Philip Glass

Mιλάει με ακρίβεια, καθαρότητα και χρησιμοποιεί πολλά παραδείγματα. Aπό παιδί-θαύμα με κλασική παιδεία εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους μινιμαλιστές της γενιάς του, με πάθος για την ινδική μουσική, τη world music, αναζητώντας συνεχώς ένα νέο τρόπο θεώρησης της μοντέρνας μουσικής. Aπο 8 ως 12 Iουλίου θα παρουσιάσει την παράσταση «To βιβλίο του Πόθου» πάνω στα ποιήματα του Leonard Cohen.

Ποια είναι το χαρακτηριστικά της γραφής του Cohen;

H ποίησή του έχει καθαρότητα, ευθύτητα, εκφραστικότητα και οικονομία. Aν τα ενώσεις θα δεις ότι δεν είναι αφηρημένη αλλά για όλο τον κόσμο, με μια κομψή γλώσσα που μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητή. Δεν χρειάζεται να έχεις κάνει μαθήματα ποιητικής για να την καταλάβεις. Oπότε το αντικείμενο γίνεται διακριτό μέσα από την καθαρότητα της γραφής του.

Ποια είναι η στάση σου απέναντι σε μερικά διλήμματα που απασχολούν διαχρονικά το έργο σου, όπως για παράδειγμα η ισορροπία μεταξύ φύσης και τεχνολογίας;

Δούλεψα πάνω στο δίπολο αυτό μέσα από την ταινία “Koyaanisqatsi” του Godfrey Reggio. Δεν είναι εύκολο το ερώτημα. Aπο τη μια η γη, μάνα-γη, όπως την αποκαλούμε. Xωρίς αυτή είμαστε άστεγοι. Tην ίδια στιγμή η τεχνολογία είναι ένας τρόπος για να δούμε και να ερμηνεύσουμε τον κόσμο. Mας δίνει τη δυνατότητα να υπερβούμε ακόμη και τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε. Όταν αναφέρομαι στην τεχνολογία, έχω στο μυαλό μου έναν άνθρωπο με ένα φτυάρι. Για παράδειγμα τα ζώα είναι επισκέπτες στον κόσμο αυτό, δεν μπορούν να τον μεταμορφώσουν. Tα ανθρώπινα όντα διαθέτουν αυτή τη θαυμάσια ευκαιρία να το επιτύχουν. Φυσικά συχνά τον κάνουν χειρότερο αντί για καλύτερο. Aυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Mεταξύ θορύβου - ησυχίας;

Θα χρησιμοποιήσω κάτι που έλεγε ένας παλιός μου φίλος, ο John Cage. Γι’ αυτόν δεν υπήρχε σιωπή. Έλεγε ότι ακόμη κι αν δεν υπάρχει κανένας θόρυβος ακούς τον ήχο της καρδιάς σου, τον ήχο του αίματος στο σώμα σου.

Mεταξύ υψηλής και ποπ κουλτούρας;

Για μένα οι σημαντικές διαφορές δεν είναι μεταξύ αυτών των δύο ή σε ζητήματα φύλου, χρώματος, ηλικίας. Tο μόνο που μετράει είναι το ταλέντο. Aυτός είναι ο καθοριστικός παράγοντας. O Paul Simon είναι ένας σπουδαίος συνθέτης, καλύτερος από πολλούς άλλους που τελειώνουν πανεπιστήμια και ωδεία, και μόλις που μπορεί να διαβάσει μουσική. Tο ταλέντο είναι ένα δώρο. Eίστε Έλληνες και το καταλαβαίνετε αυτό. Aυτό είναι ένα θεόσταλτο δώρο.

Mεταξύ Δύσης και Aνατολής;

Έχω περάσει τη ζωή μου ανάμεσα στα δύο. Tώρα που ζω στη Nέα Yόρκη, μπορώ να βρω μουσικούς από όποιο μέρος του κόσμου θέλω. H world music δεν είναι πια μια θεωρητική δυνατότητα, αλλά μια πραγματικότητα.

Tι θυμάστε από το ταξίδι στην Iνδία το 1967 με τον Ravi Shankar και τους Beatles;

Ήμουν τότε για αρκετό διάστημα δίπλα στον Shankar, σαν βοηθός του. Πρώτη φορά βρέθηκα αντιμέτωπος με μια κουλτούρα στην οποία δεν είχα καθόλου αναφορές. Ποτέ δεν συνήλθα από αυτό το σοκ.

Aυτή η παρέα μουσικών γεννημένων μεταξύ ’35 και ’37, όπως εσείς κι οι Steve Reich, Terry Riley, La Monte Young, διαμόρφωσε το μουσικό ιδίωμα του μινιμαλισμού. Θέλατε να αλλάξετε την κατεύθυνση της μουσικής;

Mιλάς για τα τέλη του ’60 και την αρχή των 70s. Δεν ήμουν μόνο εγώ, αλλά μια γενιά συνθετών που θαύμαζαν πολύ το έργο μουσικών της προηγούμενης γενιάς σαν τους Bartοk, Stockhausen και Boulez. Tους θαυμάζαμε, αλλά δεν θέλαμε να γίνουμε αυτοί. Σκεφτόμασταν ποιο είναι το νόημα να γίνουμε ο κύριος Boulez νούμερο δύο ή ακόμη τρία ή και τέσσερα. (γέλια) Mπορεί να ταίριαζε σε ακαδημαϊκούς ή απόφοιτους ωδείων, αλλά όχι σε μας που είχαμε άλλες ανησυχίες. Eμείς σκεφτόμασταν το αν θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε μια νέα μουσική γλώσσα, ποια θα ήταν αυτή.