Φόνος στο λευκό ελάφι: Ένα γνήσιο αστυνομικό μυστήριο από τον Chris Chibnall

Kάποιες φορές –ελάχιστες, είναι η αλήθεια– με πιάνει μια νοσταλγία για την αγγλική ύπαιθρο. Δεν εννοώ τα βουνά και τα όρη ή τα λαγκάδια και τις ρεματιές. Οι λίμνες με γοητεύουν, αλλά δεν στάθηκα ποτέ με τις ώρες στις όχθες της Λοχ Νες καιροφυλακτώντας για το διαβόητο πλάσμα των βυθών που, ωστόσο, μια παιδιάστικη αιδώς το εμποδίζει να εμφανίζεται συχνά. Μιλάω για χωριουδάκια, όπως αυτό του Σαίξπηρ, για πολίσματα της σκωτικής ενδοχώρας (μη με ρωτήσετε τι σημαίνει «πόλισμα», είστε γνήσιοι απόγονοι του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού), για απαρφανισμένες κωμοπόλεις. Εκεί μου αρέσει να σταματώ και να πίνω μια μαύρη μπίρα στην τοπική παμπ.

Διάβασα, λοιπόν, με ευχαρίστηση το αστυνομικό μυθιστόρημα «Φόνος στο Λευκό Ελάφι» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), που ξετυλίγεται σε μια πολίχνη της αγγλικής υπαίθρου. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή στο συγκεκριμένο βιβλίο ήταν πως ο συγγραφέας του, ο Chris Chibnall, είναι ο άνθρωπος στου οποίου το ενεργητικό συγκαταλέγονται επιτυχημένες σειρές, όπως το «Doctor Who» και το «Broadchurch». Έπιασα, λοιπόν, το βιβλίο με το πανέμορφο εξώφυλλο και τη σιγουριά που δίνει η μετάφραση της Ηρώς Σκάρου (η οποία, εκτός των άλλων, έχει και τρία βιβλία πεζογραφίας στο δικό της ενεργητικό) κι έκατσα μέσα στις γιορτές να το διαβάσω.

Ξεκινάει υπέροχα, με την εικόνα ενός νεκρού που βρίσκεται παρατημένος στη μέση μιας δημοσιάς εν τω μέσω της νυκτός. Το ιδιαίτερο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πως το κεφάλι του νεκρού κοσμείται με ένα διάδημα από κέρατα ελαφιού. Τι εννοεί ο δράστης αυτού του εγκλήματος; Ότι το θύμα είναι κερατάς; Ότι φοράει ο ίδιος κέρατα στους άλλους και είναι η ώρα να λάβει την απάντηση που του αξίζει; Ότι κάποια σατανική σέκτα αποφάσισε να τον χρησιμοποιήσει σε μια τελετουργία και στη συνέχεια τον ξεφορτώθηκε σαν άχρηστο σκουπίδι; Ή μήπως παίζει ρόλο ότι ο νεκρός, πριν μερικές ώρες, ήταν ο ιδιοκτήτης μιας παμπ με τη ονομασία «Λευκό Ελάφι»;

Το χωριουδάκι αναστατώνεται. Την έρευνα για τον φόνο αναλαμβάνει μια ομορφούλα αστυνόμος που έχει πρόσφατα μετατεθεί στην περιοχή και η οποία προτίθεται να αποδείξει την αξία της στους εγχωρίους. Απατημένη και η ίδια από τον άντρα της, δεν αντέχει τη θέα των κεράτων και τους σαφείς υπαινιγμούς που κρύβονται πίσω τους. Επιχειρεί με την ιδιάζουσα ευφυΐα της να φέρει τον ένοχο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Μόνο που οι πιθανοί δράστες είναι πολλοί κι ο καθένας έχει τους λόγους του για να αφήσει καταμεσής του δρόμου, στεφανωμένο με κέρατα, τον ιδιοκτήτη της τοπικής παμπ.

Γραμμένο με στέρεο πεζογραφικό στιλ, το βιβλίο μάς παρασύρει στην αγωνία ενός γνήσιου αστυνομικού μυστηρίου αλλά και στις προσωπικές αγωνίες των ίδιων των πιθανών δραστών, που ο καθένας τους έχει εμπλακεί στην υπόθεση κι έχει ίσως εύλογο κίνητρο να επιθυμεί τον αφανισμό του κερασφόρου θύματος.

Πάρτε μια μαύρη μπίρα, αράξτε στον καναπέ, ανοίξτε το βιβλίο κι αφήστε να λύσει κάποιος άλλος το μυστήριο για εσάς.