Μια βουτιά πίσω στο 1990, παιδικές εποχές για μένα

Θυμάμαι πολύ έντονα τα χρόνια που ερχόσουν στο σπίτι μας… Για μένα, ήσουν πάντα κάτι παραπάνω από ένας άνθρωπος που μαστόρευε. Σε είχα στο μυαλό μου σαν θείο, σαν έναν μεγάλο αδερφό (με τα 17 περίπου χρονάκια διαφορά 😄), και πάντα ένιωθα οικειότητα μαζί σου. Και φυσικά… δεν γίνεται να ξεχάσω τα vw μπλε φορτηγάκια σου! Ήταν από τις μικρές χαρές της παιδικής μου ηλικίας — κάθε φορά που τα έβλεπα, χαιρόμουν πραγματικά. Σε εκτιμώ πολύ σαν άνθρωπο και πάντα σε θεωρούσα φιλικό και καλοπροαίρετο άνθρωπο, ίσως και λόγω της σχέσης σου με τον πατέρα μου. Αυτή η εικόνα και αυτό το συναίσθημα έχουν μείνει μέσα μου μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και τώρα που σε ξαναβλέπω, σε βλέπω με την ίδια ζεστασιά και εκτίμηση — σαν έναν άνθρωπο κοντινό, γνώριμο, από εκείνες τις όμορφες αναμνήσεις που κρατάμε. Σε ευχαριστώ πολύ που με εκτιμάς. 🙏😁