Το «Γυμναστήριο» της Βερένα Κέσσλερ: Όταν η άσκηση γίνεται εμμονή
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Αναγνώστης με αιτία: Παρουσίαση του βιβλίου «Γυμναστήριο» της Βερένα Κέσσλερ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δώμα
Ομολογώ ανερυθρίαστα ότι δεν έχω πάει ποτέ σε γυμναστήριο. Μάλλον, για να είμαι ακριβής, έχω πάει μία φορά. Ήταν ένας αρκετά μεγάλος χώρος, γεμάτος από όργανα ενδυνάμωσης, ανθρώπους κάθε ηλικίας που κόπιαζαν σηκώνοντας βάρη, ποδηλατώντας αενάως στην ίδια θέση, τρέχοντας ενώ κοίταζαν οθόνες ή κάνοντας αεροβικές ασκήσεις. Δοκίμασα κι εγώ την τύχη μου. Άντεξα μία ώρα – όσο είχα πληρώσει δηλαδή. Αποδείχτηκε ότι δεν μπορούσα να υποφέρω τον ξένο ιδρώτα, τις λαχανιασμένες ανάσες, τα κοινά λουτρά (το τραύμα μού είχε μείνει από τον στρατό). Χώρια που έπρεπε να παίρνω το αυτοκίνητό μου για να πηγαίνω ως εκεί, πράγμα για τη φύση μου αποκαρδιωτικό (δεν είχα πάρει ακόμα το Smart, και το πάρκινγκ στους Αμπελόκηπους ήταν ένας γρίφος για δύσκολους λύτες – συχνά πυκνά έτρεχα στον σταθμό Λαρίσης να πληρώσω κάποια καινούργια κλήση). Κατέληξα να λάβω πρόγραμμα εκγύμνασης από μια personal trainer και αυτό ακολουθώ χρόνια τώρα.
Οπότε, αντιλαμβάνεστε πως, μόλις είδα το βιβλίο της Βερένα Κέσσλερ με τίτλο «Γυμναστήριο» (εκδόσεις Δώμα), έσπευσα να το πάρω. Η Κέσσλερ είναι μια σαραντάρα Γερμανίδα που ζει στη Λειψία και προφανώς κάνει τα πάντα για να διατηρήσει τη φόρμα της. Το βιβλίο της περιγράφει τις εμπειρίες μιας γυναίκας που προσλαμβάνεται για να δουλέψει στο μπαρ ενός γυμναστηρίου, με καθήκον να φτιάχνει σμούθις και άλλα δυναμωτικά ποτά για τους αθλούμενους του χώρου. Για κάποιον λόγο, αποφασίζει κάποια στιγμή ν’ αρχίσει κι εκείνη να γυμνάζεται. Μονάχα που, με μια δόση παραφροσύνης, ακολουθεί τα χνάρια μιας νταρντανογυναίκας που κάνει πρωταθλητισμό.
Η ηρωίδα μας αρχίζει τη σκληρή προπόνηση, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ρίχνεται στα αναβολικά, χάνει τον νου της, σκέφτεται μόνο πώς θα δυναμώσει τους μυς της, παραδίνεται στην κατανάλωση πρωτεϊνών σε κάθε μορφή, φτάνει τον εαυτό της στα άκρα. Κοντολογίς, γίνεται άλλος άνθρωπος.
Ιδού ένα μίνι απόσπασμα από το μυθιστόρημα στην πολύ καλή μετάφραση της Δέσποινας Κανελλοπούλου:
«Στην πραγματικότητα ήταν απλούστατο. Το σώμα, για να είναι γυμνασμένο, σφιχτό και δυνατό, απαιτεί βασικά ένα πράγμα: δουλειά. Όσο περισσότερη δουλειά του αφιέρωνες, τόσο πιο σύντομα θα έφτανες στον στόχο σου. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν πειθαρχία και γερή θέληση.
»Έτσι στο εξής έκανα ό,τι ακριβώς μου είχε γράψει ο Φερχάτ: Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή ερχόμουν μία ώρα νωρίτερα και εκτελούσα το πρόγραμμά μου κατά γράμμα, χωρίς να παραλείψω τίποτα, ούτε ένα όργανο, ούτε ένα σετ, ούτε μία επανάληψη. Όταν μπορούσα, μάλιστα, έβαζα και λίγο περισσότερα κιλά απ’ αυτά που μου υπαγόρευε το πρόγραμμα, με έσπρωχνα στα όριά μου κι ακόμα παραπέρα. Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο ξυπνούσα πιασμένη, αλλά δεν μ’ ένοιαζε, ίσα ίσα, μ’ άρεσε που το σώμα μου έκανε αισθητή την παρουσία του μ’ αυτόν τον τρόπο. Ήταν σαν πιστοποιητικό των επιτευγμάτων μου, που μπορούσα να το κουβαλάω μαζί μου όλη μέρα. Ένας ευχάριστος πόνος, κερδισμένος με τον ιδρώτα μου».
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
24°
