Και τι έγινε που στο live πήγαν άσχετοι με τους Metallica;

Από την Κυριακή το πρωί τα Μέσα Κοινωνικής Επίδειξης/Εκτόνωσης/Φυτιλιάσματος έχουν γεμίσει με ποστ για το live των Metallica. Ποστ από αυτούς που πήγαν, αλλά και ποστ από αυτούς που δεν πήγαν. Τα ποστ των πρώτων είναι γεμάτα χαρά και καμάρι. Των δεύτερων είναι γεμάτα ξύδι επειδή «οι Metallica είναι μια μηχανή παραγωγής χρήματος», «δεν είναι η μπάντα που ήταν στα πρώτα τους άλμπουμ» και κυρίως που «το ΟΑΚΑ ήταν γεμάτο με αυτούς που ακούνε Βίσση και Βανδή και έμαθαν τους Metallica επειδή ο Χολίδης τραγούδησε “Νothing Εlse Matters”».

Και κάποιος μπορεί να απορήσει και να ρωτήσει: Και τι σας πειράζει ρε παιδιά; Τι σας πειράζει που η μπάντα που ακούσατε πρώτη φορά πριν από 40 χρόνια έχει γίνει πετυχημένη; Δεν χαίρεστε που, αντί να οδηγηθεί στην αφάνεια, έγινε τόσο μεγάλη που ακόμα και 40 χρόνια μετά γεμίζει στάδια; Θα προτιμούσατε να ήταν γραφικοί θαμώνες μπαρ που μπεκρουλιάζουν νοσταλγώντας τις ημέρες της δόξας; Εσείς στη δική σας δουλειά δεν θέλετε να πετύχετε; Γιατί να μην το θέλουν και οι άλλοι στη δική τους; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβετε ότι οι άνθρωποι στα 60 δεν είναι οι ίδιοι που ήταν στα 20; Και κυρίως: τι σας πειράζει που ανακαλύπτουν τη μουσική που αγαπάτε άνθρωποι που μέχρι χτες ήταν άσχετοι με αυτή; Κανονικά θα έπρεπε να χαίρεστε που το κοινό της Βίσση και της Βανδή άκουσε πράγματα που δεν τα είχε ξανακούσει και κανονικά θα έπρεπε να εύχεστε να τους άρεσαν κιόλας.

Αλλά αυτά θα τα ρωτήσει και θα τα πει κάποιος που δεν καταλαβαίνει τον ναρκισσισμό της αυθεντίας. Κάποιος που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την αυτοϊκανοποίηση τού να ξεχωρίζεις από το πλήθος και να κατέχεις μια αλήθεια την οποία θέλεις μεν να κηρύττεις αλλά τρέμεις στην ιδέα να γίνει αποδεκτή. Κάποιος που δεν ξέρει τι σημαίνει να νιώθεις ξεχωριστός όχι γι’ αυτό που είσαι αλλά γι’ αυτό που ακούς και γι’ αυτό που βλέπεις.

Βλέπετε, στους συμπολίτες που ξίνισαν τα μούτρα και αγανάκτησαν επειδή στο live των Metallica πήγε και η κουτσή Μαρία, πιο πολύ από τους Metallica τους αρέσει να ξεχωρίζουν. Τους αρέσει το να είναι αυτοί οι κάτοχοι μια γνώσης την οποία, αντί να μοιράσουν και στους αδαείς, θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους και τους φίλους τους. Δεν είναι φαν. Είναι νάρκισσοι. Δεν αγαπούν τη μουσική. Αγαπούν τη δυνατότητα που τους δίνει να ξεχωρίζουν. Και ακόμα και τώρα που τους βλέπετε πικραμένους, στην πραγματικότητα χαίρονται. Χαίρονται που το ότι δεν πήγαν σε ένα live τούς έδωσε τη δυνατότητα που παλιά θα τους έδινε το να πάνε: τη δυνατότητα να ξεχωρίσουν. Και να δείξουν πόσο ανώτεροι είναι. Και μπράβο τους.