Νερό contrex - Πλατεία Μαδρίτης

Το ρολόι έδειχνε λίγο μετά τις επτά, ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να αποσύρεται από τον ουρανό, αφήνοντας πίσω του μια ατμόσφαιρα γεμάτη χρώματα και σιωπή. Το λεωφορείο πλησίαζε, με ρυθμό που μοιάζει να καθορίζεται από την καρδιά της πόλης, και στάθηκε στη στάση Ευαγγελισμού. Ευτυχώς, λίγοι επιβάτες, και η επιστροφή έγινε πιο ελαφριά. Ανέβηκα από την τρίτη πόρτα και το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια μορφή που δεν περίμενα. Μια γυναίκα, τόσο κομψή, με ένα απαλό σακάκι που στόλιζε την παρουσία της τόσο γλυκά, τα μάτια της καλυμμένα, εστιασμένα στη μαύρη οθόνη μπροστά της, στερώντας μου την ευκαιρία να δω το φως που κρύβεται πίσω τους. Δεν έμεινε πολύ, όπως τα πνεύματα που πετούν γρήγορα με την αλλαγή του ανέμου. Αν τύχει και την ξαναδώ, θα μου χαρίσει το όνομά της; Ο ποιητής.