Ποιοι είναι, τελικά, αυτοί οι «αλήτες»;

Γιατί τα βάζετε πάλι όλοι με τα χουλιιγκανάκια; Τι σας φταίνε τα παιδιά; Γιατί δεν μπαίνετε λίγο πιο βαθιά, στον πυρήνα του προβλήματος της βίας στα γήπεδα; Πέντε - έξι πρόεδροι είναι όλοι κι όλοι. Αγόρασαν βολικές ομάδες, πάτησαν πάνω τους και απέκτησαν όλα τα καλά: δημοσιότητα, αποδοχή και δημοφιλία, χωρίς να είναι ηγέτες όπως νομίζουν. Ο ηγέτης επιβάλλεται με την προσωπικότητα και τα προσόντα του. Η κυριαρχία του κρατάει για μεγάλο διάστημα. Δεν αναγκάζεται να ξοδεύει για να την συντηρήσει ή να την αυξήσει. Ούτε πηγαίνει να δηλώσει υποταγή στους οπαδούς του, όπως καλή ώρα ο Αλαφούζος όταν πρωτοπήρε τον Παναθηναϊκό, με αποτέλεσμα να τρέχει τώρα να κρυφτεί από τα «παιδιά του», βλέποντας να τον έχουν πλέον στη μπούκα.  

Γιατί έτσι γίνεται εδώ. Μόλις σταματήσει ο πρόεδρος να δίνει όσα έχει ανάγκη ο οπαδός για να νοιώθει εκείνος δυνατός μέσω της ομάδας του, είτε για μεταγραφές, είτε ακόμη και για να αγοράσει ένα κέντρο εξουσίας, ένα ματς ή ένα πρωτάθλημα, γίνεται αυτόματα από ανεπιθύμητος μέχρι μισητός. Σε χρόνο μηδέν στρέφει εναντίον του όλους εκείνους που τον υποστήριζαν. Βλέπει να μαζεύονται είκοσι χιλιάδες άνθρωποι σ ένα συλλαλητήριο, παρασυρμένοι ανόητα ο ένας από τον άλλο, για να τού πουν... «πούλα και φύγε» -μόνο και μόνο επειδή σταμάτησε να τους κάνει τα χατίρια!  

Αντίθετα, εκείνον που «τα χώνει» είναι φυσικό να τον ακολουθούν οι πλέον ανίκανοι να δουλέψουν και να δημιουργήσουν κάτι ουσιαστικό. Το «επάγγελμα οπαδός» αποτελεί μια προσοδοφόρα απασχόληση ανθρώπων που δεν είναι σε θέση να κάνουν τίποτ άλλο στη ζωή τους. Ξεκινούν άδολα και αγνά να υποστηρίζουν μια ομάδα και εξελίσσονται σε επαγγελματίες τεμπέληδες που έχουν βρει τον τρόπο να τα παίρνουν από επαγγελματίες προέδρους παρέχοντας υποστήριξη. Και επειδή δεν μπορούν να σκεφτούν, μιμούνται τα κουσούρια των διαφόρων «ηγετών», οι οποίοι με την σειρά τους κολακεύονται με την επιρροή που νομίζουν ότι διαθέτουν. Ενας μικρόκοσμος με I.Q. κάτω του μηδενός που αντλεί και παρέχει εξουσία με πρόσχημα το ποδόσφαιρο.

Γιατί το ποδόσφαιρο είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από αυτό που έχουμε στην Ελλάδα. Εχει γίνει πλέον μια τεράστια βιομηχανία θεάματος η οποία φέρνει στους επενδυτές της κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ Αυτό οι εδώ αρνούνται να το δουν και να το εκμεταλλευτούν. Παραμένουν περίπου στη νεολιθική εποχή, με στείρες κόντρες που δημιουργούν άδεια γήπεδα, άθλιο θέαμα, ξύλο, βρισιές πεσίματα και κυρίως μια αφόρητη μιζέρια από την οποία αρνούνται να ξεκολλήσουν. Μόνο λύπηση. Τίποτα άλλο δεν αξίζουν.