Τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία στις ΗΠΑ για το 2021

Tι προσφέρουν τα ιδιωτικά σχολεία στις ΗΠΑ που δεν το προσφέρουν τα δημόσια; Πολλά ιδιωτικά είναι αποκλειστικά αρρένων ή θηλέων, έχουν θρησκευτικό προσανατολισμό και εγγυώνται 100% την είσοδο στο πανεπιστήμιο. Το καλύτερο της φετινής λίστας είναι το St. Mark’s του Ντάλλας (Τέξας), όπου φοιτούν 863 αγόρια (χριστιανόπουλα) κι όπου η κάθε τάξη έχει μόνο 9 μαθητές. Τα ετήσια δίδακτρα είναι 30.000. Δεύτερο έρχεται το Trinity στο Μανχάταν, που χάνει την πρώτη θέση επειδή υστερεί λίγο στα σπορ και στις λέσχες: η κάθε τάξη έχει μόνο έξι μαθητές και τα ετήσια δίδακτρα φτάνουν τις 48.000. Τρίτο είναι το Horace Mann στο Μπρονξ με εννέα μαθητές ανά τάξη και δίδακτρα 53.000 δολάρια ετησίως. Στο Top10 υπάρχουν σχολεία στη Νέα Υόρκη, στην Καλιφόρνια, στην Ουάσιγκτον, στο Νιοι Τζέρσι, στο Άρκανσω και στην Ατλάντα με ετήσια δίδακτρα έως 74.000 όταν πρόκειται για προπαρασκευαστικό λύκειο όπως είναι το Quad Preparatory στο Μανχάτταν.

Αν και στον 21ο αιώνα δεν είναι μόνο οι πλούσιες οικογένειες που κακομαθαίνουν τα παιδιά τους, από τα ιδιωτικά σχολεία γοήτρου δύσκολα βγαίνεις ευγενής και ταπεινόφρων. Τα μικροαστικά στρώματα ανατρέφουν παιδιά που ίσως τα θέλουν όλα δικά τους με τον τρόπο των Κardasians: χωρίς να διαθέτουν ταλέντα ή να κάνουν προσπάθεια πιστεύουν ότι ο κόσμος τούς ανήκει. Οι πολύ πλούσιες οικογένειες, αν και δεν μιμούνται τους Kardasians, μαθαίνουν να ζουν με βάση ένα και μοναδικό μότο: «Το θέλω επειδή το αξίζω». Τι θέλουν; Τα θέλουν όλα, τα θέλουν αμέσως. Επειδή υποτίθεται ότι τα αξίζουν όλα.

Aν και το επίπεδο της εκπαίδευσης είναι πολύ υψηλό και συχνά συνοδεύεται από χριστιανική επιμόρφωση, τα ιδιωτικά σχολεία «του χρυσού θρανίου», γράφει η Caitlin Flanagan στο Atlantic, ενισχύουν μια ήδη υπάρχουσα οικογενειακή κατάσταση η οποία επιδεινώνεται από τα social media – από τις ευκαιρίες που δίνουν για επίδειξη. Πράγματι τα ιδιωτικά σχολεία προσφέρουν την καλύτερη εκπαίδευση που μπορεί να αγοράσει το χρήμα: ακόμα και στη διάρκεια της πανδημίας, λόγω της ευρυχωρίας και των πολλαπλών μέσων, τα μαθήματα συνεχίστηκαν όχι μόνο διαδικτυακά όπως για τον υπόλοιπο κόσμο αλλά και face to face σε άδειες αίθουσες, σε δενδρόφυτους κήπους, σε σέρες με εξωτικά φυτά. Κοντολογίς, αυτοί οι θεσμοί για τα παιδιά των πλουσίων καταδεικνύουν το πώς η παιδεία γίνεται προϊόν πολυτελείας που διατηρεί και διαιωνίζει τον ιδιωτικό πλούτο από γενιά σε γενιά. Όχι μόνο τον πλούτο, αλλά και την εξουσία: τα παιδιά που φοιτούν σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία είναι συνήθως απόγονοι ανθρώπων που έχουν αποφοιτήσει από τα ίδια σχολεία και κατέχουν θέσεις λήψεως αποφάσεων. Έτσι, μετά την αποφοίτησή τους διοχετεύονται, όπως είναι φυσικό εφόσον έχουν αποκτήσει καλύτερη μόρφωση από τα άλλα παιδιά, στα καλύτερα πανεπιστήμια. Παρότι όλα τα πανεπιστήμια, ακόμα κι εκείνα της Ivy League, προσφέρουν υποτροφίες και φοιτητικά δάνεια, σχεδόν το 25% των εισαγομένων ετησίως προέρχονται από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, τα λεγόμενα «ανεξάρτητα», στα οποία φοιτά μόνο το 2% των παιδιών σε παναμερικανική κλίμακα. Ο ανταγωνισμός για να μπουν στα ιδιωτικά σχολεία και στη συνέχεια στα καλύτερα πανεπιστήμια θεωρείται για πολλές εύπορες αμερικανικές οικογένειες απαραίτητο μάθημα ζωής και αντιμετωπίζεται με όρους «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Η Flanagan, που εργάστηκε για πολλά χρόνια στο Harvard Westlake, ένα σχολείο της ελίτ, αμφισβητεί το ήθος που καλλιεργούν τέτοια σχολεία. «Τα παιδιά των προνομιούχων συγχρωτίζονται με τα παιδιά άλλων προνομιούχων» γράφει. «Το Sidwell Friends στην Ουάσιγκτον, όπου φοίτησαν οι κόρες των Κλίντον και Ομπάμα, είναι κάτι σαν σούπερ αστραφτερό πολυκατάστημα με μια θρησκευτική πινελιά από τους Κουάκερους». Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, η είσοδος σ’ αυτά τα σχολεία δεν εξαρτάται από το χρήμα: εξαρτάται από την επίδοση σε εισαγωγικές εξετάσεις και σε μια συνέντευξη – και επειδή πολλοί πλούσιοι Αμερικανοί πιστεύουν ότι «αξίζουν τα πάντα», όταν το παιδί τους απορρίπτεται κάνουν μεγάλη φασαρία και συχνά μηνύουν διοικήσεις και συνεντεύκτες.

Όπως γράφει η Flanagan, παίρνοντας ως παράδειγμα τον Liam O’Connor που αποφοίτησε πέρυσι από το Πρίνστον, αν προσγειωθείς σε πανεπιστήμιο της ελίτ από δημόσιο σχολείο πρέπει να τρέξεις πολύ για να φτάσεις τους υπολοίπους. «Ένιωθα πως κοιτούσα τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων με το κιάλι» λέει ο O’Connor. «Ήταν πολύ πιο μπροστά από μένα σε όλα. Επίσης, έπαιζαν τένις».