ΣΕ ΕΙΔΑ

Έτσι κι αλλιώς πάλι και φέτος πουθενά δεν θα πάμε. Ας μιλάμε τουλάχιστον εδώ, ποιος ξέρει, μπορεί του χρόνου.

Εσύ, σε σένα απευθύνομαι με το σπαστό μαλλί, που σε κοίταγα και με κοίταγες διακριτικά...

Fredo espresso σκέτο με μπόλικο φρέσκο γάλα. Tο κινητό στο μπράτσο, τα ακουστικά στα αφτιά και σιγοτραγουδούσες. Έλαμπες μέρα μεσημέρι! Σε πετυχαίνω συχνά, είμαστε γείτονες... Ο Αλέξανδρος που μένει στη γωνία είσαι. Να δω πότε θα μιλήσουμε...

Σε ειδα στις 12/6 κατά τις 17.45 έξω από τον Χαρμάνη στην Κηφισίας. Στεκόσουν έξω από ένα ασήμι σκούρο αμάξι από την πλευρά του συνοδηγού (πεζοδρόμιο) και φορούσες μαύρη μπλούζα νομίζω. Μάλλον κάποιον περίμενες. Κοιταχτήκαμε στιγμιαία και έπαθα εγκεφαλικό. Είμαι η κοπέλα με το λευκό Vitara :)

Σου είπα πως είσαι πολύ κομψός με αυτά που φορούσες, κι εσύ με ευχαρίστησες και σχολίασες το πώς από μέσα στάζεις λόγω της ζέστης. Μακάρι να σε ξαναδώ.

Σε είδα στον ηλεκτρικό, που έχω χρόνια να πάρω. Επιβιβαστήκαμε μαζί στο Ν. Ηράκλειο και αποβιβάστηκες στην Ομόνοια (σκέφτηκα να κάνω το ίδιο). Ήσουν με έναν φίλο σου και καθόμασταν στην ίδια πλευρά του βαγονιού. Φορούσες άσπρη μπλούζα με τύπωμα στην πλάτη (μάλλον Levi’s) και σκούρο τζιν. Κρατούσες τσάντα λάπτοπ στο χέρι και διάφανα γυαλιά ηλίου.

Ψάχνω τον άνθρωπο που ήταν στο πάρτι της Technava στο Island, ξημερώματα (μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 3/6 προς Πέμπτη 4/6), μόλις τελείωσε ο Ρουβάς. Ήσουν στο γκαζόν, γύρισες με ηλεκτρονικό τσιγάρο όταν πήγαινες σε μια παρέα και έψαχνες τον φίλο σου, αλλά ήμουν εγώ πίσω σου. Κοιταχτήκαμε και για μένα σταμάτησε ο χρόνος. Χάθηκες στο πλήθος, αλλά πρέπει να σε βρω. Αν το δεις, επικοινώνησε μαζί μου.

Ήμουν στο καλλιτεχνικό καφενείο, μόλις βγήκα έξω από το μαγαζί και κάθισα στο έξω τραπέζι για τσιγάρο, ήρθες και εσύ ταυτόχρονα και χαιρέτησες την παρέα από το διπλανό τραπέζι. Είχαμε ένα έντονο eye contact, δεν μιλήσαμε, δεν γνωριστήκαμε, αλλά θα ήθελα πολύ να σε γνωρίσω. Είμαι μελαχρινή, φορούσα μια πορτοκάλι μπλούζα. Αν το δεις και θες να γνωριστούμε, επικοινώνησε🙂

Σε είδα στους Χάρτες, στα Εξάρχεια, απόγευμα Κυριακής, έπινες το κρασί σου με μια φίλη σου, λογικά πριν την ταινία στο Ριβιέρα. Καθόμουν απέναντί σου με έναν φίλο μου. Έμοιαζες με αρχάγγελο. Σου ζήτησα τσιγάρο για τον φίλο μου, σου μίλησα στον πληθυντικό. Μου είπες ότι σε λένε Ηρώ. Χαμογέλασες με το κοπλιμέντο μου και φώτισε τον δρόμο το χαμόγελό σου σαν δεύτερος ήλιος. Μετά όμως δεν ξανακοιταχτήκαμε. Όταν έφυγες, με χαιρέτησες από μακριά. Δεν πήρα τον αριθμό σου, δεν ρώτησα πού θα σε ξαναδώ. Και τώρα νιώθω ένα σφίξιμο στα σωθικά μου, σαν να περπατάει το σώμα μου μπροστά, και όλο μου το είναι να φτερουγίζει προς τα πίσω σε εκείνη τη στιγμή. Αν το δεις, είμαι ο πιο χαμένος Νίκος της Αθήνας.

Δεν περίμενα να φύγεις στο ενδιάμεσο του τελικού. Ήμουν έτοιμος να κάνω την κίνησή μου. Νόμιζα πως θα επέστρεφες. Όλες τις μέρες λάτρεψα την ομορφιά, το στυλ και την αύρα που εξέπεμπες... Το βλέμμα, το περπάτημά σου... Καταπληκτικά νύχια, σε στυλ και χρώμα... Φοβερή μπλούζα, αν και σε ταλαιπώρησε λόγω του αέρα. Σύντομα θα ξαναέρθω στα μέρη σου, λες να σε πετύχω; Μακάρι να με πετύχεις πρώτη εσύ εδώ...