Πού θα βρεις το καλύτερο πεϊνιρλί της Αθήνας;

Δεν είναι και καμιά σπουδαία ανακάλυψη, το «Πεϊνιρλί Ιωνίας» το ξέρω από τα '90ς ή ίσως τα '00ς, πάντως τα κάμποσα χρόνια που έμενα παραδίπλα στους Αμπελόκηπους και τσιμπούσα καυτά πεϊνιρλί για τον μπαμπά μου και τον πρώτο μου γιο. Ο μπαμπάς έκανε μπέιμπι-σίτινγκ στον εγγονό του, και τους πήγαινα από ένα-δυο-πέντε πεινιρλί για σνακ, ενώ έβλεπαν οι δυο τους βιντεοταινίες με τον Κέβιν Κόσνερ (τον αγαπούσαν αμφότεροι).

Στους Αμπελόκηπους θα βρεις το καλύτερο πεϊνιρλί της πόλης

Το κλασικό πεϊνιρλί, με τυρί λιωμένο και βούτυρο, ήταν η μεγάλη επιτυχία, όπως και ένα με σπανάκι, σαν σπανακόπιτα, αλλά πεϊνιρλο-ποιημένη. Από τότε έβγαλε ένα σωρό γεύσεις ο φούρνος, με πικάντικο λουκάνικο, με μελιτζάνα, νηστίσιμο/βίγκαν, μαζί με τα πιο κλασικά, με παστουρμά, τυριά, οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι ταιριάζει σε βουτυρωμένη ζύμη. Όλα ζυμώνονται, πλάθονται και ψήνονται καθημερινά εκεί, τσακίζοντας τη γειτονιά με τις μυρωδιές τους. 

Ο φούρνος είναι εντελώς παραδοσιακός, λες και βρίσκεσαι στη χαμένη πατρίδα Ιωνία, και οι μέθοδοι παραγωγής επίσης είναι πατροπαράδοτοι. Είχα χρόνια να περάσω από μπροστά, επειδή δεν μένω πια στην άλλη γωνία, αλλά τυχαία που βρέθηκα εκεί μια μέρα, με άρπαξε από τη μύτη η μοσχοβολιστή ζύμη, το λιωμένο τυρί (κανένας δεν αντιστέκεται σ’ αυτές τις δύο, στενά δεμένες και συνδυασμένες, μυρωδιές!) μαζί με το βούτυρο, το ξεροψημένο αλευράκι που πέφτει από το ζυμαράκι, τη γυάλινη προθήκη με τις επιλογές… ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2000 ή 2002, που τα πεϊνιρλί πηγαίνανε κι ερχόντουσαν στο τότε σπίτι μας, και αν περίσσευε κάποιο (πολύ σπάνια) το ζεσταίναμε την επομένη στη δοξασμένη τοστιέρα Μπομπ Σφουγγαράκη.

Το πεϊνιρλί της «Ιωνίας» εξακολουθεί να είναι καταπληκτικό, πλούσιο από όλες τις απόψεις, χορταστικό, οικονομικό και ακριβώς όπως το θυμόμουν, μη σας πω και καλύτερο.

«Πεινιρλί Ιωνίας, Εμείς ζυμώνουμε, εμείς πλάθουμε, εμείς ψήνουμε», Πανόρμου 3 & Λ. Αλεξάνδρας, Αμπελόκηποι, 210 6462854