Οι Tool στην πρώτη θέση του Billboard 200 με το «Fear Inoculum»

Έχουν στίχους που μπορούν να τροφοδοτήσουν ατέρμονες συζητήσεις και θεωρίες συνωμοσίας στα social media, ενέπνευσαν ακαδημαϊκές εργασίες για τα μηνύματά τους και κέρδισαν αυτοκόλλητα «ακατάλληλο για ανηλίκους». Φανατικούς ακροατές που απαρτίζουν το περίφημο «Tool Army», δίνουν άδεια σε μαθητές να παρακολουθήσουν συναυλία τους και φανατικότερους επικριτές που θεωρούν ακατανόητη την έκταση που τους έχουν αφιερώσει τα μίντια. Περιπαικτική διάθεση στην προβοκατόρικη σκηνική τους παρουσία που αδιαφορεί για τη σοβαροφάνεια και για κάποιους είναι απλά κακόγουστο αστείο ή δήθεν ψαγμενιά για καμμένους geeks. Δαιδαλώδες μουσικό στίγμα που αγνοεί τη συνταγή της επιτυχίας για one hit wonders.

Επιστρέφοντας μετά από 13 χρόνια με το νέο τους άλμπουμ «Fear Inoculum», οι Tool κατάφεραν να βρεθούν για τρίτη συνεχόμενη φορά στην κορυφή του Billboard 200 σύμφωνα με τα δεδομένα της Nielsen Music, αφήνοντας πίσω τους ποπ σταρ όπως η Taylor Swift και η Lana Del Rey και καταγράφοντας την καλύτερη εβδομαδιαία επίδοση για ροκ άλμπουμ τον τελευταίο χρόνο με 270.000 αντίτυπα. Ταυτόχρονα όμως κατάφεραν να αποτελέσουν ένα σπάνιο πλέον παράδειγμα επιτυχίας, αφού δεν ακολούθησαν τη στρατηγική να συνοδεύουν τα εισιτήρια των συναυλιών τους με ένα ψηφιακό αντίτυπο ώστε να σπρώξουν με αυτό τον τρόπο τους αριθμούς πωλήσεων και άλλα bundle κόλπα-μια τακτική που έχει καθιερωθεί από τα μεγάλα εμπορικά ονόματα της μουσικής βιομηχανίας.

Σηματοδοτεί αυτό το γεγονός μια διαφαινόμενη στροφή των ακροατών στον «σκληρό ήχο», μετά την πρόσφατη κατάληψη της κορυφής του Billboard 200 από τους Slipknot; Δύσκολο να απαντήσει κανείς θετικά. Εύκολα όμως μπορεί να καταλάβει κανείς πόσο σημαντικό είναι τέσσερις μεσήλικες που στα πενηντακάτι τους δεν χρειάζονται να πουλήσουν σάχλα, πούρα και σαμπάνιες για να τους ακούσει ο κόσμος, να αγγίζουν σε τέτοια κλίμακα τους μουσικόφιλους, επιμένοντας να υποστηρίζουν τη δημιουργικότητά τους με έναν άλλο τρόπο.

Kυκλοφορώντας δεκάλεπτo single, κυκλοφορώντας ένα άλμπουμ όπου οι έξι από τις δέκα συνθέσεις ξεπερνούν τα δέκα λεπτά, απέχοντας για χρόνια από τις streaming πλατφόρμες, επιλέγοντας ένα εξώφυλλο που δεν μοστράρει κακία και φτηνή αλητεία, αποφασίζοντας να εκτεθούν όταν αισθάνθηκαν έτοιμοι με ένα άλμπουμ που οι περισσότεροι μουσικοκριτικοί σημειώνουν πως θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να το κατανοήσουν ακόμα και οι ίδιοι-οι μουσικοκριτικοί, όχι οι Tool. Το λες και αληθινά προοδευτικό, όλο αυτό. Κι ακούς ξανά και ξανά το «Fear Inoculum», ανακαλύπτοντας κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Πόσες μπάντες στην ηλικία τους μπορούν να το κάνουν με τέτοιο στιλ;