Καλησπέρα μοσχοβίτικη. Είναι ο χαρακτηριστικός χαιρετισμός του, όταν πρωτομιλάς μαζί του. Ο Αντώνης Μπουλταδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και είναι αυτοδίδακτος φωτογράφος. Αισθάνεται πάντα σαν ερασιτέχνης τον οποίο μπορούμε να γνωρίσουμε καλύτερα μέσα απο τις φωτογραφίες του. Από το 2007 είναι μόνιμος κάτοικος Μόσχας, στην οποία και φωτογραφίζει καθημερινά. Μέσα απο τις εικόνες του παρουσιάζεται ένα ασπρόμαυρο βιωματικό ντοκουμέντο, με φόντο το ρωσικό τοπίο.
Ο Αντώνης είναι άμεσος και σταράτος. Θα κάνει ειλικρινή σχόλια για εικόνες και φωτογράφους χωρίς να λειαίνει καμία γωνία, με αγάπη και πάθος για την φωτογραφία. Τον ρωτήσαμε πώς βλέπει τη σύγχρονη εποχή της φωτογραφίας. Η απάντησή του ήταν απολαυστική:
«Προτζεκτμάνια το βλέπω και άντε τώρα να πεις στους νέους φωτογράφους (και όχι μόνο) ότι φωτογραφία είναι θέμα-φόρμα-περιεχόμενο. Άντε να τους πεις ότι πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν το θέμα τους, να καλλιεργούν τη φόρμα τους και μέσω αυτών των δύο να βγαίνει το περιεχόμενο, το οποίο βγαίνεί μόνο με το αυθόρμητο. Άντε να τους πεις ότι για να κάνουν εικόνες θα πρέπει να λιώσουν παπούτσια. Ότι πρέπει να είναι σε μια συνεχή αναζήτηση, να ανακαλύπτουν. Ότι γενικά η φωτογραφία είναι εύρημα και όχι κατασκευαστική εταιρία. Έχουν εθιστεί στα πρότζεκτ. Τους μαθαίνουν ότι δεν υπάρχει λόγος να φωτογραφίζεις εάν δεν έχεις κάτι στο μυαλό σου. Κατεβάζοντας μια ιδέα ξέρουν πού να πάνε και τι να φωτογραφίσουν. Ξέρουν τι τους περιμένει, σκηνοθετούν, στήνουν και δεν καταλαβαίνουν ότι δεν φωτογραφίζουν αλλά φτιάχνουν. Παίρνουν μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και σε διαγωνισμούς κοτσάροντας και μια περιγραφή για να καταλαβαίνουν οι θεατές τι βλέπουν. Ε, ναι, όλοι οι διαγωνισμοί και τα φεστιβάλ ζητάνε θεματικά πορτφόλιο και όλοι τρέχουν να φτιάξουν ιστορίες για αγρίους και με βάση αυτά φτιάχνουν τα πορτφόλιο τους, παίρνουν βραβεία, τους έχουνε Θεούς. Παλάτια στην άμμο δηλαδή και τα μυαλά στα πρότζεκτ»
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
12°
