«Δέντρα», Πέρσιβαλ Έβερετ: Φόνοι στην καρδιά του αμερικάνικου νότου

Στην εφηβεία μου διάβαζα με μανία αστυνομική λογοτεχνία. Στο πατρικό μου σπίτι, στο Ηράκλειο της Κρήτης, ένα ολόκληρο ξύλινο ερμάρι είναι γεμάτο από συγγραφείς όπως ο Ερλ Στάνλεϊ Γκάρντερ, ο Τζέιμς Χάντλεϊ Τσέιζ, ο Έρικ Άμπλερ, αλλά και πιο Ευρωπαίους, σαν τον Ζορζ Σιμενόν ή την Αγκάθα Κρίστι. Μάλιστα, τόσο αγαπούσα εκείνα τα βιβλιαράκια που φρόντιζα να τα τοποθετώ μετά το διάβασμα σε πλαστικές θήκες και να τα φυλάω προσεκτικά στο ξύλινο εκείνο ερμάρι. Όταν πιο μετά έπεσα στα βαριά, στην εθιστική λογοτεχνία των Ρώσων και των Γάλλων κλασικών κι αργότερα στους σύγχρονους Αμερικάνους, έκανα στην άκρη τα αστυνομικά μου τομίδια. Παραμένουν ως σήμερα σε κείνα τα πλαστικά φέρετρά τους, περιμένοντας κάποιο σπλαχνικό χέρι να τα φέρει πάλι στο φως. Μόνο που εγώ δεν διαβάζω πια αστυνομική λογοτεχνία και σίγουρα δεν θα πάρω κανένα από δαύτα μαζί μου στον τάφο για μεταθανάτια ψυχαγωγία.

Έτυχε λοιπόν να διαβάσω πρόσφατα «Τα δέντρα» που έχει τρόπον τινά να κάνει με αστυνομική πλοκή. Το έχει γράψει ένας συνομήλικός μου Αμερικάνος πεζογράφος, ο Πέρσιβαλ Έβερετ, κι αναφέρεται σε μια σειρά φόνων που ξεκινούν στην καρδιά του αμερικάνικου νότου, εκεί που κάποτε –κι ακόμα σήμερα– υψωνόταν η σημαία της Συνομοσπονδίας και τα μπαμπάκια στα χωράφια τα μάζευαν σκλάβοι χρώματος μελαψού. Οι νεκροί που ανακαλύπτονται στην πορεία των ερευνών είναι όλοι λευκοί με ακρωτηριασμένους όρχεις, τους οποίους κρατάει στα νέγρικα χέρια του ένας εξίσου νεκρός μαύρος. Η πλάκα είναι ότι σε κάθε περίπτωση, ο μαύρος αυτός εξαφανίζεται χωρίς ίχνος. Μην είναι ο Σατανάς; Τι διάβολο συμβαίνει;

Το μυστήριο έρχονται να λύσουν, στην καρδιά του αμερικάνικου νότου (επαναλαμβάνω), δύο νέγροι αστυνόμοι που αντιμετωπίζονται με ελαφριά δυσθυμία από τους υποστηρικτές του φυλετικού διαχωρισμού. Βρισκόμαστε επί προεδρίας Τραμπ. Οι περίεργοι αυτοί φόνοι, με θύματα τους απογόνους εκείνων που κάποτε κρεμούσαν τους νέγρους στα δέντρα κι ύστερα τους έβαζαν φωτιά, μια φωτιά που παρέπεμπε στους πυρσούς της Κου Κλουξ Κλαν, αρχίζουν να παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας κι εξαπλώνονται σαν πυρκαγιά σε όλη την αμερικάνικη χώρα, φτάνοντας ακόμη και στην πρωτεύουσα Ουάσιγκτον. Ο πρόεδρος απευθύνεται με διάγγελμα στο έθνος.

Ο Τραμπ αποδεικνύεται σε κείνο το διάγγελμά του –συγγραφική αδεία– εντελώς ξενοφοβικός και κούφος. Ο συγγραφέας του βιβλίου «Τα δέντρα» (εκδ. Gutenberg) καταφέρνει σε δύο σελίδες να φανερώσει το πόσο γυμνός είναι ο βασιλιάς. Και πόσο λευκός. Όπως αντιλαμβάνεται βέβαια κάποιος από τις πρώτες κιόλας σελίδες αυτού του απολαυστικού πονήματος μυστηρίου, ο συγγραφέας ανήκει στη μαύρη φυλή και οραματίζεται την εκδίκηση στο όνομα των προγόνων του. Η γραφή του είναι τέτοια που δύσκολα αφήνει κανείς από το χέρι του αυτό το μυθιστόρημα το οποίο μιλάει για ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα με έναν χιούμορ βιτριολικό και ταυτόχρονα αναζωογονητικό τρόπο. Βοηθάει ασφαλώς και η μετάφραση του Πάνου Τομαρά.

Μήπως να ξαναπιάσω τα αστυνομικά;