ΣΕ ΕΙΔΑ

Τρελαίνομαι να βλέπω τα μπράτσα σου. Πες με ρηχό, αλλά θέλω δύναμη. Αν έχεις μπράτσα και δύναμη, στείλε μου.

Σε εσένα που απομονώνεσαι με μέταλ στα ακουστικά και ένα βιβλίο στο χέρι, μέσα στη βιασύνη των αποβαθρών. Δίνεις έναν τελείως διαφορετικό, underground ρυθμό στις καθημερινές διαδρομές της πόλης. Μακάρι οι συναντήσεις στο μετρό να κρατούσαν λίγο παραπάνω.

Η υπέροχη κοπέλα από το e food που έχει γυρίσει όλο το Σύνταγμα με το hoverboard της. Φαίνεσαι η χαρά της ζωής πραγματικά, τόση θετική ενέργεια κάθε μέρα. Να ξέρεις, είναι μεταδοτική η ενέργειά σου. Keep it up.

Το λιοντάρι, η μύγα και τα σφηνάκια. Αρετές, κακίες και ελαττώματα, επιθυμίες, φιλοδοξίες. Αληθινοί επαναστάτες είναι εκείνοι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, ακόμα και το χρυσό δαχτυλίδι. Όμως, αν ένα λιοντάρι μπορούσε να μιλήσει, δεν θα το καταλαβαίναμε. Δεν μπορώ να πάω πίσω στο χθες γιατί ήμουν κάποιος άλλος. Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς. «Πω, πω, σκόνη που σήκωσα!», είπε η μύγα που καθόταν στο πίσω μέρος του άρματος. Πάμε για κανένα σφηνάκι;

Ήσουν με την κόρη σου ή ανηψιά σου ή βαφτιστήρα σου, δεν ξέρω τι σου ήταν, και φορούσες μπεζ παντελόνι με ωραίο πουκάμισο. Ήθελα να σου μιλήσω, αλλά δεν το έκανα λόγω του παιδιού. Κοιταχτήκαμε αρκετές φορές. Αν το δεις τώρα, στείλε, είμαι ο φαλάκρας 😉

Σε είδα· στην Κυψέλη, στην κατηφόρα της Ευβοίας γύρω στις 14:30, εσύ κατέβαινες με το μηχανάκι σου και κοιταχτήκαμε. Αντί για κράνος, φορούσες το καπέλο σου ανάποδα! Ψώνισα κάτι από τον Κρητικό στην Κερκύρας κι εσύ είχες παρκάρει κάπου εκεί κοντά. Συναντηθήκαμε! Εγώ κρατούσα μια εξάδα νερά (Θεόνη). Με μαγνήτισε το βλέμμα· τα καταγάλανα μάτια σου! Είχες ωραίες μπούκλες, όπως κι εγώ :) Προσπεράσαμε ο ένας τον άλλον, όμως γύρισα να δω αν με κοιτάζεις. Με κοίταζες! Λένε ότι όταν κάποιος γυρίζει το κεφάλι του για να κοιτάξει πίσω, του αρέσεις πολύ! Αν ισχύει και το δεις, θα περιμένω mail σου!

Η απολεσθείσα μάσκα έγινε συνήθειο. Και εκεί που άρχισα να συνηθίζω το πρόσωπό σου, ήρθε το πρώτο χαμόγελο με μια γλυκιά καλημέρα. Μαζί με έκλεισε και η πόρτα. Αυτό το μετρό όλο εκπλήξεις είναι. Το πρώτο βαγόνι.

Μεσημέρι Συγγρού και Φραντζή. Στρίβεις και στάθηκαν τα αυτοκίνητά μας δίπλα δίπλα. Εσύ ξανθιά εντυπωσιακή. Εγώ με μπλε κοστούμι και γυαλιά ηλίου. Ήθελε να σου καθαρίσει τα τζάμια με το έτσι θέλω. Με κοιτάζεις με απελπισία και εκνευρισμό, σου ψελίζω μέσα από το παράθυρο δυο φορές και κοιταζόμαστε. Στο τέλος δεν του έδωσες κάτι, φύγαμε, εσύ ανέβηκες την Καλλιρόης προς Αθήνα και εγώ προς τα κάτω. Αν το δεις, στείλε. Είσαι υπέροχη.

Ήμουν στο bar με την ξαδέρφη μου και κοιταχτήκαμε και μου άρεσες πολύ. Ναι εσύ με το άσπρο παντελόνι. Θέλω να σε ξαναδώ αν γίνεται. Όταν φύγαμε, κάνατε τσιγάρο με τη φίλη σου έξω και σου χαμογέλασα!Ελπίζω να το δεις!

Το ρολόι έδειχνε λίγο μετά τις επτά, ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να αποσύρεται από τον ουρανό, αφήνοντας πίσω του μια ατμόσφαιρα γεμάτη χρώματα και σιωπή. Το λεωφορείο πλησίαζε, με ρυθμό που μοιάζει να καθορίζεται από την καρδιά της πόλης, και στάθηκε στη στάση Ευαγγελισμού. Ευτυχώς, λίγοι επιβάτες, και η επιστροφή έγινε πιο ελαφριά. Ανέβηκα από την τρίτη πόρτα και το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια μορφή που δεν περίμενα. Μια γυναίκα, τόσο κομψή, με ένα απαλό σακάκι που στόλιζε την παρουσία της τόσο γλυκά, τα μάτια της καλυμμένα, εστιασμένα στη μαύρη οθόνη μπροστά της, στερώντας μου την ευκαιρία να δω το φως που κρύβεται πίσω τους. Δεν έμεινε πολύ, όπως τα πνεύματα που πετούν γρήγορα με την αλλαγή του ανέμου. Αν τύχει και την ξαναδώ, θα μου χαρίσει το όνομά της; Ο ποιητής.