Τέσσερις σημαντικές επανεκδόσεις σύγχρονων κλασικών μυθιστορημάτων

Σύγχρονα κλασικά μυθιστορήματα που επανεκδόθηκαν πρόσφατα, ψάχνοντας νέους —και τυχερούς— αναγνώστες. Ασφαλείς επιλογές αγοράς, ανάμεσα στα πολλά καλά βιβλία αυτού του καλοκαιριού. Και, πέρα από τον «κανόνα» που θέλει σύγχρονα, ελαφρά μυθιστορήματα για την παραλία, ένα κι ένα για να διαβαστούν οπουδήποτε. 

* * * 

William Faulkner, «Καθώς Ψυχορραγώ» (μετάφραση Παναγιώτης Κεχαγιάς, 287 σελίδες, Εκδόσεις Gutenberg). Μια νέα —επιτέλους— μετάφραση, βασισμένη στην οριστική και διορθωμένη εκδοχή του βιβλίου, για ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, αυτή τη μαύρη κωμωδία, που, σαν ένα τρισδιάστατο γλωσσικό παλίμψηστο, είναι υφασμένη από πολλές, διαφορετικές φωνές, πολλές και διαφορετικές ματιές πάνω στο ίδιο γεγονός: έναν χορό αρχαίου δράματος. Το απόλυτο βιβλίο του αμερικανικού μοντερνισμού, ένα μυθιστόρημα-θρίαμβος για την αλήθεια, τον θάνατο, τον χρόνο, το καθήκον, την τρέλα, τη γλώσσα, και τη λαχτάρα για ζωή. Διαβάζεται πάντα από την αρχή, και κάθε φορά ανακαλύπτεις πολύ περισσότερα από όσα την προηγούμενη — και συχνά διαφορετικά. Απαιτητικό, και ονειρικό ταυτόχρονα. Και βέβαια Νόμπελ Λογοτεχνίας για τον Φόκνερ (1949). H ΥΠΟΘΕΣΗ: Τα παιδιά και ο σύζυγος της ετοιμοθάνατης Άντι εκπληρώνουν την επιθυμία της να ταφεί στον τόπο όπου γεννήθηκε στον Αμερικανικό Νότο. Κωμικοτραγικά επεισόδια συνθέτουν μια συγκλονιστική αφήγηση για τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής με στοιχεία σκοτεινής κωμωδίας και σκληρού ρεαλισμού. Από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα.

Donna Tartt, «Η μυστική ιστορία» (μετάφραση Μιχάλης Δελέγκος, 792 σελίδες, Εκδόσεις Διόπτρα). Η απόλυτη και πιο ατμοσφαιρική ιστορία ενοχής που μπορεί να διαβάσει κανείς, γραμμένη με το υπέροχο, μελαγχολικό ύφος της Ταρτ, σε νέα μετάφραση. Από τα βιβλία που δεν είναι δυνατόν να ξεχάσεις, όσα χρόνια και αν περάσουν. Αν και ψυχολογικό θρίλερ κατά βάθος —θα σας ανατριχιάζει διαρκώς—, μιλά για την ομορφιά και την τέχνη με έναν τρόπο μεθυστικό, γεμάτο ευαισθησία και συγκίνηση. Η επανέκδοση των μυθιστορημάτων της Ταρτ από τη Διόπτρα είναι ένα από τα μεγάλα εκδοτικά νέα της χρονιάς. H ΥΠΟΘΕΣΗ: Μια συντροφιά έξυπνων, εκκεντρικών και απροσάρμοστων νεαρών που σπουδάζουν σε ένα κορυφαίο κολέγιο της Νέας Αγγλίας ανακαλύπτουν, κάτω από την επιρροή του χαρισματικού καθηγητή τους κλασικής φιλολογίας, έναν τρόπο σκέψης και ζωής που δεν έχει σχέση με την ανιαρή καθημερινότητα των συνομηλίκων τους. Όταν, όμως, ξεπερνούν τα όρια της καθιερωμένης ηθικής, καταλαμβάνονται από εμμονές και ολισθαίνουν σταδιακά από τη διαφθορά στην προδοσία, με αναπόφευκτη κατάληξη την κυριαρχία του κακού πάνω τους.

Betty Smith, «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» (μετάφραση Μαρία Φακίνου, 712 σελίδες, Εκδόσεις Μεταίχμιο). Νέα μετάφραση για το πιο αγαπημένο μυθιστόρημα της Betty Smith, που αποτυπώνει με αριστοτεχνικό τρόπο την καθημερινή ζωή στις φτωχογειτονιές του Μπρούκλιν: τις σαββατιάτικες βόλτες, τα παιδιά που παίζουν στους δρόμους, τον ενθουσιασμό για τις γιορτές και τα γλέντια αλλά και τις δυσκολίες, τις εντάσεις, τις στεναχώριες. Με γλώσσα ωμή αλλά τρυφερή, μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής και παράλληλα παρουσιάζει βαθιές οικουμενικές αλήθειες. H ΥΠΟΘΕΣΗ: 1912. Η εντεκάχρονη Φράνσι Νόλαν ζει σε μια φτωχογειτονιά του Μπρούκλιν, με τον αδερφό της Νίλι και τους γονείς τους, τον Τζόνι και την Κέιτι. Η μητέρα της, αποφασισμένη να προσφέρει μια καλύτερη τύχη στα παιδιά της, εργάζεται ως καθαρίστρια για να εξασφαλίζει τα προς το ζην – βοηθάνε βέβαια και τα μικρά με όσα καταφέρνουν να βγάζουν από τις διάφορες μικροδουλειές που κάνουν. Για να ξεφύγει από τον φτωχό κόσμο της, η Φράνσι καταφεύγει στη φαντασία της και βρίσκει διέξοδο στην αγάπη της για τα βιβλία.

Γκύντερ Γκρας, «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» (μετάφραση Τούλα Σιετή, 784 σελίδες, Εκδόσεις Πατάκη). Όταν πρωτοκυκλοφόρησε, το 1959, προκάλεσε την οργή της Καθολικής Εκκλησίας. Είκοσι χρόνια αργότερα µεταφέρθηκε στον κινηµατογράφο αποσπώντας τον Χρυσό Φοίνικα και το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Το 1999 ο Γκρας τιµήθηκε µε το Νόµπελ. H ΥΠΟΘΕΣΗ: O Όσκαρ Ματσεράτ, τρόφιµος ψυχιατρείου, ανακαλεί την πολυτάραχη ζωή του που ταυτίζεται µε την πορεία της Γερµανίας προς το χάος στο πρώτο µισό του 20ού αιώνα. Ως παιδί διαθέτει νοηµοσύνη ασύµβατη µε την ηλικία του και µια φωνή που θρυµµατίζει το γυαλί. Στα τρίτα του γενέθλια, τη µέρα που αποκτά το πρώτο του τύµπανο, αποφασίζει, ως αντίδραση στην απανθρωπιά και στην αθλιότητα του κόσµου, να βάλει οριστικά φρένο στη σωµατική του ανάπτυξη πέφτοντας από τις σκάλες. Σχεδόν τριάντα χρονών και έγκλειστος πια, ο νάνος Όσκαρ χρησιµοποιεί το τύµπανό του ως µέσο έκφρασης προκειµένου να ειρωνευτεί τις µεσοαστικές αντιλήψεις της οικογένειάς του και της κοινωνίας, να ανασκαλέψει το οδυνηρό παρελθόν της χιτλερικής περιόδου και να στηλιτεύσει τις φρικαλεότητες του ναζισµού.