«Γι’ αυτό πέθανα»: Ένα βιβλίο για τον πόνο, την ελπίδα και την αναγέννηση

«Η ζωή σου χαρίστηκε, αλλά η ζωή Σου, όχι», γράφει το οπισθόφυλλο του μικρού άσπρου βιβλίου με τις κόκκινες λεπτομέρειες που πιάνω στα χέρια μου (είμαι από αυτούς που ξεφυλλίζουν ανάποδα τα συγγράμματα) και με βάζει σε σκέψεις. Πράγματι η ζωή είναι ένα δώρο που δίνεται σε όλους μας απλόχερα. Σαν ένα free pass στον κόσμο αυτό – για τους πιο «τυχερούς» vip pass, χωρίς όμως να σου εγγυάται ότι θα περάσεις καλά. Εσύ είσαι αυτός που καλείσαι να γράψεις το σενάριο, να διαλέξεις τους συμπρωταγωνιστές σου, να κάψεις το σενάριο, να ξε-διαλέξεις τους συμπρωταγωνιστές σου και να κάνεις νέο κάστινγκ και τελοσπάντων να ζήσεις.  

Από την άλλη μεριά, στο εξώφυλλο του βιβλίου, με τίτλο «Γι’ αυτό πέθανα», παρατηρώ μια φωτογραφία εποχής με ένα ανδρόγυνο πίσω από τα καφάσια ενός παντοπωλείου. Μία φωτογραφία νοσταλγική και ατμοσφαιρική. Λες άραγε να ήταν έτσι και η ζωή τους; Για αυτήν αλλά και τη δική του ζωή μου μίλησε ο Άρθουρ Αντωνόπουλος, ο συγγραφέας του βιβλίου, γιατί αυτό το εργαζόμενο ζευγάρι δεν ήταν δύο τυχαίοι σε μια τυχαία φωτογραφία που ταίριαζε στο concept, αλλά οι γονείς του, στους οποίους είναι αφιερωμένο το νέο του σύγγραμμα.

«Γι’ αυτό Πέθανα», το νέο βιβλίο του Άρθουρ Αντωνόπουλου

Το βιβλίο είναι μεν αυτοβιογραφικό, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο εμπίπτει στη ζωή κάθε αναγνώστη. Περιγράφει τη ζωή του Άρθουρ, ως παιδί Ελλήνων μεταναστών στην Αυστραλία, πώς μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον, τα όσα πέρασε-καλά και κακά, και όλα τα μαθήματα που πήρε και παίρνει ακόμη. Είναι ένα βιβλίο που «μιλάει» για τον πόνο, την ελπίδα και την αναγέννηση, δοσμένα σε 11 κεφάλαια, με προσωπικές φωτογραφίες από το πορτφόλιο του. «Το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στη γέννηση και το τελευταίο στο τι ονειρεύομαι. Τα ενδιάμεσα κεφάλαια πραγματεύονται όλα εκείνα που έμαθα σε αυτή τη διαδρομή», αναφέρει ο Άρθουρ.

Είναι 100% αληθινές και μέσα από αυτές εξηγεί γιατί «πέθανε», γιατί σκότωσε τον παλιό Άρθουρ και γιατί αποφάσισε ότι ο τελευταίος πρέπει να αποχωρήσει, για να γίνει ο Νέος, χαρούμενος εαυτός του. «Αυτός ο αλληγορικός θάνατος είναι ένα ταξίδι και κατά τη διάρκεια αυτού- μικρή ή μεγάλη- ερωτεύεσαι, ξε-ερωτεύεσαι, πονάς, πληγώνεσαι, πέφτεις θύμα ανθρώπων και καταστάσεων, μαθαίνεις για το φαγητό, τα ταξίδια, για την πλάση γύρω σου», προσθέτει ενθουσιασμένος, όχι τόσο επειδή όλα αυτά τα αποτυπώνει στο βιβλίο του, αλλά περισσότερο επειδή τα έζησε, τα ζει και έχει τη χαρά να τα αφηγείται.

Η αφήγηση βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις και πώς τα βιώματα του καθενός μπορούν να διαμορφώσουν αυτόν και τους γύρω του. «Ο πατέρας μου, ήταν 18 όταν έφυγε από το αρκαδικό χωριό καταγωγής του, πήγε στο Βέλγιο και έπιασε δουλειά. Αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα, παίρνει το καράβι “Πατρίς” για τη Νότια Αφρική και όλα του τα χρήματα κλέβονται από μία εκδιδόμενη –πολλά ερωτηματικά σε σχέση με αυτό», λέει γελώντας ο Άρθουρ. «Και κάπως ο δρόμος του τον οδήγησε στη Μελβούρνη για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Πώς όμως ο πατέρας του συγγραφέα θα φτιάξει τη σχέση του με τα παιδιά του, όταν τα βιώματά του την εποχή της Κατοχής είναι τόσο διαφορετικά; Έχοντας βιώσει στερήσεις, κακουχίες, φυλακή σε ξένη χώρα και σωματική βία αλλά και ψυχολογική πίεση από παιδί μέχρι το Στρατό και τον Παττακό; Πώς ένας τέτοιος άνθρωπος, μπορεί να αντιμετωπίσει την ψυχοσύνθεση ενός άλλου με εντελώς διαφορετικές προσλαμβάνουσες και πόσο μάλλον όταν αυτός είναι γιος του, οπότε μπαίνουν και συναισθηματισμοί στη μέση. Μεγάλωσα σε ένα πολύ προστατευμένο περιβάλλον. Ο πατέρας μου έλεγε “δε θα πας εκεί είναι πολύ επικίνδυνα”, και μπορεί να εννοούσε τον απέναντι δρόμο», μοιράζεται ο συγγραφέας. 

Την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου, πραγματοποίησε σε μια εκδήλωση, ένα καλοκαιρινό απόγευμα με αγαπημένα πρόσωπα. Ανάμεσα σε αυτούς, μίλησε και ο καλός του φίλος Βασίλης Οικονομίδης, διευθύνων εταίρος της δικηγορικής εταιρίας VDI. Σχολίασε τόσο το ταλέντο του Άρθουρ ως πολυσχιδή προσωπικότητα όσο και το νέο του βιβλίο που «μιλάει» στην καρδιά του αναγνώστη. «Πρόκειται για μια αυτοβιογραφία που θίγει φιλοσοφικά και κοινωνικά ζητήματα με στόχο την αυτοβελτίωση.Το πιο αξιοσημείωτο είναι το θάρρος του συγγραφέα να "τσαλακωθεί" εκθέτοντας στο χαρτί προσωπικές και ευαίσθητες εμπειρίες», αναφέρει ο κ. Οικονομίδης.  

Απόσπασμα από τον επίλογο του βιβλίου και όχι το τέλος, γιατί όπως λέει ο συγγραφέας «δεν υπάρχει τέλος». 

Στη συνάντησή μας, ο Άρθουρ θέλησε να μου διαβάσει ένα απόσπαμα του βιβλίου, λέγοντας μου ότι από αυτό θα κατανοήσω πολλά για το περιεχόμενο και την ψυχολογική σκοπιά από όπου είναι δοσμένο. «Δε μπορώ να πω ότι έχω μάθει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό από όλα αυτά που έχω ζήσει, αλλά υπάρχει κάτι που έχω αποκομίσει και θέλω να μοιραστώ μαζί σου. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας σαν ηθοποιοί πάνω στη σκηνή. Ο καθένας έχει το ρόλο του και ο καθένας από μας θα διαβάσει το σενάριό του. Θα υπάρξουν καλοί ηθοποιοί. Θα υπάρξουν κακοί ηθοποιοί. Και αυτό δε μπορεί να αποφευχθεί. Όταν θα έρθει η ώρα μου να αποχωρήσω από τη σκηνή, ελπίζω να είμαι στην ανάμνησή σου ένας από τους καλούς ηθοποιούς στο αφήγημά σου. Ελπίζω να είχα θετικό αντίκτυπο πάνω σου. Ελπίζω να σ’ έκανα να χαμογελάσεις έστω και μια φορά πριν φύγεις… και όχι επειδή έφυγες». Το «σου» στο «μαζί σου», αναφέρεται στον αναγνώστη. Όλους εμάς που έχουμε περάσει από τη ζωή του και έχουμε αφήσει το αποτύπωμα μας, από μια γλυκιά καλημέρα, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα, μια επαγγελαμτική συνεργασία, μια σχέση ζωής. Και αυτό το «του», δεν είναι μόνο ο Άρθουρ, είναι ο κάθε άνθρωπος που μας επηρέασε σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ή μας καθόρισε. 

Λίγα λόγια (και αληθινά) για τον Άρθουρ Αντωνόπουλο

Ο Άρθουρ Αντωνόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μελβούρνη Αυστραλίας με δύο υπέροχους Έλληνες γονείς και τον αγαπημένο αδερφό του. Οι επιλογές του τον μεγάλωσαν και του έμαθαν ότι το να πάρει κανείς ένα βρέφος και να το διδάξει να σκέφτεται και να γράφει πρέπει να είναι ένα από τα από αξιόλογα κατορθώματα της ανθρώπινης ευρηματικότητας. Αναφέρει πως χιλιάδες μυαλά έχουν συνεισφέρει στην δημιουργία του δικού του μυαλού (και όλων μας). Θεωρεί ότι όλοι είμαστε προϊόντα των κοινωνιών και των επιλογών μας. Επομένως, μας ζητά να δείξουμε επιείκεια αναφορικά με την κριτική μας προς το πρόσωπό του γιατί κατ’ επέκταση κρίνουμε και τον εαυτό μας. Λατρεύει τα ταξίδια και πιστεύει ότι κάθε μέρα είναι η ευκαιρία να ζήσουμε μία γεμάτη ζωή.

Οι σπουδές και το έργο του Άρθουρ Αντωνόπουλου

Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Monash από όπου αποφοίτησε μετ’ επαίνων με ειδίκευση στη Λογοτεχνία. Το μεταπτυχιακό του πάνω στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις στάθηκε η αφορμή να επισκεφθεί αρκετές φορές την Αθήνα λόγω κρατικών υποτροφιών, γεγονός που τον έφερε σε επαφή με τις ρίζες του και τη βαθιά αγάπη του για την Ελλάδα. Έκτοτε εργάστηκε ως καθηγητής της αγγλικής γλώσσας σε ενήλικες, ενώ η έμφυτη αγάπη του για την επικοινωνία, ήταν αυτή που τον οδήγησε στα μονοπάτια της συγγραφής του πρώτου του μυθιστορήματος με τίτλο «Σκοτεινή Αθήνα»- το συστήνω. Σήμερα ζει στην Αθήνα και έχει ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην "Κλινική Ψυχολογία" στο Ελληνομαερικανικό Πανεπιστήμιο, ενώ πλέον Διδάσκει εκεί στο Τμήμα Ψυχολογίας και συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, παράλληλα με τα σεμινάρια εκπαίδευσης προσωπικού Επιχειρήσεων στη Λεκτική και μη Λεκτική Επικοινωνία που οργανώνει και συντονίζει ο ίδιος.

 Διδάσκει και στο Ελληνοαμερικανικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας στο τμήμα Ψυχολογίας.

Κλείνω με κάποιες φράσεις στο οπισθόφυλλο: «Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω και να αλλάξω το παρελθόν, δεν θα διόρθωνα τους τόνους που ξέχασα να βάλω, δεν θα άλλαζα τη σύνταξη των λέξεων, και δε θα άλλαζα το σενάριο…γιατί περιλαμβάνει εσένα». Οι σκέψεις, δικές σας…

Το βιβλίο είναι αυτο-έκδοση του συγγραφέα και όπως λέει η διαδικασία αυτή, αν και είχε τις δυσκολίες της, παραμένει μια «ωραία διαδρομή». Κυκλοφορεί και στην αγγλική, με τίτλο "Why i Died".

Μάθετε περισσότερα για τον Άρθουρ Αντωνόπουλο και το έργο του στο arthurantonopoulos.com