- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Ingvild H. Rishoi, «Ιστορίες του χειμώνα»: Αποκλειστική προδημοσίευση
Τρία σκληρά, ρεαλιστικά σενάρια με φόντο τον νορβηγικό χειμώνα, αλλά πλημμυρισμένα ζεστασιά και πλούσια συναισθήματα
Οι «Ιστορίες του χειμώνα», συλλογή τριών ιστοριών της Ingvild H. Rishoi (μετάφραση Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, Εκδόσεις Μεταίχμιο), κυκλοφορούν στις 24 Νοεμβρίου
Η συλλογή τριών εκτενών αφηγημάτων της Ingvild H. Rishoi, «Ιστορίες του χειμώνα» (μετάφραση από τα νορβηγικά Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, 256 σελίδες), κυκλοφορεί στις 24 Νοεμβρίου από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.:
Ανοίγει τα μάτια.
«Εδώ;» ρωτάει.
«Ναι» λέω.
«Τώρα;» ρωτάει.
Γνέφω καταφατικά.
Τότε αρχίζει να γελάει.
Κι εγώ στέκομαι και την κοιτάζω. Η βροχή δυναμώνει, οι σταγόνες αναπηδούν πάνω στην άσφαλτο τριγύρω μας, αλλά εγώ θέλω μόνο να την κοιτάζω, δεν ξέρω πώς θα γυρίσουμε σπίτι, πώς θα βρούμε να φάμε, πώς θα περάσει αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά δεν χρειάζεται να τα σκέφτομαι αυτά τώρα. Όλα καλά θα πάνε. Της σπρώχνω τα μαλλιά μακριά από το μέτωπο. Είναι τόσο όμορφη.
Τα μάτια της, τόσο κοντά το ένα στο άλλο, είναι τόσο λαμπερά, έτσι γίνονται τα μάτια της όταν γελάει.
Τα μάτια της είναι ίδια με τα δικά του, γαλανά, παράξενα και φωτεινά. Τα μαλλιά της είναι και δικά του. Θυμάμαι όταν με βρήκε, ήταν η τελευταία μέρα του σχολείου, ήμασταν όλοι έξω, όλοι μεθυσμένοι, ξαπλωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον,
κοιτούσαμε τον ουρανό και γελούσαμε με τα σύννεφα, εκείνος πήρε ένα κουτάκι μπίρα από την όχθη, μου το έβαλε στο χέρι και με κοίταξε. Ο αέρας μύριζε ψησταριά κι εγώ ήμουν ξυπόλυτη αλλά δεν κρύωνα, ήταν η πρώτη φορά που είχα μεθύσει.
Τότε πήγα να κολυμπήσω. Το νερό στη λίμνη Βέσλετγερν ήταν μαύρο κι απαλό γύρω από το σώμα μου. Ήμουν κάτασπρη. Δεν ντρεπόμουν, ήμουν μεθυσμένη. Κι εκείνος καθόταν πάνω στο φράγμα και με κοιτούσε.
Μετά η φωτιά έκαιγε ακόμα κι εγώ ήμουν ξαπλωμένη στο γρασίδι με το κεφάλι πάνω σ’ ένα σακίδιο κι ένα αγόρι έριχνε υγρό προσανάμματος στις φλόγες κι εγώ ένιωθα τα πάντα απίστευτα έντονα και απίστευτα μακρινά ταυτόχρονα, μου άρεσε να είμαι μεθυσμένη. Κάποιοι έψηναν ζαχαρωτά σε ξυλάκι, τα έβλεπα να στάζουν στη φωτιά.
Ανασηκώθηκα στον έναν αγκώνα και ήπια κι άλλο. Κι εκείνος καθόταν πάνω σ’ έναν κορμό δέντρου και με κοιτούσε.
Οι σπίθες εκτοξεύονταν ψηλά στον ουρανό. Τι όμορφες που ήταν. Πορτοκαλιές και γαλάζιες.
Τότε ήρθε κοντά μου και είπε: «Σε κοιτάζω όλο το βράδυ. Δεν το παρατήρησες;».
«Το παρατήρησα» απάντησα.
Αργότερα κάποιοι αποκοιμήθηκαν στο γρασίδι, μια κοπέλα έκλαιγε κοντά στο φράγμα, μετά σώπασε, κάποιοι πήγαν στο δάσος, κάποιοι έφυγαν με τα ποδήλατά τους τραγουδώντας. Όχι όμως αυτός κι εγώ. Εμείς μείναμε εκεί και αράζαμε.
Η φωτιά είχε γίνει στάχτη, τη σκάλιζε με ένα ξυλαράκι. Ύστερα το άφησε στην άκρη.
Είπε: «Φοβάσαι το σκοτάδι;».
Είπα ναι.
Είπε: «Η νύχτα δεν είναι επικίνδυνη, ξέρεις. Είναι ακριβώς σαν τη μέρα, μόνο που έχει λίγο παραπάνω σκοτάδι».
Πάνω από τη λίμνη Βέσλετγερν είχε απλωθεί ομίχλη. Ανατρίχιασα.
Ήταν λες και τα είχα ξαναζήσει όλα. Ήξερα τι θα μου έλεγε.
Και μου είπε: «Κρυώνεις;».
Είπα ναι.
Τότε είπε: «Θες το φούτερ μου;».
Ήταν το γκρίζο φούτερ του σχολείου. Το έβγαλε. Από μέσα ήταν ακόμα ζεστό. Μύριζε μαλακτικό. Ύστερα άρχισαν να κελαηδούν τα πουλιά, πρώτα ένα, μετά τα υπόλοιπα, ύστερα άρχισε να ακούγεται ο βόμβος του αυτοκινητόδρομου κι εκείνος άνοιξε το στόμα του κι εγώ ήξερα τι θα ρωτούσε.
«Κρυώνεις ακόμα;» με ρώτησε.
Έγνεψα καταφατικά.
Κι εκείνος είπε: «Θες να σε πάρω αγκαλιά;».
Και όταν με άγγιζε, δεν χρειαζόταν να πω τίποτα.
Τότε μιλούσαμε μια άλλη γλώσσα, μια γλώσσα που την καταλάβαινα.
Στο γυμναστήριο, στα καθίσματα του μετρό. Κάτω από τις εξέδρες, και στο γρασίδι που ήταν γεμάτο ξεραμένες πικραλίδες. Κι εκείνο το φθινόπωρο στο ανοικτό γήπεδο καθόμουν κάτω από έναν σφένδαμο, τα φύλλα του ήταν κόκκινα, είχα μαζέψει τα γόνατά μου μέσα στο μάλλινο πουλόβερ μου και δεν κοίταζα κανέναν άλλον, μόνο εκείνον, τον τρόπο που κινούνταν το σώμα του όταν έπαιρνε φόρα, τον τρόπο που πετύχαινε πάντα τα μακρινά σουτ.
Ύστερα πήγαμε σπίτι του. Είχε πια μπει ο χειμώνας. Θυμάμαι την εξώπορτα να κλείνει με πάταγο και τα βήματά μας στη σκάλα της πολυκατοικίας. Ξεκλείδωσε το διαμέρισμα και μέσα ήταν σκοτεινά.
«Η μαμά και οι άλλοι είναι στη Δανία» είπε.
Έγνεψα καταφατικά.
«Θα γυρίσουν αύριο» είπε. «Μπορείς να κοιμηθείς εδώ».
«Δεν μπορώ να κοιμηθώ εδώ» είπα. «Η μαμά με περιμένει σπίτι».
Έκλεισε την πόρτα πίσω μας. Έβαλε τις μπότες μου στο ράφι.
«Πες ότι θα κοιμηθείς σε μια φίλη» είπε.
Κούνησα το κεφάλι. Δεν κοιμόμουν ποτέ σε κανένα άλλο σπίτι.
Καθίσαμε στην κουζίνα. Άλειφε τη μια φέτα Nutella μετά την άλλη. Μετά την προπόνηση έτρωγε πάντα πάρα πολύ. Εγώ καθόμουν και κοιτούσα έξω. Φαίνονταν μόνο η άσφαλτος και κάτι χαμηλές πολυκατοικίες, αλλά τότε μου άρεσαν η άσφαλτος, οι χαμηλές πολυκατοικίες και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ήμουν τόσο ερωτευμένη, που μου άρεσαν τα πάντα: Το χιόνι, τα λάστιχα των αυτοκινήτων, μια τιγρέ γάτα που τρύπωνε ανάμεσα στα αμάξια. Και σκεφτόμουν: Εδώ θέλω να ’μαι, πουθενά αλλού.
Η κουζίνα ήταν κίτρινη και τα βαζάκια με τα μπαχαρικά ήταν αραδιασμένα πάνω από τον απορροφητήρα.
«Κοιμήσου εδώ, κορίτσι μου» είπε.
Θυμάμαι εκείνο το διαμέρισμα, ήσυχο, μετά ήρθε το βράδυ, θυμάμαι τον διάδρομο και το χοντρό κερί πάνω στη συρταριέρα, και είναι τόσο παράξενο που αυτό είναι το ίδιο διαμέρισμα απ’ όπου τώρα βγαίνει η Αλέξα τρέχοντας κάθε Κυριακή, το δωμάτιό του ήταν τότε γεμάτο αθλητικά ρούχα πεταμένα στο πάτωμα, στο ταβάνι ήταν κολλημένα παλιά αυτοκόλλητα του μπάσκετ το ένα δίπλα στο άλλο, το πάπλωμά του ήταν κουβαριασμένο μέσα στην παπλωματοθήκη, συγκεντρωμένο όλο στο κάτω μέρος.
Τελικά κοιμήθηκα εκεί.
Δεν κοιμήθηκα όμως και πολύ. Ήμουν ξαπλωμένη πάνω στο μπράτσο του Άλεξ κι ένιωθα την καρδιά του να χτυπά.
Και ύστερα ξημέρωσε και καθίσαμε στην κουζίνα τρώγοντας ψωμί με Nutella κι εγώ μασούσα με το στόμα κλειστό και κοιτούσα έξω. Τις χαμηλές πολυκατοικίες. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Το χιόνι, που ήταν ακόμα εκεί. Ήταν όλα ίδια. Κι όλα ήταν αλλιώς.
Έτσι φτιάχτηκε εκείνη. Έτσι την απέκτησα. Σαν ανάμνηση. Σαν κόσμημα. Η Αλέξα.
Τώρα οι πόρτες ανοίγουν μπροστά μας. Μυρίζει άρωμα. Η Αλέξα σταματάει. Δίπλα στις κυλιόμενες σκάλες στέκει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Είναι τόσο ψηλό που φτάνει όλους τους ορόφους. Η Αλέξα το κοιτάζει μαγεμένη. Κάτω από το δέντρο είναι ακουμπισμένα μεγάλα δώρα, μερικά είναι κόκκινα, άλλα χρυσά.
Από τα ηχεία ακούγεται το Silent Night. Μου αρέσει αυτό το τραγούδι.
Η Αλέξα πλησιάζει το δέντρο. Προχωρώ δίπλα της. Σταματάει ακριβώς μπροστά του και σπρώχνει με τον δείκτη του χεριού της μια ασημένια μπάλα.
Η μπάλα ταλαντεύεται ελαφρά. Η Αλέξα χαμογελάει. Και ξέρω πως αυτό είναι το σωστό. Παλιά τίποτα δεν ήταν σωστό μ’ αυτόν τον τρόπο. Αναρωτιόμουν συνεχώς για τα πάντα, για το τι σκέφτονται οι άλλοι, για το αν έπρεπε να πω κάτι, αν έπρεπε ν’ ανησυχώ για τη μαμά. Τώρα όμως ξέρω τι είναι το σωστό.
Το σωστό είναι να κοιτάζουμε αυτό το δέντρο ενώ η χορωδία τραγουδάει all is calm, all is bright. Το σωστό είναι να την πιάνω από το χέρι και να διασχίζουμε αυτό το δάπεδο. Να φτάνουμε μπροστά από τη βιτρίνα με τις κούκλες με τα κοντά φορέματα, να μπαίνουμε στο κατάστημα, να προχωράμε ανάμεσα στις κρεμάστρες, δίπλα στα γούνινα, στα λεοπάρ, με την Αλέξα ακριβώς μπροστά μου να κοιτάζει τα πάντα, να αγγίζει το ένα παλτό μετά το άλλο και να λέει πο πο πο.
«Πόπο» τι απαλό, ψιθυρίζει. «Μαμά, άγγιξέ το».
Το αγγίζω. Σηκώνει το βλέμμα και με κοιτάζει.
«Ναι» λέω. «Είναι πολύ απαλό».
* * *
ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: Τι γίνεται όταν δεν μπορείς να αγοράσεις ούτε καινούργια εσώρουχα για την κόρη σου; Όταν βρίσκεσαι στον δρόμο μαζί με τα μικρά σου αδέρφια, σ’ ένα παγωμένο χειμωνιάτικο τοπίο; Κι όταν αφήνεις πίσω σου τα σκοτάδια της φυλακής και σε ξεβράζει η θάλασσα στην ακτή σαν ψάρι νεκρό; Σε αυτές τις συγκινητικές ιστορίες, η Ingvild H. Rishøi ζωγραφίζει ένα ζωντανό και υποβλητικό πορτρέτο της ζωής όσων βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας. Μέσα από τρεις δυνατές και γεμάτες συγκίνηση αφηγήσεις, η συγγραφέας εμβαθύνει στις πολυπλοκότητες της οικογένειας, της φτώχειας και της συγχώρεσης, εξερευνώντας την ανθρώπινη επιθυμία για μια καλύτερη ζωή, τη λαχτάρα για αλλαγή και τις δύσκολες επιλογές που πρέπει να κάνουμε μερικές φορές για να προστατεύσουμε αυτούς που αγαπάμε. Η γραφή της Rishøi, έντονα ταξική, μα γεμάτη χάρη, αποτελεί ένα ιδιότυπο κράμα ρεαλισμού και παραμυθίας αλά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: H Ingvild H. Rishøi (Ίνβιλ Χ. Ρισχέι, 1978) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Όσλο. Για το συγγραφικό της έργο έχει τιμηθεί με πλήθος διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και με το Βραβείο Brage, το Βραβείο Κριτικών και το Βραβείο P. O. Enquist. Ο «Δρόμος προς τα αστέρια» (Μεταίχμιο, 2025) μεταφράστηκε σε τριάντα γλώσσες, γνώρισε ενθουσιώδη υποδοχή και χαιρετίστηκε αμέσως ως ένα σύγχρονο κλασικό. Το 2024 η Σουηδική Ακαδημία τής απένειμε το πολύ σημαντικό Βραβείο Dobloug για τη συνεισφορά της στη νορβηγική λογοτεχνία.
ΠΡΟΣΦΑΤΑ
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τρία σκληρά, ρεαλιστικά σενάρια με φόντο τον νορβηγικό χειμώνα, αλλά πλημμυρισμένα ζεστασιά και πλούσια συναισθήματα
Ένα συγκλονιστικό επίτευγμα πολυφωνίας και ανθρωπιάς που κινείται ανάμεσα στο θρίλερ, το κωμικό νουάρ, και την ερωτική παραφυσική μυθοπλασία
Ένα εβδομαδιαίο podcast για το βιβλίο, και τις νέες σειρές και ταινίες.
Ένας από τους εκδότες της ταλαντούχας συγγραφέως αποκαλύπτει ότι ήταν ρατσίστρια και αντισημίτρια
Το «Είναι και Χρόνος» και το «Νίτσε: Η βούληση για ισχύ ως τέχνη»
Μιλήσαμε με τη συγγραφέα για τη γοητεία του crime, τα μυστικά της ανθρώπινης ψυχής και το νέο της βιβλίο, «Φόνος στην άκρη του κόσμου»
Ένα πρωτότυπο, συγκινητικό, και συχνά ιδιαίτερα σκληρό, queer μυθιστόρημα μαγικού ρεαλισμού που συνδυάζει τον σωματικό τρόμο με το οικογενειακό δράμα
Το ποίημα της ημέρας είναι από την ποιητική συλλογή «σ’ ένα βαθύ πουθενά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ύψιλον
Ο γνωστός συγγραφέας μιλάει για τη ζωή του, τα βιβλία του, τη σχέση του με τις λέξεις και τους αριθμούς
Δύο βιβλία κυκλοφόρησαν σχεδόν την ίδια μέρα στη Γαλλία αποκαλύπτοντας την προσωπικότητα, τις πολιτικές αντιφάσεις, τη φιλοδοξία και την προσωπική ζωή του Γάλλου προέδρου
Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Γιατί οι εργάτες δεν είναι το επαναστατικό υποκείμενο», ο συγγραφέας μιλά για την κατασκευή της συνείδησης και τις σχέσεις εξουσίας
Δείτε πόσοι άνθρωποι παγκοσμίως χρησιμοποιούν καθημερινά τα chatbots, και πόσοι από αυτούς τα έχουν σαν βοηθούς
Ο δημιουργός του Μιχάλη Κρόκου μιλά για το γράψιμο, τις εμμονές του και το εκρηκτικό μείγμα pulp, σάτιρας και νεο-νουάρ που χαρακτηρίζει τα βιβλία του
Το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που κέρδισε το κορυφαίο λογοτεχνικό βραβείο προκαλεί ανάμεικτες αντιδράσεις και αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τα κριτήρια της βράβευσης.
Ο κορυφαίος επιθετικός και ο πατέρας του χάρισαν ιστορικό αντίτυπο του 1594 σε δημοτική βιβλιοθήκη
Ο 81χρονος Βρετανός συγγραφέας γράφει ιστορία κατακτώντας το κορυφαίο λογοτεχνικό βραβείο
Ένα εβδομαδιαίο podcast για το βιβλίο, και τις νέες σειρές και ταινίες.
Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εκδηλώσεων
Ο Γάλλος συγγραφέας Φιλίπ Ζεναντά αποκάλυψε ότι χρησιμοποίησε ChatGPT στο βραβευμένο μυθιστόρημά του
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.