Freida McFadden: «Η ώρα της καταιγίδας» - Αποκλειστική προδημοσίευση

Το μυθιστόρημα της Freida McFadden, «Η ώρα της καταιγίδας» (μετάφραση Κίκα Κραμβουσάνου, 344 σελίδες, Εκδόσεις Διόπτρα), κυκλοφορεί στις 7 Οκτωβρίου. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα — μια αποκλειστική προδημοσίευση για την A.V.:

Επιστρέφω στο σπίτι και ανοίγω το ραδιόφωνο. Πρώτο θέμα στις τοπικές ειδήσεις είναι η επικείμενη καταιγίδα.

Μεγάλη συχνότητα κεραυνών. Θυελλώδεις άνεμοι έως και 10 μποφόρ. Μην κυκλοφορείτε στους δρόμους, εκτός από περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.

Πίστευα ότι, με κάποιον τρόπο, τα πράγματα θα άλλαζαν. Ότι ίσως η καταιγίδα άλλαζε πορεία ή έχανε την ορμή της. Το κάνουν αυτό μερικές φορές – προετοιμάζεσαι για την απόλυτη καταστροφή και τελικά πέφτουν κάτι ψιχάλες. Αλλά, δεδομένης της επείγουσας χροιάς στη φωνή του εκφωνητή, η συγκεκριμένη καταιγίδα θα είναι πολύ ισχυρή.

Ρίχνω μια ματιά από το παράθυρο. Το αυτοκίνητο του Ρούντι δεν είναι πια στο δρομάκι μου, που σημαίνει ότι ο Ρούντι έχει φύγει. Ξαναβγαίνω έξω για να ελέγξω τον ουρανό και να βεβαιωθώ ότι ο περίβολος του σπιτιού είναι ασφαλής.

Τα σύννεφα είναι μαύρα και πυκνά και έχουν εξαφανίσει κάθε ίχνος του ήλιου που έλαμπε νωρίς το πρωί. Το μεγάλο σύννεφο ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου μοιάζει με κάτι ύποπτο και επικίνδυνο, το οποίο δεν με έχει πάρει με καθόλου καλό μάτι.

Μια απότομη ριπή ανέμου με χτυπάει. Σηκώνει ψηλά πάνω από τον σβέρκο μου την αλογοουρά μου και διαπερνάει το χοντρό, φουσκωτό μπουφάν μου λες κι είναι φτιαγμένο από χαρτοπετσέτα. Ανατριχιάζω. Από στιγμή σε στιγμή, αυτά τα τρομακτικά σύννεφα θα ανοίξουν και θα αδειάσουν ποτάμια βροχής.

Ευτυχώς, δεν έχουν μείνει πολλά ακόμα που πρέπει να διευθετηθούν. Μόνο κάτι μεγάλα, αδέσποτα κλαδιά, διάσπαρτα τριγύρω, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κίνδυνο, καθώς και η μηχανή του γκαζόν που αγόρασα κοψοχρονιά όταν μετακόμισα. Παίρνω τα κλαδιά και τη μηχανή του γκαζόν και τα μεταφέρω στην αποθήκη που βρίσκεται στην άκρη του οικοπέδου μου.

Σπανίως χρησιμοποιώ αυτή την αποθήκη. Είναι ως επί το πλείστον άδεια, εκτός από μια παλιά σκουριασμένη τσουγκράνα που είναι πεταμένη σε μια γωνιά του μικρού χώρου. Η στέγη της αποθήκης είναι ακόμα πιο επισφαλής από εκείνη του σπιτιού μου, οπότε μου φαίνεται προτιμότερο να την αποφεύγω. Τώρα, όμως, θα μου φανεί χρήσιμη για να βάλω εκεί τη μηχανή του γκαζόν – ώστε να αποφύγω (Θεού θέλοντος) το σενάριο όπου την παίρνει ο αέρας και την πετάει μέσα από το παράθυρο της κουζίνας και μου κόβει το κεφάλι.

Το εσωτερικό της αποθήκης είναι θεοσκότεινο, επειδή το μόνο που διαθέτει είναι ένα μικρό παραθυράκι, ενώ δεν έχει κανένα φως που να λειτουργεί. Πετάω μέσα κλαδιά και μηχανή. Πριν κλείσω πίσω μου την πόρτα, βλέπω κάτι να αστράφτει σε μια γωνιά, μάλλον κάποιο παλιό εργαλείο κηπουρικής. Μόλις περάσει αυτή η καταιγίδα, θα πρέπει να ρίξω μια πιο προσεκτική ματιά στο περιεχόμενο της αποθήκης, αλλά τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Κλείνω την πόρτα όσο πιο καλά μπορώ, έχοντας κατά νου πως θα παιχτεί κορόνα γράμματα να μην την ξηλώσουν οι προβλεπόμενοι άνεμοι των 10 μποφόρ. Γυρίζοντας πίσω στο σπίτι, ρίχνω μια τελευταία ματιά στη στέγη. Σκέφτομαι πόσο πιθανό είναι να την ξηλώσει ο αέρας μέσα στη νύχτα. Μου φαίνεται αρκετά ανθεκτική, αλλά ολόκληρο το σπίτι είναι παλιό και παραμελημένο. Μου μένουν συχνά διάφορα πόμολα στο χέρι, πράγμα που δεν με κάνει να αισθάνομαι ιδιαίτερα αισιόδοξη για τη στέγη.

Καθώς κοιτάζω, με το κεφάλι στραμμένο προς τα πάνω, μια παγωμένη σταγόνα με χτυπάει στο μέτωπο. Μια ξαφνική ριπή ανέμου με κοπανάει στο πρόσωπο, κάνοντας τα μάτια μου να καίνε και κατόπιν να τρέχουν. Λοιπόν, ναι, είναι πολύ αργά για να γίνει οτιδήποτε γι’ αυτή τη στέγη πια – η καταιγίδα έρχεται και δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει ο Ρούντι να επισκευάσει το παραμικρό. Μένει απλώς να ελπίζω για το καλύτερο. Έκανα ό,τι μπορούσα.

Με το που μπαίνω στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να κλειδώσω την πόρτα πίσω μου, λες και η κλειδαριά με τον σύρτη που έχω εγκαταστήσει είναι ικανή να με προστατεύσει από την καταιγίδα. Έχω μόνο έναν γείτονα στην περιοχή, ο οποίος δεν θα εισέβαλλε ποτέ στο σπίτι μου, αλλά, σε ό,τι αφορά την ασφάλειά μου, προτιμώ να μην παίρνω ρίσκα. Εντοπίζω ένα ρολό μονωτικής ταινίας στο ντουλάπι και κολλάω λωρίδες ταινίας χιαστί στα παράθυρα, ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα βοηθήσω τα τζάμια να μείνουν στις θέσεις τους. Το ιδανικό, βέβαια, θα ήταν να είχα παντζούρια, αλλά, μιας και αυτά είναι απίθανο να υλοποιηθούν μέσα στο επόμενο μισάωρο, εύχομαι η μονωτική να μου παρέχει κάποια προστασία. Ο πατέρας μου έλεγε πάντοτε ότι με μια μονωτική μπορείς να φτιάξεις τα πάντα, και αυτό ακριβώς θα τεθεί απόψε σε δοκιμή.

Αφού κολλήσω ταινίες σε όλα τα τζάμια, πηγαίνω και ξεθάβω ένα μεγάλο κουτί γεμάτο κεριά από την ντουλάπα μου. Έχω περισσότερα και από κατάστημα κεριών. Αγόρασα μεγάλα κεριά αμέσως μόλις μετακόμισα εδώ, γνωρίζοντας ότι σε περίπτωση καταιγίδας θα έπεφτε το ρεύμα. Έχω αρκετά για να φωτίσω απ’ άκρη σ’ άκρη το σπίτι.

Βγάζω ένα από τα κεριά από το κουτί. Μυρίζει κέδρο – το αγαπημένο μου άρωμα.

Γυρίζω όλο το σπίτι τοποθετώντας κεριά σε στρατηγικά σημεία, αφού πιθανότατα δεν πρόκειται να τα μετακινήσω μόλις κοπεί το ρεύμα. Βάζω μερικά στην κουζίνα, περισσότερα στο σαλόνι και ένα μεγάλο κερί μέσα στο μπάνιο. Στη συνέχεια, πηγαίνω τρία κεριά στην κρεβατοκάμαρά μου.

Η κρεβατοκάμαρα είναι μικρή, χωράει οριακά το διπλό κρεβάτι μου, ένα κομοδίνο και μία συρταριέρα με την πενιχρή γκαρνταρόμπα μου. Όπως όλα τα υπόλοιπα στη ζωή μου, έτσι και η γκαρνταρόμπα μου έχει περιοριστεί στα άκρως απαραίτητα. Και δεν με χαλάει καθόλου αυτό.

Ζω επτά μήνες εδώ και κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος δεν είχα ποτέ επισκέπτη στην κρεβατοκάμαρά μου. Δηλαδή, υπήρξε μία φορά που μπήκε ο Ρούντι για να φτιάξει μια πρίζα που πέταγε σπίθες, αλλά αυτό ήταν όλο. Οι μόνοι άνθρωποι που έχουν κοιμηθεί στο κρεβάτι μου είμαστε η αφεντιά μου και εγώ.

Αν ήθελα συντροφιά, υπάρχουν μερικοί πρόθυμοι υποψήφιοι. Ο Ρούντι, για παράδειγμα, αλλά ίσως να μην είναι τόσο πρόθυμος τώρα που παραλίγο να του σπάσω το χέρι. Είναι κι ένας τύπος που συνάντησα ενώ περίμενα στην ουρά για να πληρώσω τα ψώνια μου πριν από μια βδομάδα, ο οποίος μου ζήτησε το τηλέφωνό μου, το οποίο και του έδωσα αλλά με δύο ψηφία που άλλαξαν σκόπιμα την τελευταία στιγμή. Και υπάρχει και ένα άλλο άτομο που υποψιάζομαι ότι θα χαιρόταν πολύ να περάσει τη νύχτα στο κρεβάτι μου.

Όμως εγώ δεν ενδιαφέρομαι. Μου αρέσει πολύ να κοιμάμαι μόνη – ανέκαθεν το προτιμούσα. Μου αρέσει να έχω ολόκληρο το κρεβάτι για πάρτη μου και να κυλιέμαι από τη μια άκρη στην άλλη. Να μου λείπει η συντροφιά κάποιου που θα μου τραβάει το πάπλωμα ή θα ροχαλίζει. Τους λυπάμαι αυτούς τους φουκαράδες που αναγκάζονται να μοιράζονται κάθε νύχτα το κρεβάτι τους.

Κοιτάζω γύρω μου για να αποφασίσω ποιες είναι οι καλύτερες θέσεις για τα κεριά. Τελικά, βάζω ένα πάνω στη συρταριέρα και άλλο ένα στο κομοδίνο. Παίρνω το τρίτο και τελευταίο για να το βάλω πάνω στο πρεβάζι του παραθύρου. Αλλά εκεί που ετοιμάζομαι να το αφήσω κάτω, κάτι με σταματάει.

Ένα χλωμό πρόσωπο που με κοιτάζει έξω από το παράθυρό μου.

* * *

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Έξω μία καταιγίδα φέρνει βροχή, ισχυρούς ανέμους... και κάτι ακόμα... Κάτι πιο επικίνδυνο. Το σπιτάκι της Κέισι στην ερημιά δεν είναι φτιαγμένο για τυφώνα. Η στέγη του ταρακουνιέται, τα φώτα τρεμοπαίζουν και το δέντρο κοντά στην πόρτα του ταλαντεύεται απειλητικά από τον άνεμο. Αλλά αυτό που ανησυχεί την Κέισι περισσότερο είναι το κορίτσι που βλέπει να παραμονεύει από το παράθυρο της κουζίνας της. Είναι μικρή. Είναι μόνη. Και είναι καλυμμένη με αίμα. Το κορίτσι δεν εξηγεί από πού ήρθε ούτε χαλαρώνει τη λαβή του μαχαιριού που κρατά στο χέρι της. Και όταν η Κέισι κάνει μια ανησυχητική ανακάλυψη μες στα άγρια μεσάνυχτα, τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροπή. Το κορίτσι έχει ένα σκοτεινό μυστικό. Ένα μυστικό που θα σκότωνε για να το κρατήσει θαμμένο. Και αν η Κέισι πλησιάσει πολύ κοντά στην αλήθεια, μπορεί να μη ζήσει μέχρι το πρωί.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Η Freida McFadden (Φρίντα Μακφάντεν), συγγραφέας των #1 μπεστ σέλερ σε New York Times, USA Today, Wall Street Journal και Publisher’s Weekly, είναι και γιατρός που ειδικεύεται στις εγκεφαλικές βλάβες. Η Freida έχει λάβει το International Thriller Writer Award για το Best Paperback Original, όσο και το Goodreads Choice Award για το καλύτερο θρίλερ. Τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες. Η Freida ζει με την οικογένειά της και την γκρίζα γάτα της σε ένα τριώροφο σπίτι με θέα στον ωκεανό. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν ακόμη τα βιβλία της: «Η αγγελία», «Το μυστικό της καμαριέρας», «Η καμαριέρα σε βλέπει», «Ποτέ μη λες ψέματα!», «Η σύγκρουση και «Αγαπητή Ντέμπι».