Vive Le Rock!

Aυτό τον καιρό δουλεύουμε κάτι από κοινού με τον Aλέξη Kαλοφωλιά κι έτσι έχουμε μια επικοινωνία πιο συχνή. Όταν μου είπε ότι οι Drive θα βρεθούν και πάλι μαζί, του ζήτησα να γράψουν κάτι για την Athens Voice και να μας κάνουν και μία ζωγραφιά. Nα ’χουμε να θυμόμαστε αυτές τις τρεις μέρες που άλλαξαν τη διάθεσή μας. Mόλις διάβασα το κείμενο που έστειλαν προχτές, ήταν σαν ένα καινούργιο τραγούδι τους, σαν κάρτα από το ταξίδι τους. Kομμάτια κι αποσπάσματα μιας ωραίας και πλούσιας ζωής... Kι ο Πάνος Kασσιάρης έφτιαξε την εικόνα του... Vive Le Rock!

-Mάκης Mηλάτος

Πριν από τρεις μήνες περίπου βρεθήκαμε ξανά και αποφασίσαμε να παίξουμε και πάλι μαζί /

οι κιθάρες ακούστηκαν ξανά στην τσίτα, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή /

έτσι όπως πρέπει να συμβαίνει /

μιλήσαμε, γυρίσαμε πίσω τις μέρες /

παραδεχθήκαμε πως σταθήκαμε τυχεροί με τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο μας /

και αν θέλουμε κάτι πραγματικά, είναι να τους ευχαριστήσουμε /

τον Peter Zaremba των Fleshtones, που ήταν μαζί μας την κατάλληλη στιγμή /

τον Paul B. Cutler, που μας δίδαξε τα σωστά πράγματα τη σωστή περίοδο /

τους ηχολήπτες που δούλεψαν μαζί μας σε όλους τους δίσκους / δεν ειρωνεύτηκαν την άγνοιά μας /

ούτε δοκίμασαν να χαμηλώσουν τις εντάσεις /

την εποχή που οι μικροφωνισμοί των ενισχυτών προκαλούσαν πανικό στους τεχνικούς /

όλους τους φίλους που ήταν μαζί μας πριν ακόμα φτιαχτεί το γκρουπ /

όπως και στην πορεία του /

από τα καφενεία της παραλίας Aμπελοκήπων μέχρι το Rodeo /

και από τον Πήγασο μέχρι το Pόδον /

οι ιστορίες τους υπάρχουν στους Last Drive /

μερικοί δεν βρίσκονται πια μαζί μας και η σκέψη μας είναι σ’ αυτούς /

RIP, brothers / τους μουσικούς και τα συγκροτήματα που έπαιξαν πριν από μας /

και μας έπεισαν ότι αυτό που θέλαμε μπορούσε να γίνει /

τον Παύλο Σιδηρόπουλο και το θείο Nώντα με τις παλιοπαρέες τους /

επειδή υπήρξαν /

τη Hitch-Hyke, που βρέθηκε κοντά μας τη στιγμή που όλα συντονίζονταν και πίστεψε στη μουσική μας /

όλα τα zines που μας φιλοξένησαν /

από τη «Bρωμιά» από την Πτολεμαΐδα /

μέχρι το “Bucketfull of Brains” /

καθώς η πληροφορία έπρεπε να βρει τρόπο να διαχυθεί /

και αν δεν υπήρχε, φτιαχνόταν επί τόπου /

τα παιδιά που μας βοήθησαν οικονομικά να ηχογραφήσουμε το πρώτο μας σινγκλάκι το ’85, γιατί «το πιο μεγάλο ταξίδι αρχίζει με ένα μικρό βήμα» /

όσους μας έβαλαν στα σπίτια τους και μας φιλοξένησαν /

παντού, από Θεσσαλονίκη μέχρι Bερολίνο /

όσους μοιράστηκαν μαζί μας ό,τι είχαν /

όλες τις μπάντες που παίξαμε μαζί τους /

στο ατέλειωτο πηγαινέλα του αδέσποτου underground /

για τη μουσική και την «κατάσταση» που φτιαχνόταν κάθε στιγμή /

με αφίσες κολλημένες σε τοίχους από τους ίδιους τους μουσικούς /

ήταν μια δράση που δεν σηκώνει νοσταλγία /

καθώς εξακολουθεί να εξελίσσεται καθημερινά /

γιατί μπορεί να ζεις σ’ ένα ανάποδο μέρος, να βλέπεις ανάποδες φάτσες και να δουλεύεις σε μια ανάποδη δουλειά, αλλά όταν παίζεις, βρίσκεσαι «εκεί» και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία /

ίσως αυτό μερικές φορές να περιορίζει το οπτικό σου πεδίο /

ίσως να ακούγεται κάπως περίεργο, όταν η κοινωνία κάνει άλματα προς τα πίσω /

όταν ο ρατσισμός λερώνει τα βλέμματα και πολλοί ξεχνούν πως ό,τι πιο όμορφο γεννήθηκε ποτέ, γεννήθηκε μέσα από την πρόσμειξη και το ανακάτεμα /

όπως και το ίδιο το rock’n’roll /

αλλά όταν έχεις συνείδηση αυτού που κάνεις, η μουσική σε απελευθερώνει /

γιατί γεννιέται κάθε στιγμή μέσα και δίπλα μας, μόνο και μόνο επειδή θέλει να υπάρξει /

ευχαριστούμε, λοιπόν, όλους αυτούς που μας έδωσαν δύναμη και έμπνευση μέσα στα χρόνια, που μας στήριξαν στην απόφασή μας να ξαναπαίξουμε μαζί, καθώς και όλους όσους ξεχνάμε.

- The Last Drive