ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε είδα στην πτήση της Aegean την Κυριακή το πρωί, από Ρώμη για Αθήνα. Καθόσουν 28C, ψηλός με μακριά μαλλιά και μαύρα ακουστικά. Έβλεπες Netflix. Κοιταχτήκαμε. Πριν και μετά. Ήθελα να σου μιλήσω στο βανάκι, αλλά γύρισες από την άλλη. Σε ψάχνω.

Σε είδα στις 11/05/2026 βράδυ, καθόσουν με μια παρέα πίσω μας, δίστασα να σου μιλήσω αν και ήρθα στην τουαλέτα μπας και μπορέσω να σου πιάσω συζήτηση. Φεύγοντας χαιρετηθήκαμε αμήχανα.

Αν το δεις, θα καταλάβεις, μελαχρινή μου με το άσπρο αμάξι. Φιλιά

Καθόμουν με 3 φίλους στο διπλανό τραπέζι. Φορούσα γαλάζιο πουκάμισο και σε κοίταξα κάποιες φορές γιατί με τράβηξε τον στυλ σου. Δεν επέμεινα γιατί είχες παρέα. Αν το δεις και θες, στείλε μου μήνυμα. Θα ήθελα πολύ να σε γνωρίσω...

Καθόσουν στη θύρα 13Α, μια σειρά πάνω από εμένα και λίγες θέσεις δεξιά μου. Έχεις καστανά μαλλιά και φορούσες μαύρη/μπλε μπλούζα. Ανταλλάξαμε κάποιες ματιές αλλά ήταν αδύνατο να μιλήσουμε. Θα ήθελα να σε γνωρίσω.

Μπήκες στο 230 γύρω στις 6 παρά κάπου στη Χαριλάου Τρικούπη και μετά από μία στάση κάθησες δίπλα μου. Σκεφτόμουν να σχολιάσω ότι έχεις ωραία μπλούζα (ροζ) για να πιάσω κουβέντα αλλά ντράπηκα. Μελαχρινός, φορούσες γυαλιά ηλίου και μου άρεσε που απλώς χάζευες τριγύρω χωρίς να ανοίξεις το κινητό.

Ο αναγνώστης ζει αυτό που περιγράφεις. Και ίσως να το έχει κάποιες φορές βιώσει, με διαφορετικά πρόσωπα στη ζωή του. Τελικά η διαφορά ηλικίας δίνει περισσότερα απ' όσα νομίζουμε ότι παίρνει. Να περνάς καλά! Εδώ η απάντησή μου. Σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη απάντηση. Αν είσαι ο άνθρωπος που έγραψα στο κείμενο να δει πριν λίγες μέρες, να ξέρεις πως σε εκτιμώ πολύ σαν άτομο. Μου θυμίζεις όμορφα παιδικά χρόνια και αναμνήσεις που έχουν μεγάλη αξία για μένα. Σε εποχές σαν τις σημερινές, με τόση μοναξιά και κενό γύρω μας, αυτές οι αναμνήσεις γίνονται ακόμη πιο σημαντικές. Να είσαι πάντα καλά!»🙏🙏

Σε είδα το απόγευμα. Καθόμουν με μια φίλη μου και εσύ στο διπλανό τραπέζι με έναν φίλο σου. Είσαι πολύ μελαχρινός και μου φάνηκε ότι με κοίταξες κάποιες φορές. Είμαι κι εγώ μελαχρινή.

Θυμάμαι πολύ έντονα τα χρόνια που ερχόσουν στο σπίτι μας… Για μένα, ήσουν πάντα κάτι παραπάνω από ένας άνθρωπος που μαστόρευε. Σε είχα στο μυαλό μου σαν θείο, σαν έναν μεγάλο αδερφό (με τα 17 περίπου χρονάκια διαφορά 😄), και πάντα ένιωθα οικειότητα μαζί σου. Και φυσικά… δεν γίνεται να ξεχάσω τα vw μπλε φορτηγάκια σου! Ήταν από τις μικρές χαρές της παιδικής μου ηλικίας — κάθε φορά που τα έβλεπα, χαιρόμουν πραγματικά. Σε εκτιμώ πολύ σαν άνθρωπο και πάντα σε θεωρούσα φιλικό και καλοπροαίρετο άνθρωπο, ίσως και λόγω της σχέσης σου με τον πατέρα μου. Αυτή η εικόνα και αυτό το συναίσθημα έχουν μείνει μέσα μου μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και τώρα που σε ξαναβλέπω, σε βλέπω με την ίδια ζεστασιά και εκτίμηση — σαν έναν άνθρωπο κοντινό, γνώριμο, από εκείνες τις όμορφες αναμνήσεις που κρατάμε. Σε ευχαριστώ πολύ που με εκτιμάς. 🙏😁

Δευτέρα 4 Μαΐου γύρω στις 3 παρά το μεσημέρι, φορούσες γαλάζιο πουκάμισο και γκρι τζιν (και κατά διαστήματα γυαλιά), έτρωγες και ήσουν με ακουστικά σε meeting στο κινητό - εγώ μαύρο πουκάμισο, μαύρο κολάν και πορτοκαλί αθλητικά. Κοιταχτήκαμε, χαμογελάσαμε αλλά το meeting τελείωσε και μετά άρχισε άλλο. Τί κρίμα που δε μιλήσαμε!