Το «Ταξί» του Κάρλος Θανόν

Η Μαδρίτη, όταν την επισκέφτηκα –με εξαίρεση τους πίνακες του Ελ Γκρέκο που σε περιμένουν σε γιγαντιαίες διαστάσεις μόλις μπεις στο Πράδο–, δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δεν θα επέστρεφα ποτέ ξανά. Βέβαια, ίσως επειδή ήταν το γαμήλιο ταξίδι μου και το σοκ μεγάλο. Όταν αργότερα, με γυναίκα διαφορετική (χωρίς βέρα στο χέρι αυτή τη φορά) ταξίδεψα ως τη Βαρκελώνη, η εντύπωση ήταν εντελώς άλλη. Μου άρεσε πολύ η Βαρκελώνη, κυρίως το πάρκο του Γκαουντί κι εκείνο το σουρεαλιστικό του πόνημα, η Σαγράδα Φαμίλια, αλλά και το Μοντζουί με το παρηκμασμένο λούνα παρκ του, κι οι δρόμοι της υπό τις φυλλωσιές των δέντρων αλλά και τα μπαράκια στην προκυμαία με τα λιλιπούτεια τάπας τους. Το ατόπημά  μου ήταν ότι δεν πήγα ως το Φιγκέρας, τον τόπο του Σαλβαντόρ Νταλί, που το βιβλίο του «Παρανοϊκο-κριτική» μετέφρασα στη χρυσή μου νιότη.

Στη Βαρκελώνη βρέθηκα ξανά μέσα από τα μάτια ενός σαραντάρη μελαγχολικού ταξιτζή που περιδιαβαίνει με το όχημα του τις σελίδες που έγραψε ο Ισπανός Κάρλος Θανόν στο μυθιστόρημά του με τίτλο «Ταξί». Σελίδες που σε ταξιδεύουν σε μια υπέροχη πόλη μέσα από μια ιστορία που σε έλκει περισσότερο κι από το «Breaking bad» – για να αναφερθούμε σε σειρά εθιστική.

Δεν είναι μόνο οι ιστορίες που ακούει ο ταξιτζής (ο οποίος συνομιλεί με το είδωλό του στον προσωπικό του καθρέφτη, δίκην Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον κινηματογραφικό «Ταξιτζή»), δεν είναι μόνο οι μουσικές που ακούει –κι έχει ένα πάθος με τα τραγούδια που εναλλάσσονται όμοια, υπόκρουση στην εξέλιξη της πορείας–, δεν είναι η οικογενειακή του σάγκα (για να γίνω λίγο τετριμμένος), είναι η ίδια η ιστορία του ήρωα που μπλέκεται με τους ανθρώπους της νύχτας σε μια υπόθεση που θα οδηγήσει εκείνον στα άκρα και τον αναγνώστη στη μέθεξη ενός μυθιστορήματος που θα τον κρατήσει άγρυπνο τις νύχτες.

Ο Δον Ζουανικός ήρωας του Ισπανού συγγραφέα (ο ίδιος ο συγγραφέας θα προτιμούσε να αποδίδουμε την καταγωγή του στην Καταλονία, αφού είναι γέννημα θρέμμα της Βαρκελώνης, και οι Καταλανοί απεχθάνονται τους Ισπανούς, τους οποίους  θεωρούν κατακτητές και εορτάζουν μάλιστα με βαθύτατο μαζοχισμό την ημέρα που ηττήθηκαν από τους Βουρβόνους και έχασαν την ανεξαρτησία τους –  θυμόμαστε όλοι τα πρόσφατα επεισόδια γύρω από την απόσχισή τους από το κεντρικό κράτος της Μαδρίτης), ο ήρωας λοιπόν του Θανόν λατρεύει το γυναικείο φύλο και είναι στα πρόθυρα χωρισμού με τη γυναίκα του, την οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει σε μια τετ α τετ κουβέντα, όταν ερωτεύεται μια άλλη παντρεμένη και καταβυθίζεται στις ιδιωτικές του φαντασιώσεις με αυτήν την αστή που –ως ταξιτζής– μεταφέρει τις δυο κορούλες της στο σχολείο, αλλά και τον άντρα της στο αεροδρόμιο όποτε χρειαστεί. Κάποτε βέβαια γίνεται η εξέγερση του –κοινωνικά και συναισθηματικά– σκλάβου, ο είλωτας αποτινάσσει τα δεσμά του, ο Σπάρτακος παίρνει τους δρόμους ξεσηκώνοντας τους πληβείους (για να κάνουμε ένα πέρασμα από τη Ρώμη) κι έρχεται σε ρήξη με την εξουσία μόνο και μόνο για να διαπιστώσει ότι ο ζεν-βουδισμός είναι ίσως η  καλύτερη λύση τελικά (δική μου εκτίμηση αυτή).

Διαβάζεται –όπως σημείωσα ήδη– απνευστί.