσπιση κάθε «διαφορετικότητας», ακόμα κι όταν αυτή επιτίθεται σε ιδέες που έχουμε μάθει ότι αξίζουν κάθε υπεράσπισης (ανεξίθρησκο κράτος, ισότητα των φύλων) και έχετε την απάντηση για την άνοδο της ακροδεξιάς: Οι άνθρωποι κάνουν κοινωνίες επειδή θέλουν να νιώθουν ασφαλείς και οικονομικά και σωματικά. Όταν αισθάνονται ανασφάλεια κι αυτό τους το αίσθημα αγνοείται παντελώς στο όνομα κάποιας αφηρημένης «πολιτικής ορθότητας», όταν κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ξεχωρίσει τις φοβίες που οφείλονται σε πραγματική απειλή και βάζει κάθε φόβο (δικαιολογημένο ή αδικαιολόγητο) στο τσουβάλι με την επιγραφή «Ισλαμοφοβία» (ανεξήγητο το ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν θεωρούν καθόλου δικαιολογημένο τον φόβο για όσους ονειρεύονται θρησκευτικά καθεστώτα), τότε είναι πολύ πιθανόν οι άνθρωποι να στραφούν στους μόνους που παριστάνουν ότι τους ακούνε: τους επικίνδυνους δημαγωγούς της ακροδεξιάς. Αυτούς που επίσης δεν θα κάνουν διαχωρισμό ανάμεσα σε δικαιολογημένους και αδικαιολόγητους φόβους και θα μετατρέψουν τη δικαιολογημένη ανησυχία σε μισαλλοδοξία. Κι όλο αυτό επειδή οι «καθωσπρέπει» πολιτικοί και δημοσιογράφοι τούς αφήνουν να παίζουν μόνοι τους στο γήπεδο της ανασφάλειας των πολιτών. Και μπράβο τους. 

Υ.Γ. Μια καλή περίληψη του προβλήματος μπορεί κανείς να βρει στην πρόσφατη επίθεση με μαχαίρι ενός Ισλαμιστή εναντίον ενός ακροδεξιού πολιτικού στη Γερμανία: εκεί όπου ένας από τους αστυνομικούς που επεμβαίνουν δεν ακινητοποιεί τον επιτιθέμενο αλλά έναν από τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα να δεχτεί μαχαιριά από τον Ισλαμιστή τρομοκράτη στον οποίο έχει αφήσει ακάλυπτα τα νώτα του. Ο αστυνομικός πέθανε χθες.